คำพูดของคุณนายบุญมา ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอรุณี ราวกับเป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังไม่หยุดหย่อน เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง นี่คือคำเตือนที่มาจากบุคคลที่เธอเคยคิดว่าเขาเป็นเพียงอุปสรรคในความรัก แต่กลับกลายเป็นผู้ที่มีอำนาจในการตัดสินชะตากรรมของเธอ “ชีวิตของเธอ… จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป…” ประโยคนี้ ทำเอาอรุณีรู้สึกหนาวสะท้าน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณนายบุญมาถึงพูดเช่นนั้น ทำไมเธอถึงกล่าวหาว่าเธอต้องการเอาคืน? หรือว่าเธอมีเบื้องหลังบางอย่างที่อรุณีไม่รู้? อรุณีหลับตาลง เธอพยายามระลึกถึงใบหน้าของแม่… แม่ของเธอเสียชีวิตไปนานแล้ว… แต่ความทรงจำเกี่ยวกับแม่ ยังคงตราตรึงในใจ… เธอไม่เคยคิดจะแก้แค้นใคร… เธอเพียงแค่อยากจะมีชีวิตที่ดี… และมีความสุข “มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดนะคะคุณนายบุญมา” อรุณีพึมพำกับตัวเอง “หนูไม่ได้ต้องการแก้แค้นใคร… หนูเพียงแค่อยาก…” คำพูดของคุณชินวัตรเมื่อครู่ก็ผุดขึ้นมาในหัว “ผมให้เวลาคุณ… ถึงพรุ่งนี้เช้า… คุณต้องเลือก… จะอยู่กับผม… หรือจะไปกับธีรเดช” เธอต้องเลือก… เธอต้องตัดสินใจ… แต่จะเลือกอย่างไร? หากเธอเลือกคุณชินวัตร เธอก็จะถูกมองว่าเห็นแก่ตัว เพราะเธอไม่ได้รักเขาจริงๆ… และหากเธอเลือกธีรเดช เธอก็อาจจะต้องเผชิญกับปัญหาที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม… ตามที่คุณนายบุญมาได้กล่าวไว้ “ทางออกที่ดีที่สุด… ในตอนนี้…” คำพูดของเธอเองเมื่อครู่ แว่วเข้ามาในโสตประสาท อรุณีลุกขึ้นยืน เดินไปริมตลิ่ง ยืนมองผิวน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์ในยามค่ำคืน มันเป็นภาพที่สวยงาม แต่กลับทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่มีชื่อปรากฏขึ้นมา… “ท่านทนายสมชาย” “ฮัลโหลค่ะ?” อรุณีรับสายด้วยความสงสัย “อรุณี… ผมทนายสมชายครับ” เสียงทุ้มของทนายดังขึ้น “ผมมีเรื่องสำคัญ… ที่จะแจ้งให้คุณทราบ… เกี่ยวกับเรื่องมรดกของแม่คุณครับ” คำว่า “มรดกของแม่” ทำเอาอรุณีตกใจ “มรดกแม่? มันมีอะไรหรือคะ?” “คือ… หลังจากที่เราได้ตรวจสอบเอกสารทั้งหมดแล้ว… เราพบว่า… มีเงื่อนไขบางอย่าง… ที่แม่ของคุณได้ระบุไว้… เกี่ยวกับทรัพย์สินของเธอ… ซึ่ง… ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบ… ต่อการตัดสินใจของคุณในตอนนี้ครับ” ทนายสมชายกล่าว “เงื่อนไขอะไรคะ?” อรุณีถามด้วยความสงสัย “คือ… แม่ของคุณ… ได้ระบุไว้ว่า… หากคุณจะทำการสมรส… ทรัพย์สินบางส่วน… จะถูกโอนให้กับ… บุคคลอื่น… หากการสมรสครั้งนั้น… ไม่ใช่การสมรสที่คุณ… ‘มีความสุข’ จริงๆ…” ทนายสมชายกล่าวอย่างลำบากใจ อรุณีแทบจะทรุด เธอไม่เข้าใจเลย “หมายความว่ายังไงคะ? ถ้าหนูแต่งงานกับคุณชินวัตร… แล้วหนูไม่มีความสุข… หนูจะไม่ได้มรดก?” “ไม่ใช่แบบนั้นครับ” ทนายสมชายอธิบาย “คือ… มันเป็นไปได้ว่า… คุณจะเสียสิทธิ์ในทรัพย์สินบางส่วน… หากการสมรสของคุณ… เป็นไปเพื่อผลประโยชน์… หรือถูกบังคับ… ไม่ใช่เกิดจากความรัก… ที่แท้จริง…” อรุณีคิดหนัก นี่มันซับซ้อนยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก หรือว่าคุณแม่ของเธอ… ต้องการจะบอกอะไรบางอย่างผ่านเงื่อนไขนี้? หรือนี่เป็นเพียงวิธีที่แม่ของเธอจะป้องกันไม่ให้เธอตัดสินใจผิดพลาด? “แล้ว… แล้วถ้าหนูแต่งงานกับธีรเดชล่ะคะ?” อรุณีถาม “เรื่องนั้น… ก็ยังเป็นปัญหาอยู่ครับ” ทนายสมชายกล่าว “หากการแต่งงานครั้งนั้น… ถูกมองว่า… เป็นการสมรสเพื่อผลประโยชน์… หรือเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา… ก็อาจจะมีผลกระทบเช่นเดียวกัน…” อรุณีรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากทุกทิศทุกทาง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี การแต่งงานแต่ละครั้ง ล้วนมีเงื่อนไขที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ “ขอบคุณมากค่ะทนายสมชาย” อรุณีกล่าว “เดี๋ยวหนูจะลองคิดดูอีกทีค่ะ” หลังจากวางสายจากทนาย อรุณีก็ยิ่งรู้สึกสับสน เธอหันกลับไปมองที่คลองอีกครั้ง ทันใดนั้น เธอก็เห็นเงาของใครบางคนที่กำลังยืนแอบมองเธออยู่จากในที่มืด อรุณีหันขวับไปมองด้วยความระแวง หัวใจของเธอเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าจะเป็นใคร “ใครอยู่ตรงนั้นคะ?” อรุณีตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ที่เสียดสีกัน อรุณีตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้บริเวณที่เธอเห็นเงา ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความกลัว “ออกมานะ! ฉันเห็นคุณนะ!” อรุณีตะโกนอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง เงานั่นก็ปรากฏตัวออกมา… มันคือ “คุณชินวัตร” เขาปรากฏตัวออกมาจากความมืด ใบหน้าของเขาซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง “อรุณี… ทำไม… ทำไมคุณถึงเลือกเขา?” คำถามนั้นทำเอาอรุณีแทบจะทรุดลง เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร “ผม… ผมไม่เข้าใจ… ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้…” คุณชินวัตรกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ “ผม… ผมคิดว่า… เรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน… ผมคิดว่า… คุณรักผม…” “คุณชินวัตร…” อรุณีพยายามเอ่ย “ไม่ต้องอธิบายอะไรแล้วอรุณี” คุณชินวัตรตัดบท “ผมเข้าใจแล้ว… คุณไม่ได้รักผม… คุณแค่ต้องการใช้ผม… เพื่อให้คุณได้ในสิ่งที่คุณต้องการ…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง จ้องมองอรุณีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “ผม… ผมจะไม่ยอมให้คุณทำแบบนี้… ผมจะทำให้คุณรู้… ว่าการเล่นกับความรู้สึกของผม… มันต้องแลกมาด้วยอะไร…” สิ้นเสียงของคุณชินวัตร เขาก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อรุณียืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดและความสับสน… อรุณีจะทำอย่างไรต่อไป? เธอจะเลือกใคร? และการตัดสินใจของเธอ จะนำพาเธอไปสู่จุดจบที่เธอคาดไม่ถึงหรือไม่? คุณชินวัตรจะทำตามคำขู่ของเขาหรือไม่? และมรดกของแม่ จะเป็นเงื่อนไขที่ทำให้เธอต้องตัดสินใจผิดพลาดหรือไม่? อนาคตของอรุณี กำลังแขวนอยู่บนชะตากรรมที่คาดเดาไม่ได้…