มะลิพยักหน้ารับ ก่อนจะค่อยๆ วางกล่องไม้ใบนั้นลงบนเคาน์เตอร์ในห้องเก็บของส่วนตัวของเชฟนนท์ แสงไฟสลัวส่องให้เห็นฝุ่นเกาะบางๆ บนฝากล่อง ที่เหมือนถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา “นี่คือของที่พ่อฝากไว้ให้แม่ครับ” เชฟนนท์เอ่ยเสียงเบา ดวงตาฉายแววครุ่นคิด “แล้ว…ทำไมท่านถึงฝากไว้กับคุณพ่อครัวคะ” มะลิถามอย่างสงสัย ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น คล้ายกับว่าเธอกำลังจะก้าวเข้าไปในโลกอีกใบที่ซ่อนเร้นมานาน เชฟนนท์ถอนหายใจแผ่วเบา “ผมกับพ่อของคุณ…มีความหลังบางอย่างที่เกี่ยวข้องกันครับ” เขาไม่ยอมลงรายละเอียด ทำเพียงแค่ปัดฝุ่นออกจากกล่องไม้ด้วยปลายนิ้ว มะลิสังเกตเห็นรอยสลักเล็กๆ ที่มุมกล่อง เป็นรูปดอกบัวตูมที่ดูคุ้นตา “นี่คือ…ดอกบัว” เธอพึมพำ “ใช่ครับ ดอกบัวเป็นสัญลักษณ์แทนชื่อแม่ของคุณ” เชฟนนท์ตอบ ก่อนจะค่อยๆ เปิดฝากล่องไม้ที่มีบานพับทองเหลืองเก่าแก่ มะลิก้มมองตามด้วยใจระทึก ภายในกล่องบุด้วยกำมะหยี่สีแดงเข้ม ข้างในมีสิ่งของหลายอย่างวางเรียงรายอยู่ แต่สิ่งที่สะดุดตาเธอมากที่สุด คือผ้าลูกไม้สีขาวบางเบาที่ถูกพับไว้อย่างประณีต “นี่คือ…ชุดแต่งงาน” เชฟนนท์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายตาของมะลิ “เป็นชุดที่แม่ของคุณตั้งใจจะใส่ในวันแต่งงานของท่านกับพ่อ” มะลิอ้าปากค้าง ภาพในหัวพลันพร่าเลือน เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดแต่งงานสีขาว ยืนอยู่ริมคลอง ใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่แฝงไปด้วยความเศร้า สวมสร้อยคอเส้นเดียวกันกับที่เธอมีอยู่ “แต่…ทำไมชุดนี้ถึงมาอยู่ที่นี่คะ” น้ำเสียงสั่นเครือ “เพราะงานแต่งงานนั้น…ไม่ได้เกิดขึ้นครับ” เชฟนนท์พูดเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด “พ่อของคุณ… เขาไม่เคยมาถึงวันนั้น” ความเงียบปกคลุมห้องเก็บของ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง มะลิรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของเชฟนนท์เหมือนดาบที่กรีดแทงใจเธออย่างไม่ทันตั้งตัว “ไม่…ไม่จริงค่ะ” เธอพยายามปฏิเสธ “เรื่องราวในอดีตมันซับซ้อนนัก มะลิ” เชฟนนท์หยิบผ้าลูกไม้ขึ้นมาอย่างแผ่วเบา “พ่อของคุณกับพ่อของผม…เคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน เขาตั้งใจจะแต่งงานกับแม่ของคุณ แต่ก็มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น ทำให้แผนการทุกอย่างพังทลายลง” มะลิก้มมองไปที่ของชิ้นอื่นๆ ในกล่อง มีรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง เธอยื่นมือไปหยิบขึ้นมาดู เป็นภาพของชายหนุ่มสองคนกำลังยิ้มให้กล้อง ชายคนหนึ่งมีใบหน้าคล้ายคุณชายชานนท์อย่างมาก อีกคนหนึ่ง…ดูอ่อนเยาว์กว่า ใบหน้าคมเข้มดูอบอุ่น “คนนี้…คือพ่อของฉันหรือคะ” เธอถาม “ใช่ครับ” เชฟนนท์พยักหน้า “ส่วนอีกคน…คือพ่อของผม” เขาก้มลงมองรูปถ่ายด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “พ่อของผม…เขามักจะเล่าถึงเพื่อนคนนี้เสมอ ว่าเป็นคนดี มีความฝัน และรักแม่ของคุณหมดหัวใจ” มะลิเลื่อนสายตาไปที่รูปถ่ายอีกใบ เป็นรูปหญิงสาวสวยในชุดไทยโบราณ ใบหน้าหวานซึ้งแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว “และนี่…คือแม่ของฉัน” เธอกระซิบ “แม่ของคุณเป็นผู้หญิงที่งดงามจริงๆ ครับ” เชฟนนท์กล่าว “พ่อของผม…เคยหลงรักท่านมาก่อน แต่ท่านเลือกพ่อของคุณ…และเขาก็ยอมรับในสิ่งที่เพื่อนรักเลือก” “แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมพ่อของฉันถึงไม่ได้แต่งงาน” มะลิถามอย่างกระวนกระวาย เธอรู้สึกว่ากำลังจะเข้าใกล้ความจริงบางอย่าง แต่ก็ยังคงมีบางส่วนที่ขาดหายไป เชฟนนท์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเล่าต่อ “เรื่องมันเริ่มจาก…อุบัติเหตุ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า “พ่อของคุณ…เขาประสบอุบัติเหตุร้ายแรงก่อนวันแต่งงานเพียงไม่กี่วัน เขา…เสียชีวิตในวันนั้น” คำพูดของเชฟนนท์ทำให้มะลิแทบทรุดลง เธอเอามือทาบอก หัวใจเต้นระรัว ความทรงจำบางอย่างเริ่มผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง เสียงรถ เสียงกรีดร้อง ภาพเงาตะคุ่มๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง… “พ่อ…เสียชีวิตแล้วหรือคะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ใช่ครับ… และด้วยความเสียใจ และความกดดันจากสังคม… บวกกับความรักที่พ่อของผมมีให้แม่ของคุณ… ทำให้เขา…ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างลงไป” เชฟนนท์เงียบไปอีกครั้ง สายตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง “ทำอะไรลงไปคะ” มะลิถามเสียงสั่น “เขา…บอกกับแม่ของคุณว่า…เขาจะดูแลทุกอย่างเอง” เชฟนนท์พูดอย่างยากลำบาก “เขา…เกลี้ยกล่อมให้แม่ของคุณ…เชื่อว่า…พ่อของคุณ…ยังมีชีวิตอยู่…แค่ต้องการเวลา…รักษาตัว…และบอกว่า…เขาจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้…จนกว่า…พ่อของคุณจะกลับมา” มะลิอึ้งไปทันที ภาพทั้งหมดในหัวของเธอเริ่มปะติดปะต่อกัน เอกสารที่เธอเจอในห้องทำงานของคุณหญิงบุปผา คำพูดของคุณชายชานนท์เรื่องความลับที่ซ่อนอยู่ “คุณ…คุณกำลังจะบอกว่า…” “ใช่ครับ…พ่อของผม…เขา…รับตัวแม่ของคุณ…ไปอยู่ที่อื่น…และ…บอกทุกคนว่า…ท่าน…เสียชีวิตแล้ว…เพื่อปกป้อง…ทั้งสองคน…จาก…ความวุ่นวาย…” เชฟนนท์เอ่ยเสียงขาดห้วง มะลิยืนตะลึงงัน ภาพแม่ของเธอที่ยืนอยู่ริมคลองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่แฝงไปด้วยความเศร้า… เธอไม่ได้เศร้าเพราะพ่อจากไป แต่เธอเศร้าเพราะถูกพรากจากคนรัก… ถูกหลอกลวง… “แล้ว…สร้อยคอของแม่…ที่ฉันมี…ที่ท่านบอกว่า…เป็นของคุณพ่อ…มันคืออะไรคะ” “สร้อยคอนั้น…เป็นของขวัญที่พ่อของผม…ตั้งใจจะมอบให้แม่ของคุณ…ในวันแต่งงานครับ…เขา…ให้พ่อของคุณ…เอาไปให้แม่…เพื่อเป็นเครื่องยืนยัน…ความรัก…แต่…เหตุการณ์ไม่คาดฝัน…ทำให้…มัน…กลายเป็น…สัญลักษณ์…แห่ง…การโกหก…” เชฟนนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “การโกหก…?” มะลิทวนคำ “แต่…คุณพ่อ…ของคุณ…บอกว่า…พ่อของฉัน…ไม่สบาย…ไม่ได้เสียชีวิต…” “นั่นคือ…สิ่งที่พ่อของผม…ต้องการให้เชื่อ…เพื่อให้…แม่ของคุณ…ยอมอยู่กับเขา…และ…เพื่อให้…สังคม…ยอมรับ…ในสิ่งที่เกิดขึ้น…” เชฟนนท์หลับตาลง “ผม…ขอโทษ…มะลิ…ความจริง…มัน…โหดร้าย…เสมอ…” มะลิยืนนิ่ง เธอพยายามประมวลผลเรื่องราวทั้งหมด ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความโกรธ ความเสียใจ ความสับสน และความรู้สึกที่เหมือนถูกหักหลัง “แล้ว…แล้วถ้าเป็นแบบนั้น…ที่ฉัน…ฉันเป็น…ลูกของใครกันแน่คะ”