เธอกำลังจะสวมสร้อยเส้นนั้นที่พ่อมอบให้ แต่แล้วสายตาเธอก็เหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนประหลาดใต้สร้อย... ใครกันที่ใส่สร้อยเส้นนี้มาก่อนเธอ? และทำไมถึงทิ้งร่องรอยเอาไว้? อรุณรุ่งสีทองสาดส่องผ่านหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามาในห้องพักเล็กๆ ของกานต์ดา เธอเพิ่งตื่นนอนจากการหลับใหลอันยาวนานหลังจากข่าวร้ายเมื่อคืน จิตใจยังคงสับสนและเต็มไปด้วยความเศร้า พ่อของเธอ... จากไปแล้วอย่างกะทันหัน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและภาระอันหนักอึ้งที่จะต้องดูแลร้านขายยาเก่าแก่ริมคลองแห่งนี้แทน มือเรียวบางค่อยๆ หยิบกล่องไม้แกะสลักที่พ่อเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีขึ้นมา เปิดออกด้วยความรู้สึกอาลัย สิ่งที่อยู่ข้างในคือสร้อยคอเส้นงาม จี้เป็นรูปปลาดาวสีทองอร่าม ที่พ่อเคยบอกว่าเป็นของขวัญชิ้นเดียวที่เขาตั้งใจจะมอบให้เธอในวันเกิดปีที่ยี่สิบห้า “พ่อ… ลูกจะทำได้ไหมคะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาของเธอเจือไปด้วยน้ำตา ขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับเนื้อทองเย็นๆ ของสร้อย แต่แล้ว… สายตาของเธอก็พลันหยุดนิ่ง เธอเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ บนห่วงสร้อยตรงที่ต้องสวมคล้องคอ มันไม่ใช่รอยใหม่ มันดูเหมือนถูกกรีดด้วยอะไรบางอย่างที่แหลมคม และมีลักษณะเฉพาะที่น่าสงสัย… รอยนี้… มันคล้ายกับรอยที่เธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อน? ความคิดแล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมา… ร้านขายของเก่าที่คุณตาเคยพาไปเดินเล่น… ของเล่นไม้ชิ้นหนึ่ง… และรอยขีดข่วนที่เธอแอบทำมันโดยไม่ตั้งใจ… แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องนานมาแล้ว… ไม่น่าจะเป็นไปได้ เธอพลิกสร้อยไปมา สัมผัสกับรอยขีดข่วนนั้นอีกครั้ง มันมีความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างประหลาด จนเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุก รอยนี้… มันเหมือนเป็นลายเซ็นที่ซ่อนอยู่… เป็นปริศนาที่พ่อทิ้งไว้ให้เธอหรือไม่? ทำไมพ่อถึงเก็บสร้อยเส้นนี้ไว้? มันมีความเป็นมาอย่างไร? หรือว่า… สร้อยเส้นนี้จะไม่ได้เป็นของพ่อแต่แรก? ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของกานต์ดา แทนที่ความเศร้าที่ท่วมท้นเมื่อครู่ ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มเข้ามาแทนที่ เธอตั้งใจจะสวมสร้อยเส้นนี้เพื่อเป็นตัวแทนของพ่อ แต่ตอนนี้… เธอไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกแปลกๆ ก่อตัวขึ้นในอก ราวกับว่าสร้อยเส้นนี้กำลังจะนำพาเธอไปสู่ความจริงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ เธอตัดสินใจว่าก่อนที่จะสวมมัน เธอต้องหาคำตอบให้ได้ก่อน มือของเธอยกขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของตัวเอง พยายามระลึกถึงทุกรายละเอียดเกี่ยวกับพ่อ เกี่ยวกับสร้อยเส้นนี้… แต่ยิ่งนึก เธอก็ยิ่งสับสน ทันใดนั้น ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังเข้ามาใกล้ “กานต์ดา! แกอยู่ที่นี่! ข้าตามหาแกทั้งคืน!” เสียงแหบห้าวของชายวัยกลางคนดังขึ้น ชายที่กานต์ดาจำได้ว่าเป็นคนสนิทของพ่อ… แต่แววตาของเขาในตอนนี้… มันดูร้อนรุ่มและมีความต้องการบางอย่างที่น่ากลัว… เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ ชี้มาที่กล่องไม้ที่เธอถืออยู่ “ส่งสร้อยนั่นมาให้ข้า… เดี๋ยวนี้!”