กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรและเครื่องเทศลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ มะลิสูดอากาศเข้าปอดอย่างชื่นใจ การได้เข้ามาอยู่ในครัวหลักของร้าน “ครัวหอมกรุ่น” แม้เพียงไม่กี่วัน ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ค้นพบโลกใบใหม่ โลกที่เต็มไปด้วยความท้าทาย ความรู้ และความภาคภูมิใจ เธอเฝ้ามองการทำงานของคุณสมชาย หัวหน้าพ่อครัวอย่างใกล้ชิด ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการปรุงแต่งรสชาติ ล้วนมีแบบแผนและเปี่ยมไปด้วยความพิถีพิถัน คุณสมชายมีท่าทางใจดี แม้บางครั้งจะดูเคร่งขรึมไปบ้าง แต่เมื่ออยู่กับวัตถุดิบและอาหาร เขากลับมีชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด “มะลิ วันนี้จะให้ช่วยเตรียมของพวกนี้ก่อนนะ” คุณสมชายยื่นรายการวัตถุดิบให้มะลิ “มะเขือม่วง, พริกหวานสามสี, เห็ดออรินจิ, หอมใหญ่ แล้วก็ผักชีลาว อย่าให้ช้ำล่ะ” “ค่ะคุณสมชาย” มะลิรับกระดาษมาดูอย่างตั้งใจ เธอเพิ่งจะเริ่มคุ้นเคยกับการจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับเมนูต่างๆ วันนี้คุณสมชายดูเหมือนจะไว้ใจเธอมากขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่แค่ให้ล้างผักหรือหั่นของง่ายๆ เหมือนวันก่อนๆ “แล้วก็พวกเครื่องเทศนี่ด้วยนะ” คุณสมชายชี้ไปยังขวดโหลแก้วที่เรียงรายอยู่บนชั้น “อันไหนหนัก อันไหนเบา กะน้ำหนักให้ดี เวลาตวงต้องแม่นยำ ไม่งั้นรสชาติจะเพี้ยนไปเลย” มะลิพยักหน้ารับ เธอพยายามจดจำทุกคำสอนของคุณสมชาย เขาไม่เคยพูดจาดูถูกเธอเหมือนพนักงานคนอื่นๆ ถึงแม้บางครั้งคุณสมชายจะดูเป็นคนเงียบๆ แต่การทำงานกับเขาทำให้เธอรู้สึกสบายใจและมีความสุขอย่างประหลาด “คุณสมชายคะ แล้วเมนูผัดพริกแกงส้มเมื่อวานนี้… ที่คุณก้องไม่ค่อยพอใจน่ะค่ะ มีอะไรที่หนูพอจะช่วยปรับปรุงได้บ้างไหมคะ” มะลิเอ่ยถามอย่างนอบน้อม เธออยากเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ คุณสมชายหยุดมือจากการหั่นแครอท หันมามองมะลิด้วยแววตาครุ่นคิด “เรื่องนั้น… ก็ไม่ได้แย่อะไรนักหรอก รสชาติมันอาจจะยังไม่เข้มข้นพอสำหรับคุณก้องน่ะนะ เขาเป็นคนทานรสจัด” “แล้วหนูจะช่วยคุณสมชายปรุงรสให้จัดขึ้นได้ไหมคะ” มะลิถามอย่างมีความหวัง “ใจเย็นก่อนนะมะลิ การปรุงรสไม่ใช่แค่การใส่เครื่องเยอะๆ มันต้องมีความสมดุลของรสชาติ เปรี้ยว เค็ม หวาน เผ็ด ต้องไปด้วยกันได้” คุณสมชายอธิบาย “วันนี้คงยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะมาช่วยตรงนั้นหรอก เอาเป็นว่าตอนนี้เตรียมของให้เสร็จก่อนก็แล้วกัน” “ค่ะ” มะลิตอบรับและกลับไปตั้งใจทำงานของเธอ เธอหยิบมะเขือม่วงขึ้นมาอย่างเบามือ พยายามไม่ให้ช้ำตามที่คุณสมชายบอก จากนั้นก็เริ่มหั่นเห็ดออรินจิเป็นแว่นๆ สวยงาม การทำงานในครัวหลักต่างจากที่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดที่เธอเคยทำอย่างสิ้นเชิง ทุกอย่างที่นี่มีความละเอียดอ่อนกว่ามาก ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการเตรียมวัตถุดิบ จู่ๆ เสียงของก้องก็ดังขึ้นมา “ใครเป็นคนเตรียมมะเขือม่วงพวกนี้! หน้าตามันไม่เหมือนกันสักชิ้นเลย!” มะลิใจหายวาบ เธอรีบหันไปมอง ก้องยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์เตรียมของ สีหน้าของเขาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “ผมเองครับคุณก้อง” คุณสมชายตอบรับอย่างใจเย็น “พอดีให้เด็กใหม่ช่วยเตรียมน่ะครับ” “เด็กใหม่?” ก้องเหลือบตามองมะลิแวบหนึ่ง “ที่เพิ่งเข้ามาน่ะนะ? นี่มันอะไรกัน! ขนาดการหั่นยังไม่เป็นมาตรฐาน แล้วดูนี่สิ! นี่มันคืออะไร! มีเศษเปลือกติดมาด้วย!” ก้องหยิบมะเขือม่วงชิ้นหนึ่งขึ้นมาโชว์ มะลิก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด เธอหันไปมองมะเขือม่วงที่เธอหั่นไว้ และพบว่ามีบางชิ้นที่เผลอมีเปลือกติดมาจริงๆ “ขอโทษค่ะคุณก้อง หนูขอโทษค่ะ” มะลิรีบพูด “ขอโทษอย่างเดียวมันไม่ช่วยอะไรนะ!” ก้องตวาดเสียงดัง “นี่มันร้านอาหารหรูนะ ไม่ใช่ตลาดสด! ทุกอย่างต้องเป๊ะ! โดยเฉพาะกับลูกค้าที่เรารับปากไว้!” คุณสมชายเดินเข้ามาใกล้ “คุณก้องครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ เธอยังใหม่ อาจจะยังไม่คุ้นเคย” “ไม่คุ้นเคยก็ต้องฝึกให้คุ้นเคยสิคุณสมชาย!” ก้องหันไปมองคุณสมชายบ้าง “แล้วคุณล่ะ คุณสมชาย คุณปล่อยให้เด็กที่ไม่มีประสบการณ์มาทำอะไรแบบนี้ได้อย่างไร? คุณไม่ห่วงชื่อเสียงร้านเลยเหรอ?” “ผมกำลังสอนเธออยู่ครับคุณก้อง” คุณสมชายตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “การเรียนรู้ย่อมมีข้อผิดพลาดบ้างเป็นธรรมดา” “ข้อผิดพลาดที่คุณเห็นมันคือความประมาท!” ก้องพูดเสียงดัง “ผมไม่ยอมรับเรื่องแบบนี้เด็ดขาด! มะลิ! กลับไปที่แผนกเสิร์ฟไป! ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ!” หัวใจของมะลิหล่นวูบ เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง น้ำตาคลอหน่วย แต่เธอพยายามกลั้นไว้ เธอไม่ต้องการให้ใครเห็นน้ำตาของเธอในที่นี้ “คุณก้องครับ ผมว่า…” คุณสมชายกำลังจะพูดต่อ “ผมว่ามันจบแล้วคุณสมชาย!” ก้องพูดแทรกขึ้นมา “ถ้ายังอยากให้งานคุณเดินต่อไปนะ” มะลิก้มหน้าลงอีกครั้ง “หนูขอโทษค่ะคุณสมชาย หนูขอโทษค่ะคุณก้อง” เธอรีบเก็บข้าวของของเธออย่างลวกๆ ไม่สนใจว่าอะไรจะตกหล่นบ้าง เธอเพียงแค่อยากจะหนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด “เดี๋ยวก่อน” เสียงของคุณสมชายดังขึ้นมาก่อนที่มะลิจะทันได้ก้าวออกไป “คุณก้องครับ เมนูนี้เป็นเมนูพิเศษสำหรับลูกค้าคนสำคัญของผมเอง ผมขอรับผิดชอบเองทั้งหมด” ก้องมองคุณสมชายด้วยสายตาไม่พอใจ “คุณจะรับผิดชอบยังไง? คุณมีเวลาเตรียมใหม่ทั้งหมดภายในกี่นาที?” “ผมจะจัดการเองครับ” คุณสมชายยืนยัน “ส่วนเรื่องของเด็กใหม่ ผมจะดูแลต่อเอง” ก้องถอนหายใจอย่างแรง “ก็ได้! ถ้าคุณรับปากแล้วนะ! อย่าให้มีครั้งต่อไป!” ก้องพูดจบก็เดินสะบัดหน้าออกไป ทิ้งให้มะลิยืนนิ่งอยู่กับที่ คุณสมชายหันมาหามะลิ “เป็นยังไงบ้าง?” มะลิเงยหน้าขึ้นมองคุณสมชาย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมา “หนู… หนูขอโทษค่ะคุณสมชาย หนูทำคุณเดือดร้อน” คุณสมชายส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกน่า” เขาหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดมือ “บางที การได้เจออุปสรรคบ้างก็เป็นบทเรียนที่ดีนะ” “แต่หนู… หนูทำอะไรก็ผิดไปหมด” มะลิพูดเสียงสั่น “หนูคงไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ” “อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นสิ” คุณสมชายปลอบ “ทุกคนก็เคยผิดพลาดกันทั้งนั้นแหละ แม้แต่ฉันเองก็เคยทำพลาดมาแล้ว” “คุณสมชาย… ไม่เคยทำผิดเลย” มะลิพูดเสียงเบา คุณสมชายยิ้มบางๆ “ไม่มีใครไม่เคยทำผิดหรอกมะลิ แค่เราต้องเรียนรู้จากมัน แล้วทำให้ดีขึ้นกว่าเดิม” เขาเดินไปหยิบมะเขือม่วงที่มะลิหั่นไว้ “ไหน ขอดูหน่อยสิ” มะลิยื่นมะเขือม่วงที่หั่นไว้ให้คุณสมชายดู “ขอโทษค่ะ” คุณสมชายหยิบมะเขือม่วงชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณา “การหั่นก็ยังไม่สม่ำเสมอเท่าที่ควรนะ” เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา “แต่ก็ไม่ใช่ว่าแย่ไปซะหมด” เขาหยิบมีดขึ้นมา “มา ฉันจะสอนเธออีกครั้ง” มะลิมองคุณสมชายด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเสียใจ ทั้งรู้สึกผิด แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่คุณสมชายยังให้โอกาสเธออีกครั้ง เธอจึงเดินเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์อีกครั้ง น้ำตาที่ไหลอยู่ก็หยุดไปเมื่อเธอได้เห็นความตั้งใจของคุณสมชายที่พร้อมจะสอนเธอเสมอ “จำไว้นะมะลิ การหั่นผัก ไม่ใช่แค่การทำให้มันเป็นชิ้นๆ แต่มันคือการเตรียมวัตถุดิบที่ดีที่สุดเพื่ออาหารจานนั้นๆ” คุณสมชายสาธิตอย่างใจเย็น “น้ำหนักมีดต้องพอดี การจับต้องมั่นคง และการมองเห็นภาพรวมของวัตถุดิบที่ต้องหั่น” มะลิตั้งใจมองตามทุกการเคลื่อนไหวของคุณสมชาย เธอพยายามจดจำทุกรายละเอียด แม้ว่าเมื่อครู่จะรู้สึกแย่กับคำพูดของก้องมากเพียงใด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณสมชาย เธอกลับรู้สึกเหมือนได้พลังงานบางอย่างกลับคืนมา พลังงานที่จะสู้ต่อไป “เอาล่ะ ลองดูอีกครั้งสิ” คุณสมชายยื่นมีดและมะเขือม่วงให้มะลิ “คราวนี้ทำให้ดีกว่าเดิมนะ” มะลิสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอจับมีดอย่างมั่นคงขึ้นกว่าเดิม พยายามนึกถึงคำสอนของคุณสมชาย เธอเริ่มหั่นมะเขือม่วงชิ้นแล้วชิ้นเล่า การหั่นครั้งนี้ดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความสม่ำเสมอเริ่มมีมากขึ้น และเธอก็ระมัดระวังไม่ให้มีเปลือกติดมาด้วย “ดีมาก” คุณสมชายพยักหน้า “เห็นไหมว่าเธอทำได้” “ขอบคุณมากค่ะคุณสมชาย” มะลิยิ้มออกมาอย่างโล่งอก “ทีนี้ ไปเก็บกวาดตรงนี้ให้เรียบร้อยนะ แล้วค่อยกลับไปทำงานที่เธอรับผิดชอบ” คุณสมชายบอก “แล้วก็… พรุ่งนี้มาแต่เช้าเหมือนเดิมนะ ฉันมีอะไรอยากให้เธอช่วยเป็นพิเศษ” “จริงเหรอคะ!” มะลิถามอย่างตื่นเต้น “แน่นอน” คุณสมชายตอบยิ้มๆ “แต่ต้องทำให้ดีกว่าวันนี้นะ” “ค่ะ! หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ!” มะลิรับปากอย่างมั่นใจ แม้จะเจอเรื่องไม่ดีมาในวันนี้ เธอก็ยังรู้สึกว่าการได้ทำงานที่นี่และได้เรียนรู้จากคุณสมชายนั้นคุ้มค่าจริงๆ