บรรยากาศภายในกระท่อมร้างกลับตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อกันต์ปรากฏตัวพร้อมลูกน้อง ใบหน้าของกันต์ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นยิ่งทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกหนาวสะท้าน เธอถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับผนังไม้เก่าๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว “ไง… พิมพ์ดาว… ฉันคิดว่าเธอคงจะมาที่นี่…” กันต์พูดพลางก้าวเข้ามา กลิ่นอายอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ชวนให้พิมพ์ดาวรู้สึกขนลุก “แก… แกเป็นใคร… มาทำอะไรที่นี่?” พิมพ์ดาวถามเสียงสั่น “ฉัน… มาทวง… ของของฉัน…” กันต์ตอบพลางกวาดสายตาไปที่สมุดบันทึกในมือของพิมพ์ดาว “และ… มา… จัดการ… เรื่อง… ค้างคา…” เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อสายตาของเขากวาดมาเจอไกรสร ที่ยืนอยู่ข้างพิมพ์ดาว “แก… แอบช่วยเธอ… เหรอ… ไกรสร…?” กันต์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย ไกรสรเพียงแค่ยิ้ม… แต่รอยยิ้มนั้น… ไม่ได้มี… ความเป็นมิตร… อยู่เลย… “ฉัน… เพียงแค่… ทำ… ตาม… คำสั่ง… ของ… นาย… ชาย… ผู้… อยู่… เบื้องหลัง…” ไกรสรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ‘นาย… ชาย… ผู้… อยู่… เบื้องหลัง…’ คำพูดนั้น… ทำให้พิมพ์ดาวฉุกคิด… ใครคือ ‘นาย… ชาย… ผู้… อยู่… เบื้องหลัง…’? เขาเป็นคนเดียวกับที่สั่งการให้กันต์หรือไม่? หรือเป็นคนเดียวกับที่ฆ่าธีรเดช? “ฉันไม่เข้าใจ…” พิมพ์ดาวพูด “ไม่ต้องเข้าใจ… หรอก… พิมพ์ดาว…” กันต์พูดพลางเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก “เธอแค่… มอบ… สมุดบันทึก… ให้ฉัน… แล้ว… ฉัน… จะ… ปล่อย… เธอ… ไป…” “ไม่มีทาง!” พิมพ์ดาวตอบเสียงแข็ง “ฉันไม่ให้สมบัติ… ของ… ‘ว.ป.’… ไปกับคนอย่างแก… เด็ดขาด!” “สมบัติ…?” กันต์หัวเราะ “สมบัติ… ที่แท้จริง… ไม่ใช่… แค่… ความรู้… ใน… สมุดบันทึก… หรอก… พิมพ์ดาว… แต่มันคือ… อำนาจ… ที่… ซ่อน… อยู่…” “อำนาจ… อะไร?” พิมพ์ดาวถาม “อำนาจ… ที่… จะ… ทำให้… ผู้ครอบครอง… เป็น… อมตะ…” กันต์ตอบด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก “อมตะ…?” พิมพ์ดาวอุทานด้วยความไม่เชื่อ “ใช่… อำนาจ… ที่… ‘ว.ป.’… สร้างขึ้น… เพื่อ… ป้องกัน… ตัวเอง… และ… ป้องกัน… บางสิ่ง… ที่… อันตราย…” กันต์อธิบาย “และ… ฉัน… คือ… ผู้ที่… เหมาะสม… ที่สุด… ที่จะ… ครอบครอง… มัน…” พิมพ์ดาวมองไปที่สมุดบันทึกในมือ… เธอเริ่มเข้าใจมากขึ้น… ทำไมธีรเดชถึงต้องตาย… ทำไมกันต์ถึงต้องการสิ่งนี้… และทำไม ‘ว.ป.’… ถึงต้องซ่อนมันไว้. “แล้ว… ธีรเดช… เขา… ทำไม… ถึง… ไม่อยากให้แก… ได้… มัน… ไป?” พิมพ์ดาวถาม “เพราะ… เขา… คือ… คนโง่… ที่… หลงรัก… เธอ… เกินไป…” กันต์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “เขา… ยอม… เสีย… สละ… ทุกสิ่ง… เพียง… เพราะ… ผู้หญิง… ที่… ไม่มี… ความหมาย… อะไร… กับ… เขา… เลย…” คำพูดของกันต์… ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนถูกแทง… เธอจำได้ว่า… ธีรเดช… รักเธอมากแค่ไหน… การที่กันต์พูดเช่นนี้… ราวกับดูถูก… ความรักของพวกเขา… “แก… อย่า… มา… ดูถูก… ความรัก… ของ… เรา!” พิมพ์ดาวตะโกนใส่กันต์ “ความรัก… มัน… ไร้สาระ… ที่สุด…” กันต์พูดพลางชักปืนออกมาจากเอว “สิ่งเดียว… ที่… มี… ค่า… คือ… อำนาจ…” กันต์ยกปืนขึ้นเล็งมาที่พิมพ์ดาว… ไกรสรยืนนิ่ง… มองดูสถานการณ์… แต่ก็ไม่ได้ขยับ… ราวกับรอคอยคำสั่ง… “อย่า… นะ… กันต์!” พิมพ์ดาวร้อง “มอบ… สมุดบันทึก… มา… ซะ… พิมพ์ดาว… ไม่งั้น… แก… จะ… ต้อง… เสียใจ…” กันต์ขู่ ทันใดนั้น… เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกกระท่อม… คราวนี้… เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น… และคุ้นเคย… “ใคร… ใครมา?” พิมพ์ดาวถาม กันต์หันไปมอง… “ใคร… กล้า… มา… ขัดขวาง… ฉัน…?” ประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง… และคราวนี้… ชายที่ปรากฏตัว… คือ… ผู้ที่โทรศัพท์มาหาเธอ… “ฉัน… เอง… พิมพ์ดาว…” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา… แต่ก็เต็มไปด้วยความมั่นคง… “คุณ! คุณคือใคร? แล้ว… คุณรู้เรื่อง… ธีรเดช… ได้ยังไง?” พิมพ์ดาวถาม “ฉัน… คือ… ‘วิศิษฏ์’… เพื่อนสนิท… ของ… ธีรเดช… ที่… เขา… ฝาก… ฝัง… เรื่องราว… ทั้งหมด… ไว้… ให้… ฉัน…” ‘วิศิษฏ์’… ชายคนนั้น… คือ ‘วิศิษฏ์’… ผู้ที่ธีรเดช… ไว้ใจ… ที่สุด… พิมพ์ดาวรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย… “แก… วิศิษฏ์… แก… มา… ทำไม…?” กันต์ถามด้วยความประหลาดใจ “ฉัน… มา… ทวง… ความยุติธรรม… ให้… กับ… ธีรเดช… และ… ครอบครัว… ของ… พิมพ์ดาว…” วิศิษฏ์ตอบ “และ… มา… ปกป้อง… สิ่งที่… แก… จะ… ไม่มี… วัน… ได้… ครอบครอง…” “ปากดี… ชะมัด!” กันต์ตะคอก “ลูกน้อง… จัดการ… มัน!” ลูกน้องของกันต์พุ่งเข้าหา… วิศิษฏ์… แต่… วิศิษฏ์… กลับ… เคลื่อนไหว… อย่าง… รวดเร็ว… และ… ว่องไว… เขาสามารถ… ปัดป้อง… และ… จัดการ… ลูกน้อง… ของ… กันต์… ได้… อย่าง… สบายๆ… พิมพ์ดาวมองดู… ด้วยความทึ่ง… วิศิษฏ์… แข็งแกร่ง… เกินกว่าที่เธอ… คิด… “แก… มัน… แค่… คน… เกะกะ… ขวาง… ทาง…” กันต์พูดพลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่วิศิษฏ์ “แก… คิดผิด… แล้ว… กันต์…” วิศิษฏ์พูดพลางมองไปที่สมุดบันทึกในมือของพิมพ์ดาว “สมุดบันทึก… เล่มนี้… คือ… กุญแจ… สู่… ความลับ… ที่… ธีรเดช… พยายาม… ปกป้อง… มา… ตลอด…” “ฉัน… รู้…” กันต์ตอบ… “และ… ฉัน… จะ… ได้… มัน… มา…!” กันต์เหนี่ยวไก… แต่… ก่อนที่กระสุน… จะ… พุ่ง… ออกไป… ไกรสร… ที่ยืนดูอยู่… ก็… พุ่ง… เข้ามา… รับ… กระสุน… แทน… พิมพ์ดาว… “อ๊าก!” ไกรสร… ล้มลง… กับ… พื้น… “ไกรสร…!?” พิมพ์ดาวอุทานด้วยความตกใจ “แก… ทำ… อะไร… ของแก… ไกรสร…?” กันต์ตะโกนถามด้วยความโกรธ “ฉัน… ไม่… ต้องการ… ให้… ใคร… ตาย… อีก… แล้ว…” ไกรสรพูดพลางจ้องมองไปที่พิมพ์ดาว… “ฉัน… ทำ… ไป… เพราะ… ฉัน… รู้… ว่า… เธอ… คือ… คน… ที่… ‘ว.ป.’… เลือก… ให้… ครอบครอง… สิ่งนี้…” ใครคือ ‘ว.ป.’? ทำไมไกรสรถึงยอมเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องพิมพ์ดาว? และ ‘นาย… ชาย… ผู้… อยู่… เบื้องหลัง…’ คือใครกันแน่?