อากาศยามเช้าของกรุงเทพฯ เริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ ลมโชยอ่อนๆ พัดพาเอากลิ่นดอกปีบอ่อนๆ จากต้นที่ปลูกริมรั้วโรงเรียนอัสสัมชัญศึกษา เข้ามาแตะจมูกของวารินทร์ หญิงสาวร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำ รองเท้าคัทชูสีสุภาพ ดวงตาคู่สวยของเธอทอประกายแห่งความตื่นเต้นระคนประหม่า ขณะที่ก้าวเท้าเดินเข้าไปในอาคารเรียนหลังใหญ่ที่ดูโอ่อ่า สง่างาม ยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก โรงเรียนแห่งนี้เป็นความฝันสูงสุดของเธอมาตั้งแต่เด็ก การได้มายืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะอาจารย์สอนวิชาภาษาไทย เป็นเหมือนปาฏิหาริย์ที่เธอต้องตั้งใจทำมันให้ดีที่สุด วารินทร์เป็นเด็กสาวจากต่างจังหวัด พ่อแม่ของเธอเป็นเพียงข้าราชการบำนาญธรรมดาๆ ที่ทำงานหนักเพื่อส่งเสียให้เธอได้เรียนจนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เธอเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัว และเธอเองก็รู้ดีถึงความคาดหวังที่ทุกคนมีต่อเธอ การได้รับบรรจุเป็นครูในโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งนี้ ถือเป็นก้าวสำคัญที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะเคยฝันถึง “ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าห้องพักครูอยู่ตรงไหนคะ” เธอเอ่ยถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนประจำการอยู่หน้าประตูทางเข้า ผู้ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปทางอาคารเรียนด้านซ้าย “เดินตรงไปเรื่อยๆ เลยครับ จะเจอบันได เดินขึ้นไปชั้นสอง ห้องพักครูก็จะอยู่ทางขวามือครับ” “ขอบคุณมากค่ะ” วารินทร์กล่าวขอบคุณ แล้วรีบเดินตามทิศทางที่เจ้าหน้าที่บอก หัวใจของเธอเต้นระรัวขณะก้าวเข้าไปในอาคารเรียน กลิ่นน้ำยาเคลือบพื้นผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงพูดคุยของนักเรียนที่ดังมาจากโถงทางเดินด้านล่าง เป็นสัญญาณว่าวันเปิดเรียนอันแสนวุ่นวายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว เมื่อเดินขึ้นบันไดมาถึงชั้นสอง เธอก็พบกับป้ายชื่อ “ห้องพักครู” อันคุ้นตาจากรูปถ่ายที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วผลักประตูเข้าไป “สวัสดีค่ะ” เธอเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่พยายามให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ภายในห้องพักครูนั้นกว้างขวางกว่าที่คิด มีโต๊ะทำงานเรียงรายกันหลายแถว และมีคุณครูบางส่วนกำลังจัดเตรียมเอกสาร หรือพูดคุยกันอย่างออกรส “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ” คุณครูผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ประตูหันมายิ้มให้เธอ “คุณคืออาจารย์วารินทร์ ใช่ไหมคะ ดิฉันอาจารย์อรทัย ครูวิชาภาษาอังกฤษค่ะ” “ใช่ค่ะ ดิฉันวารินทร์ค่ะ” เธอรีบเดินเข้าไปแนะนำตัว “ดีใจที่ได้รู้จักค่ะ” “ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ เชิญเลยค่ะ หาที่นั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวถ้าถึงเวลาประชุมก็จะเรียกค่ะ” อาจารย์อรทัยผายมือไปยังโต๊ะทำงานว่างตัวหนึ่ง วารินทร์วางกระเป๋าและเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงอย่างสำรวม พยายามสังเกตผู้คนรอบข้างไปด้วย เธอเห็นคุณครูหลายคนกำลังจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างสนิทสนม บ้างก็หัวเราะ บ้างก็ซุบซิบเรื่องราวต่างๆ ในโรงเรียน เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกที่เพิ่งเข้ามาในกลุ่ม แต่ก็พยายามเก็บอาการ “นี่คุณครูวารินทร์ใช่ไหมคะ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอหันไปมอง เธอเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กางเกงสแล็คสีดำ ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาสีเข้มฉายแววอบอุ่น รอยยิ้มมุมปากดูมีเสน่ห์เหลือเกิน เขาเป็นใครกันนะ ทำไมถึงได้ดูโดดเด่นขนาดนี้ “ใช่ค่ะ ดิฉันวารินทร์ค่ะ” เธอตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ผมอาจารย์ภวัตครับ ครูวิชาคณิตศาสตร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เขายื่นมือมาให้เธอจับ วารินทร์ยื่นมือไปจับมืออันอบอุ่นและแข็งแรงของเขา รู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านปลายนิ้ว “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ อาจารย์ภวัต” “คุณเป็นครูใหม่ใช่ไหมครับ เห็นเพิ่งเข้ามาวันนี้” ภวัตถาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นมิตร “ค่ะ ดิฉันเพิ่งได้รับการบรรจุเป็นครูสอนวิชาภาษาไทยค่ะ” วารินทร์ตอบ “เยี่ยมเลยครับ ดีใจที่มีเพื่อนร่วมงานใหม่เพิ่มอีกคน” ภวัตยิ้มกว้าง “ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ หรือต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกผมได้เลยนะครับ” “ขอบคุณมากค่ะ” วารินทร์รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยกับความเป็นกันเองของเขา “อาจารย์ภวัตคะ พอดีอาจารย์อรทัยจะให้ช่วยดูเรื่องการจัดตารางสอนของนักเรียนม.4 ด้วยน่ะค่ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของห้อง ภวัตหันไปมอง “อ๋อ ได้ครับ เดี๋ยวผมไปดูให้” เขาหันกลับมาทางวารินทร์ “ผมขอตัวก่อนนะครับ ถ้าต้องการอะไร หรืออยากรู้จักใครเพิ่มเติม เรียกผมได้เสมอครับ” “ค่ะ ขอบคุณค่ะ” วารินทร์มองตามหลังภวัตไปจนเขาเดินออกไปจากห้องพักครู เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจในตัวเขา แม้จะเพิ่งรู้จักกันเพียงไม่กี่นาที เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงเวลาเก้าโมงตรง เสียงออดก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณให้คุณครูทุกคนไปยังห้องประชุมใหญ่ชั้นล่าง วารินทร์เดินตามคุณครูท่านอื่นๆ ลงไปยังห้องประชุม เธอรู้สึกถึงความกดดันอีกครั้ง การประชุมครั้งแรกในโรงเรียนแห่งนี้ คงไม่ใช่เรื่องง่าย ในห้องประชุมใหญ่ มีคุณครูเกือบทั้งหมดของโรงเรียนนั่งรวมตัวกันอยู่แล้ว เธอเลือกที่นั่งแถวหลังสุด เพื่อสังเกตการณ์ “สวัสดีค่ะ ท่านคณะกรรมการบริหาร ท่านผู้อำนวยการ ท่านรองผู้อำนวยการ และคุณครูทุกท่าน” เสียงของผู้อำนวยการโรงเรียนดังขึ้นนำการประชุม “ในวันนี้ ถือเป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรก ผมขอต้อนรับคุณครูใหม่ทุกท่าน โดยเฉพาะอาจารย์วารินทร์ ครูสอนวิชาภาษาไทย ที่ได้มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอัสสัมชัญศึกษาของเรา” วารินทร์ยกมือไหว้เล็กน้อยตามมารยาท รู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ “ในส่วนของการเรียนการสอน ผมเชื่อว่าคุณครูทุกท่านได้เตรียมความพร้อมมาอย่างเต็มที่แล้ว ผมขอให้ทุกท่านมุ่งมั่นในการพัฒนาศักยภาพของนักเรียนให้ถึงขีดสุด เพื่อรักษามาตรฐานอันดีงามของสถาบันเราไว้” ผู้อำนวยการกล่าวต่อ “นอกจากนี้ ยังมีเรื่องที่สำคัญที่ผมอยากจะเน้นย้ำ นั่นคือเรื่องของการรักษาภาพลักษณ์และความสามัคคีภายในองค์กรของเรา” วารินทร์เงี่ยหูฟัง เธอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย “เราเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมายาวนาน และมีชื่อเสียงในหมู่ผู้ปกครองระดับสูง การรักษาภาพลักษณ์ที่ดูดี มีเกียรติ และมีความเป็นผู้ดี จึงเป็นสิ่งที่เราต้องใส่ใจเป็นพิเศษ” ผู้อำนวยการเน้นย้ำ “ผมขอให้คุณครูทุกท่านระมัดระวังในการประพฤติตน ทั้งในเวลาทำงานและนอกเวลางาน เพื่อไม่ให้กระทบต่อชื่อเสียงของโรงเรียน” วารินทร์เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอมาจากครอบครัวธรรมดา ไม่เคยมีความคิดที่จะทำอะไรที่เสื่อมเสียชื่อเสียง แต่คำพูดเหล่านี้ก็ทำให้เธอรู้สึกว่ามีกำแพงบางๆ กั้นอยู่ระหว่างเธอกับคนอื่นๆ ในที่แห่งนี้ “โดยเฉพาะคุณครูใหม่ ผมอยากให้ทำความเข้าใจในวัฒนธรรมและธรรมเนียมปฏิบัติของโรงเรียนเราให้ดี” ผู้อำนวยการกล่าวปิดท้าย “มีอะไรสอบถามอาจารย์อาวุโสได้เสมอ หากมีข้อสงสัยประการใด” หลังจากการประชุมจบลง วารินทร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม รู้สึกสับสนกับคำพูดของผู้อำนวยการ เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะต้องปรับตัวมากแค่ไหนในสภาพแวดล้อมใหม่แห่งนี้ “เป็นไงบ้างครับ อาจารย์วารินทร์” เสียงของภวัตดังขึ้นข้างๆ เธอ ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย “ก็…ค่อนข้างประทับใจกับความเป็นระเบียบของโรงเรียนค่ะ แต่ก็รู้สึกว่ามีอะไรหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้เยอะเลย” เธอตอบตามตรง ภวัตยิ้ม “ไม่ต้องกังวลครับ ทุกคนก็เคยเป็นแบบนี้ตอนเข้ามาใหม่ๆ โรงเรียนนี้มีธรรมเนียมปฏิบัติบางอย่างที่อาจจะดูเข้มงวดหน่อย แต่ถ้าเราเข้าใจแล้ว ก็ไม่ยากเกินไปหรอกครับ” “จริงเหรอคะ” วารินทร์คลี่ยิ้ม “แล้วอาจารย์ภวัต…รู้สึกว่ามีอะไรที่ยากที่สุดในการปรับตัวบ้างคะ” ภวัตหัวเราะเบาๆ “สำหรับผมเหรอครับ…ก็คงจะเป็นเรื่องการต้องมาสอนเด็กๆ ที่บางคนก็เอาแต่ใจนิดหน่อยน่ะครับ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กดีนะ” เขามองไปรอบๆ “ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ” วารินทร์รู้สึกว่าเธอคงจะต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากภวัตอีกมาก การเข้ามาทำงานในโรงเรียนแห่งนี้ อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าของภวัต เธอก็รู้สึกว่าอย่างน้อยเธอก็มีเพื่อนร่วมงานที่พร้อมจะช่วยเหลือ