เช้าวันรุ่งขึ้น วารินทร์มาถึงโรงเรียนด้วยหัวใจที่พองโต เธอแอบหวังว่าจะได้เจอภวัต และอาจจะได้พูดคุยถึงเรื่องเมื่อคืน แต่เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องพักครู เธอกลับพบกับบรรยากาศที่แตกต่างออกไป “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” วารินทร์ทักทายอรุณีที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณวารินทร์” อรุณีตอบ แต่สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียดกว่าปกติ “มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ค่ะ” “เรื่องอะไรเหรอคะ?” วารินทร์ถามด้วยความสงสัย “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่เหมือนจะมีคนเห็นคุณกับคุณภวัตอยู่ด้วยกันที่คฤหาสน์ของคุณภวัตเมื่อคืนนี้” อรุณีพูด “ข่าวลือมันแพร่สะพัดเร็วมากเลยค่ะ” วารินทร์หน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าจะมีใครเห็นเธอ เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู และพบว่ามีข้อความจากภวัต “คุณวารินทร์ครับ ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าจะมีใครเห็นเราสองคน ผมจะรีบไปคุยกับคุณที่ห้องพักครูนะครับ” ไม่นานนัก ภวัตก็เดินเข้ามาในห้องพักครู ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดเช่นกัน “คุณวารินทร์ครับ” เขาเริ่มพูด “ผมขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้” “ไม่เป็นไรค่ะ” วารินทร์ตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “ดิฉันเองก็ไม่คิดว่าจะมีใครเห็น” “ผมขอชี้แจงกับทุกคนที่นี่นะครับ” ภวัตพูดเสียงดังพอที่จะให้ทุกคนในห้องพักครูได้ยิน “ผมยอมรับว่าเมื่อคืนนี้ ผมได้เชิญคุณวารินทร์ไปที่บ้าน เพื่อช่วยผมดูเรื่องงานจริงๆ ครับ และเราสองคนก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กัน” คำพูดของภวัตทำให้ทุกคนในห้องพักครูตกตะลึง อรุณีมองวารินทร์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “แต่...” ภวัตพูดต่อ “ผมขอให้ทุกคนเคารพความเป็นส่วนตัวของเรา และไม่นำเรื่องนี้ไปพูดต่อในทางเสียหาย” ทันใดนั้น เสียงของอาจารย์ฝ่ายปกครองคนหนึ่งก็ดังขึ้น “คุณภวัตคะ ในฐานะที่คุณเป็นอาจารย์ของโรงเรียน เรามีกฎระเบียบที่ต้องปฏิบัติ และเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวของคุณกับคุณวารินทร์ อาจจะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของโรงเรียนได้นะคะ” “ผมเข้าใจครับ” ภวัตตอบ “แต่ผมคิดว่า ความรู้สึกของคนสองคน ไม่ควรจะถูกตัดสินด้วยกฎเกณฑ์ที่ตายตัวแบบนี้” “นี่มันไม่ใช่เรื่องของความรู้สึกส่วนตัวเพียงอย่างเดียวค่ะคุณภวัต” อาจารย์ฝ่ายปกครองกล่าวเสริม “คุณเป็นที่ปรึกษาของคณะกรรมการมูลนิธิโรงเรียน ส่วนคุณวารินทร์เป็นครูใหม่ที่เพิ่งเข้ามา การกระทำของคุณอาจจะถูกมองว่าไม่เหมาะสม และเป็นการใช้อำนาจโดยมิชอบได้” วารินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและยุ่งยากขนาดนี้ “ผมขอชี้แจงว่า ผมไม่ได้ใช้อำนาจใดๆ ทั้งสิ้น” ภวัตพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “ผมเพียงแค่ต้องการให้คุณวารินทร์ช่วยดูเอกสารให้ผมจริงๆ และในระหว่างนั้น เราก็ได้พูดคุยกันถึงความรู้สึกของเรา” “แต่ข่าวที่ออกมามันเสียหายนะคะคุณภวัต” อาจารย์ฝ่ายปกครองยังคงยืนกราน “คุณวารินทร์เป็นครูที่ยังใหม่กับที่นี่ เธออาจจะตกเป็นเป้าของการนินทาว่าร้ายได้” “นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังพยายามปกป้องเธออยู่ครับ” ภวัตกล่าว “ผมจึงต้องออกมาชี้แจงให้ทุกคนทราบอย่างตรงไปตรงมา” วารินทร์รู้สึกขอบคุณภวัตอย่างสุดซึ้ง เขาเลือกที่จะปกป้องเธอ แทนที่จะปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง “คุณภวัตคะ” วารินทร์พูดขึ้น “ดิฉันคิดว่า... เราอาจจะต้องระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ค่ะ” “ผมรู้ครับ” ภวัตตอบ “แต่ผมไม่อยากให้ใครมาตัดสินความสัมพันธ์ของเรา เพียงเพราะเรามีสถานะทางสังคมที่แตกต่างกัน” “แต่คุณภวัตคะ” อาจารย์ฝ่ายปกครองกล่าวเสียงเข้ม “โรงเรียนของเรามีผู้บริหารระดับสูงหลายท่านที่เป็นญาติของคุณ หรือเป็นผู้มีอิทธิพลต่อโรงเรียน การกระทำของคุณครั้งนี้ อาจจะทำให้พวกท่านไม่พอใจได้นะคะ” วารินทร์รู้สึกได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา เธอมองไปที่ภวัต เขาดูเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง “ผมยอมรับความเสี่ยงนั้นครับ” ภวัตกล่าว “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินความรู้สึกของผม หรือของคุณวารินทร์” เสียงของผู้อำนวยการดังขึ้นจากหน้าประตู “พอได้แล้วครับทุกท่าน” ผู้อำนวยการเดินเข้ามาในห้องพักครู “เรื่องนี้เราจะไปพูดคุยกันในที่ประชุมของคณะกรรมการมูลนิธิ” ผู้อำนวยการมองมาที่วารินทร์ และภวัต ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณครูวารินทร์ครับ คุณภวัตครับ ขอเชิญทั้งสองท่านไปที่ห้องทำงานของผมด้วยครับ” วารินทร์รู้สึกใจคอไม่ดี เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ ความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นของเธอกับภวัต กำลังจะต้องเผชิญกับบททดสอบที่แสนสาหัส เธอหันไปมองภวัต เขายิ้มให้เธอเล็กน้อย ราวกับจะบอกว่า “ไม่ต้องห่วง ผมอยู่ตรงนี้” แต่ในใจของวารินทร์ เธอกลับรู้สึกถึงความหวังที่เริ่มจะริบหรี่อีกครั้งหนึ่ง.