“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” วารินทร์ทักทายอรุณีที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณวารินทร์” อรุณีตอบ แต่สีหน้าของเธอเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่าง วารินทร์รู้สึกสังเกตเห็นได้ทันที แววตาของอรุณีที่ปกติจะสดใส ร่าเริง วันนี้กลับดูขุ่นมัว ราวกับมีเมฆหมอกมาบดบัง “คุณอรุณีคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูไม่ค่อยสบายเลย” วารินทร์เดินเข้าไปใกล้ พลางถามด้วยความเป็นห่วง อรุณีเงยหน้าขึ้นมองวารินทร์ แววตาฉายความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แค่อาจจะนอนน้อยไปหน่อยเมื่อคืน” เธอพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ วารินทร์พยักหน้ารับ แม้จะยังไม่ค่อยแน่ใจ “ค่ะ ถ้าไม่สบายก็บอกนะคะ” เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง และเริ่มเตรียมเอกสารสำหรับสอนในวันนี้ แต่ใจก็ยังอดคิดมากไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอรุณี ไม่นานนัก ภวัตก็เดินเข้ามาในห้องพักครู เขาสวมสูทสีเข้มตามปกติ แต่ท่าทางของเขาดูรีบร้อนกว่าทุกวัน วารินทร์แอบมองเขาจากหางตา หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยกับภาพของเขา “อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน” ภวัตเอ่ยทักทายเสียงดังฟังชัด ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณภวัต” เสียงทักทายดังตอบรับจากหลายคน แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขาเท่ากับวารินทร์ อรุณีหันไปมองภวัตด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “คุณภวัตคะ เมื่อคืนคุณไปไหนมาคะ” คำถามของอรุณีทำเอาบรรยากาศในห้องพักครูเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ภวัต วารินทร์เองก็ชะงักมือที่กำลังจัดเอกสาร หันไปมองเขาด้วยความสงสัยเช่นกัน เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเมื่อคืนภวัตไปไหน ภวัตชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าดูประหลาดใจที่ถูกถามตรงๆ “ผม... ผมมีธุระนิดหน่อยครับ” เขาตอบเสียงเบาลงเล็กน้อย “ธุระอะไรคะดึกดื่นป่านนั้น” อรุณีถามต่อไม่ลดละ น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น “ผมบอกแล้วไงครับว่าเป็นธุระส่วนตัว” ภวัตตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีอารมณ์เจือปน “ธุระส่วนตัวของคุณ เกี่ยวข้องกับคุณวารินทร์หรือเปล่าคะ” อรุณีพุ่งเป้ามาที่วารินทร์ ทำเอาวารินทร์ตกใจจนหน้าซีดเผือด “คุณอรุณี!” ภวัตตวาดเสียงดัง “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรของคุณ” “ฉันเห็นค่ะ! ฉันเห็นคุณไปรับคุณวารินทร์ออกมาจากงานเลี้ยงเมื่อคืน! คุณไปส่งเธอถึงบ้านเลยใช่ไหม” เสียงของอรุณีสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำ วารินทร์รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงมากลางใจ เธอไม่คิดว่าอรุณีจะเห็นและเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยถึงขนาดนี้ “คุณอรุณีคะ คือว่า…” “อย่าค่ะคุณวารินทร์” อรุณีตัดบท “ฉันไม่ได้อยากรู้คำอธิบายอะไรทั้งนั้น” เธอลุกขึ้นยืน กำแน่น “ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณภวัตกำลังเล่นกับความรู้สึกของใครอยู่” ภวัตถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขากล่าวเสียงอ่อนลง “อรุณี… ผมขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิด” “เข้าใจผิด? งั้นที่คุณไปรับคุณวารินทร์เมื่อคืนมันคืออะไรคะ” “ผม… ผมแค่ไปส่งเธอเท่านั้นครับ” ภวัตตอบ พยายามใจเย็น “เธอเมา และผมก็เป็นห่วง” “เป็นห่วง?” อรุณียิ้มเยาะ “ถ้าเป็นห่วงขนาดนั้น ทำไมไม่บอกฉัน หรือไม่ก็ปล่อยให้เธอเรียกแท็กซี่ไปเอง” “ผมไม่อยากให้เธอต้องลำบาก” ภวัตตอบ “แล้วฉันล่ะคะ คุณไม่เคยคิดถึงฉันบ้างเลยเหรอ” น้ำเสียงของอรุณีเต็มไปด้วยความน้อยใจ “อรุณี…” ภวัตเอ่ยชื่อเธอเบาๆ “คุณก็รู้ว่าสถานการณ์มันซับซ้อน” “ซับซ้อน?” อรุณียิ้มทั้งน้ำตา “ซับซ้อนแค่ไหนคะคุณภวัต ถึงขนาดที่คุณจะต้องไปแอบๆ ซ่อนๆ กับผู้หญิงอื่น” วารินทร์ทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอรีบพูดขึ้น “คุณอรุณีคะ ฉันขอโทษค่ะ ถ้าการกระทำของฉันทำให้คุณไม่สบายใจ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ” “คุณวารินทร์… ฉันไม่ได้ว่าอะไรคุณ” อรุณีหันไปมองวารินทร์ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ผิดอะไรเลย” “แต่คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะคุณอรุณี” วารินทร์รีบอธิบาย “เมื่อคืนฉัน... ฉันดื่มมากไปจริงๆ และคุณภวัตก็แค่กรุณาไปส่งฉันที่บ้านเท่านั้นค่ะ” “แค่ไปส่ง?” อรุณีมองหน้าภวัต รอคำตอบ ภวัตพยักหน้า “ใช่ แค่ไปส่งเท่านั้นครับ” “แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน!” อรุณีถามเสียงดัง “ทำไมต้องทำเหมือนเป็นความลับ” “เพราะผมไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” ภวัตตอบ “ผมไม่อยากให้คุณต้องเสียใจ หรือเข้าใจผิด” “แต่สุดท้ายคุณก็ทำให้ฉันเสียใจและเข้าใจผิดอยู่ดี!” อรุณีตะโกนสุดเสียง ก่อนจะสะอื้นไห้ “ฉันทนไม่ไหวแล้ว!” เธอวิ่งออกจากห้องพักครูไป ทิ้งให้ทุกคนในห้องตกอยู่ในความเงียบที่อึดอัด วารินทร์มองตามหลังอรุณีไปอย่างรู้สึกผิด เธอหันไปมองภวัต “คุณภวัตคะ…” ภวัตถอนหายใจยาว “ไม่เป็นไรครับคุณวารินทร์” เขาพูดเสียงเหนื่อยอ่อน “คุณอรุณีอาจจะแค่… อารมณ์แปรปรวนไปหน่อย” “แต่ฉันรู้สึกแย่มากเลยค่ะ” วารินทร์กล่าว “ฉันไม่ได้อยากเป็นต้นเหตุให้ใครทะเลาะกันเลย” “ผมเข้าใจครับ” ภวัตตอบ “แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย” “แล้วมันเป็นความผิดของคุณภวัตหรือเปล่าคะ” เสียงของอาจารย์สมศรีดังขึ้น เธอเดินเข้ามาในห้องพักครูพร้อมกับแฟ้มเอกสาร “เห็นว่าเมื่อคืนมีเรื่องวุ่นวาย” ภวัตหันไปมองอาจารย์สมศรี “อาจารย์ครับ…” “ฉันได้ยินมาพอสมควร” อาจารย์สมศรียิ้มบางๆ “เรื่องของคุณภวัตกับคุณวารินทร์น่ะ” วารินทร์หน้าแดงทันที “อาจารย์คะ…” “ไม่ต้องอายหรอกหนู” อาจารย์สมศรีหันมามองวารินทร์ “เป็นเรื่องธรรมดาของผู้หญิงวัยนี้” “แต่เรื่องนี้มันไม่ง่ายอย่างที่อาจารย์คิดนะครับ” ภวัตพูดขัดขึ้น “ฉันรู้” อาจารย์สมศรีตอบ “เพราะฉันเองก็รู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของคุณภวัต” คำพูดของอาจารย์สมศรีทำให้วารินทร์หันไปมองภวัตด้วยความประหลาดใจ ภวัตเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน “อาจารย์รู้เรื่องอะไรครับ” ภวัตถาม “เรื่องที่ว่า… คุณภวัตจะต้องแต่งงานกับลูกสาวของนักการเมืองใหญ่ เพื่อรักษาธุรกิจของครอบครัวน่ะ” อาจารย์สมศรีพูดออกมาตรงๆ วารินทร์สะดุ้งเฮือก เธอหันไปมองภวัตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวัง ภวัตยืนนิ่ง ดวงตาของเขามืดสนิท ราวกับถูกความจริงอันโหดร้ายถาโถมเข้าใส่