บรรยากาศในห้องพักครูเย็นเยียบจนน่าอึดอัด คำพูดของอาจารย์สมศรีดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของวารินทร์ ราวกับเสียงระฆังแห่งโศกนาฏกรรมที่ดังขึ้นเพื่อประกาศจุดจบของความหวัง วารินทร์มองภวัตด้วยแววตาที่สั่นไหว เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเบื้องหลังรอยยิ้มที่เธอเคยเห็น เบื้องหลังความห่วงใยที่เขามีให้ จะซ่อนเร้นความจริงอันหนักอึ้งเช่นนี้ไว้ “อาจารย์… ครับ” ภวัตเริ่มพูด แต่เสียงของเขาติดขัด ดวงตาที่เคยสดใสกลับดูหมองหม่น “เรื่องนั้น… มันเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากให้ใครรู้” “แต่คุณก็ต้องรู้สักวัน” อาจารย์สมศรีกล่าวเสียงเรียบ “โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับหัวใจของคุณ” วารินทร์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอย่างแรง เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นในใจของเธอ กำลังจะมอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตา “คุณภวัตคะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “เรื่องที่อาจารย์พูด… มันจริงหรือคะ” ภวัตเงยหน้าขึ้นมองวารินทร์ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “วารินทร์… ผมขอโทษ” เขาพึมพำ “ผม… ผมไม่ได้อยากให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” “เขาไม่ใช่แค่ครูสอนดี แต่เขายังเป็นความหวังของตระกูล” อาจารย์สมศรีพูดเสริม “ครอบครัวของเขากำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก การแต่งงานครั้งนี้จะเป็นทางออกเดียวที่จะช่วยให้ธุรกิจของพวกเขารอดพ้นจากวิกฤต” “แต่… แล้วคุณอรุณีล่ะคะ” วารินทร์ถามเสียงแผ่ว พลางนึกถึงภาพอรุณีที่กำลังร้องไห้เมื่อครู่ “คุณอรุณี… เธอรักคุณภวัตมาก” อาจารย์สมศรีถอนหายใจ “เธอเป็นลูกสาวเจ้าของโรงเรียนคนก่อน สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยมีเรื่องกับคุณภวัต แต่ครอบครัวของเธอก็สนับสนุนเขามาตลอด” วารินทร์รู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำซ้ำเติม เธอไม่เคยรู้เรื่องราวความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างภวัตกับอรุณีมาก่อนเลย “ผม… ผมไม่เคยคิดจะหลอกลวงใคร” ภวัตพูดเสียงเครือ “ผมพยายามหาทางออกอื่นแล้ว แต่… มันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ” “แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลยคะ” วารินทร์ถาม เสียงของเธอเริ่มดังขึ้นด้วยความน้อยใจ “ถ้าคุณบอกฉัน ฉันก็อาจจะ… เข้าใจ” “ผมกลัว” ภวัตสารภาพ “ผมกลัวว่าคุณจะมองผมเปลี่ยนไป ผมกลัวว่าคุณจะ… เกลียดผม” “เกลียด?” วารินทร์หัวเราะอย่างขมขื่น “คุณคิดว่าฉันจะเกลียดคุณได้ลงคอเหรอคะ” น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมา “ฉันเสียใจค่ะคุณภวัต เสียใจที่ฉัน… หลงรักคนที่มีพันธนาการอยู่แล้ว” เธอหันหลังให้เขา เช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว “ฉันขอตัวนะคะ” เธอพูดเสียงเบา ก่อนจะเดินออกจากห้องพักครูไป ทิ้งให้ภวัตยืนตะลึงอยู่กับความจริงที่ถูกเปิดเผย วารินทร์เดินออกมาจากห้องพักครูอย่างเหม่อลอย เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี สายตาของเธอพร่ามัวด้วยน้ำตา เธอเดินไปตามทางเดินของโรงเรียนที่คุ้นเคย หัวใจเต็มไปด้วยความปวดร้าว เธอเดินไปจนถึงสวนดอกไม้หลังอาคารเรียน ซึ่งเป็นที่ที่เธอเคยสารภาพความรู้สึกกับภวัตเมื่อไม่นานมานี้ ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทำให้เธอเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น “ทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นเอง เธอได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเธอ “วารินทร์!” เธอหันไปมอง พบว่าเป็นอรุณีที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของอรุณียังคงบวมช้ำจากการร้องไห้ แต่แววตาของเธอเปลี่ยนไป ราวกับผ่านพ้นความโกรธและความน้อยใจมาแล้ว “คุณอรุณีคะ” วารินทร์เอ่ยเสียงแผ่ว “ฉัน… ฉันขอโทษค่ะ” “ไม่ต้องขอโทษค่ะ” อรุณีเดินเข้ามาใกล้ “ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ” วารินทร์แปลกใจ “คุณอรุณีจะขอโทษฉันเรื่องอะไรคะ” “เรื่องที่ฉัน… ฉันเคยเข้าใจผิด” อรุณีพูด “ฉันหึงคุณ ฉันโกรธคุณ แต่จริงๆ แล้วคุณไม่ได้ผิดอะไรเลย” “ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นต้นเหตุนะคะ” วารินทร์ตอบ “ฉันรู้” อรุณีพยักหน้า “ฉันเพิ่งจะรู้ความจริงทุกอย่างจากปากคุณภวัต… และอาจารย์สมศรี” วารินทร์เงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไร “ฉันกับคุณภวัต… เราเคยคบกันสมัยเรียน” อรุณีเริ่มเล่า “แต่สุดท้ายเราก็เลิกกันไป เพราะเขาบอกว่าเขามีภาระที่ต้องรับผิดชอบ” “ภาระที่ว่า… ก็คือเรื่องธุรกิจของครอบครัวใช่ไหมคะ” วารินทร์ถาม อรุณีพยักหน้า “ใช่ค่ะ เขาเป็นลูกชายคนเดียว และครอบครัวของเขาก็… ลำบากจริงๆ” “ฉันเสียใจด้วยนะคะ” วารินทร์พูดอย่างจริงใจ “ฉันก็เสียใจ” อรุณีตอบ “เสียใจที่ฉันไม่เคยเข้าใจเขาเลย ฉันคิดว่าเขาแค่… ไม่รักฉัน” “แล้วตอนนี้คุณอรุณีจะทำยังไงต่อไปคะ” วารินทร์ถาม “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” อรุณีถอนหายใจ “ฉันรักเขามาก แต่ฉันก็ไม่อยากจะบังคับเขา” “คุณภวัต… เขาคงจะลำบากใจมากนะคะ” วารินทร์พูด “ใช่ค่ะ” อรุณีพยักหน้า “เขาเป็นคนดี เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว” วารินทร์มองไปที่ภวัต ซึ่งกำลังเดินออกมาจากห้องพักครู เขาเดินตรงมาทางพวกเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คุณอรุณี… คุณวารินทร์” ภวัตทักทาย “คุณภวัตคะ” อรุณีเอ่ยขึ้น “ฉัน… ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว” ภวัตหันไปมองอรุณีด้วยความประหลาดใจ “จริงเหรอครับ” “ค่ะ” อรุณียิ้มเศร้าๆ “ฉันขอโทษที่เมื่อเช้าฉัน… ทำตัวไม่ดี” “ไม่เป็นไรครับ” ภวัตตอบ “ฉัน… ฉันขอให้คุณโชคดีนะคะ” อรุณีพูดจบ ก็รีบเดินจากไป ปล่อยให้วารินทร์กับภวดยืนเผชิญหน้ากัน วารินทร์มองภวัตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด “คุณภวัตคะ… เรา… ควรจะทำยังไงต่อคะ” ภวัตเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ผม… ผมไม่รู้”