ความจริงอันน่าตกตะลึง ที่ปริวัชญ์ได้ค้นพบ มันเหมือนก้อนหินที่ถล่มลงมาทับถมหัวใจของเขา ภาพถ่ายเก่าๆ คำสารภาพของชายปริศนา และ ความเงียบของมารดา ล้วน เป็น เครื่องยืนยัน ว่า อดีต ของ ครอบครัว นั้น ช่าง ซับซ้อน และ มืดมน เกินกว่า ที่ เขา จะ จินตนาการ ปริวัชญ์ นั่ง จ้อง มอง พราวรุ้ง ที่ กำลัง ยืน อยู่ ตรง หน้า เขา “พราวรุ้ง” เขา เอ่ย ชื่อ เธอ ด้วย น้ำเสียง ที่ เต็ม ไปด้วย ความ สับสน “ผม ไม่ รู้ ว่า จะ ต้อง ทำ อย่างไร ต่อไป” พราวรุ้ง เดิน เข้ามา ใกล้ “ไม่ เป็น ไร ค่ะ ปริวัชญ์ เรา จะ ผ่าน มัน ไป ด้วยกัน” เธอ พูด ด้วย น้ำเสียง ที่ พยายาม จะ ให้ กำลังใจ “แต่ พ่อ ของ หนู…” “ผม รู้ ว่า คุณ กำลัง เป็น ห่วง พ่อ ของคุณ” ปริวัชญ์ พูด “แต่ เรา ต้อง คิดถึง ความ ปลอดภัย ของ เรา ก่อน” ทันใดนั้น เสียง โทรศัพท์ ของ พราวรุ้ง ก็ ดัง ขึ้น เป็น เบอร์ ของ คุณ สมชาย “พ่อ เอง ค่ะ” เธอ ตอบ รับ “มี อะไร คะ” เสียง ของ คุณ สมชาย ฟัง ดู ปกติ แต่ แววตา ของ พราวรุ้ง กลับ ฉาย แวว ของ ความ กังวล “พ่อ อยาก เจอ เรา เย็น นี้ นะ ที่ บ้าน พ่อ มี เรื่อง จะ คุย ด้วย เรื่อง ที่ สำคัญ มาก” พราวรุ้ง มอง ปริวัชญ์ “หนู จะ พา ปริวัชญ์ ไป ด้วย นะคะ พ่อ” เธอ พูด กลัว ว่า ถ้า เธอ ไป คน เดียว พ่อ อาจจะ เข้าใจ ผิด หรือ อาจจะ มี แผนการ อะไร ที่ เธอ ไม่ รู้ “ได้ สิ ลูก พ่อ อยาก เจอ เขา อยู่ พอดี” คุณ สมชาย ตอบ ด้วย น้ำเสียง ที่ ฟัง ดู เหมือน จะ ยินดี แต่ ปริวัชญ์ กลับ รู้สึก ได้ ถึง อันตราย ที่ กำลัง จะ มา ถึง “ผม ว่า เรา ควร ระวัง ตัว นะ พราวรุ้ง” ปริวัชญ์ กระซิบ “ผม รู้สึก ว่า พ่อ ของคุณ กำลัง จะ มี แผน อะไร บางอย่าง” “หนู รู้ ค่ะ แต่ เรา ต้อง ไป เรา ต้อง เผชิญ หน้า กับ เขา” พราวรุ้ง ตอบ อย่าง หนักแน่น “เรา ต้อง ให้ เขา รู้ ว่า เรา จะ ไม่ ยอม ให้ ใคร มา ทำร้าย เรา ได้” ใน คืน นั้น ปริวัชญ์ และ พราวรุ้ง ไป ถึง บ้าน ของ คุณ สมชาย บรรยากาศ ภายใน บ้าน ดู อบอุ่น แต่ แฝง ไปด้วย ความ ตึงเครียด คุณ สมชาย ต้อนรับ ทั้ง สอง คน ด้วย รอยยิ้ม ที่ ดู เป็น มิตร แต่ แววตา ของ เขา กลับ ซ่อน เร้น บางสิ่ง บางอย่าง ที่ ปริวัชญ์ จับ ไม่ได้ “มา แล้ว รึ พ่อ หนู กับ คุณ ปริวัชญ์” คุณ สมชาย พูด “เชิญ นั่ง ก่อน นะ” เมื่อ ทุกคน นั่งลง แล้ว คุณ สมชาย ก็ เริ่ม บทสนทนา “พ่อ รู้ ว่า ช่วง นี้ คง มี เรื่อง ที่ ทำให้ พวก แก สับสน” เขา พูด ด้วย น้ำเสียง ที่ ฟัง ดู อ่อนโยน “แต่ พ่อ อยาก จะ บอก ว่า พ่อ รัก ลูก นะ พราวรุ้ง” พราวรุ้ง มอง หน้า พ่อ ของ เธอ ด้วย ความ คาดหวัง “หนู ก็ รัก พ่อ ค่ะ” เธอ ตอบ “แต่ หนู ไม่ เข้าใจ ว่า ทำไม พ่อ ถึง ได้ ทำ แบบ นี้” คุณ สมชาย ยิ้ม บาง ๆ “เรื่อง ใน อดีต มัน ซับซ้อน นะ ลูก พ่อ ก็ มี เหตุผล ของ พ่อ” เขา หัน มา มอง ปริวัชญ์ “และ คุณ ปริวัชญ์ ผม รู้ ว่า คุณ ได้ รู้ เรื่อง ราว ของ พ่อ ผม แล้ว” ปริวัชญ์ พยักหน้า “ใช่ ครับ คุณ สมชาย ผม รู้ แล้ว และ ผม อยาก จะ บอก คุณ ว่า ผม จะ ไม่ ยอม ให้ ใคร มา ทำร้าย พราวรุ้ง เด็ด ขาด” ทันใดนั้น สีหน้า ของ คุณ สมชาย ก็ เปลี่ยน ไป รอยยิ้ม หาย ไป ทันที “แก คิด ว่า แก จะ สู้ อะไร ได้ คุณ ปริวัชญ์” เขา พูด ด้วย น้ำเสียง ที่ เย็นชา “แก ไม่ รู้ อะไร เลย” คุณ สมชาย ลุก ขึ้น ยืน “ฉัน จะ ทำให้ แก รู้ ว่า ใคร เป็น ใคร ใน เกม นี้” เขา เดิน ไป เปิด ประตู ห้อง ข้าง ๆ ปรากฏ ร่าง ของ ใคร บางคน ที่ ทำให้ ปริวัชญ์ และ พราวรุ้ง แทบ จะ เป็น ลม … เป็น เงา ของ คนที่ พวกเขา ไม่ เคย คิด ว่า จะ เจอ อีก