หลังจากวันที่วุ่นวายในสวนดอกไม้ วารินทร์พยายามใช้ชีวิตตามปกติ เธอเข้าสอนตามเวลา ทำหน้าที่ครูอย่างเต็มที่ แต่ในทุกๆ ครั้งที่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นภวัต ความรู้สึกสับสนและความเจ็บปวดก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอพยายามรักษาระยะห่าง ไม่พูดคุย หรือสบตาเขาโดยตรง ราวกับว่าการกระทำเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ จะช่วยลบล้างความรู้สึกผิดทั้งหมดที่เขาก่อขึ้นได้ ภวัตเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการ เขาไม่ได้พยายามเข้าหาเธอ หรือส่งข้อความหาเธออีก เขาปล่อยให้เธอได้มีพื้นที่ส่วนตัว ให้เธอได้จัดการกับความรู้สึกของตัวเอง นั่นเป็นสิ่งที่วารินทร์รู้สึกขอบคุณเขาอยู่ลึกๆ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวในใจของเธอทวีคูณขึ้น เช้าวันหนึ่ง ระหว่างที่เธอกำลังตรวจการบ้านของนักเรียนอยู่ที่ห้องพักครู จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา วารินทร์เงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าเป็น อาจารย์อัมพา ครูวิชาภาษาอังกฤษ ที่มีข่าวลือว่าแอบชอบภวัตมานาน “อรุณสวัสดิ์ค่ะ อาจารย์วารินทร์” อาจารย์อัมพาเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “นั่งอยู่คนเดียวเหรอคะ” “ค่ะอาจารย์” วารินทร์ตอบรับอย่างสุภาพ “กำลังตรวจการบ้านอยู่ค่ะ” “ช่วงนี้ดูอาจารย์ภวัตเงียบๆ ไปนะคะ” อาจารย์อัมพากล่าวต่อ พลางหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะของภวัตขึ้นมาดู “สงสัยจะมีเรื่องไม่สบายใจ” วารินทร์รู้สึกขัดหูขึ้นมาทันที “อาจารย์อัมพาคะ นั่นแฟ้มงานของอาจารย์ภวัตค่ะ” อาจารย์อัมพาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะวางแฟ้มลง “อุ๊ย ขอโทษทีค่ะ นึกว่าแฟ้มของอาจารย์เอง” เธอพูดอย่างตะกุกตะกัก “แต่เมื่อวานฉันเห็นอาจารย์ภวัตคุยกับคุณแม่ของเขาที่หน้าอาคารนะ ดูเหมือนจะเครียดมากเลย” วารินทร์เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี “คุณแม่ของอาจารย์ภวัตเหรอคะ” “ใช่ค่ะ คุณหญิงวิมลน่ะค่ะ” อาจารย์อัมพาพูดต่ออย่างออกรส “ได้ยินแว่วๆ ว่า กำลังมีปัญหาเรื่องการเงินของบริษัทน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจริงเท็จแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง ก็คงจะกระทบกับตำแหน่งของอาจารย์ภวัตในโรงเรียนด้วย” หัวใจของวารินทร์เต้นแรงขึ้นมาทันที เธอพยายามเก็บอาการ “อ๋อ อย่างนี้นี่เองค่ะ” “อาจารย์วารินทร์คะ” อาจารย์อัมพาลดเสียงลง พลางก้มหน้าลงมองพื้น “ฉันพูดไปเพราะเป็นห่วงนะคะ ถ้าอาจารย์ภวัตมีปัญหาจริงๆ เราในฐานะเพื่อนร่วมงาน ก็น่าจะช่วยกันเป็นกำลังใจให้เขา” ประโยคหลังของอาจารย์อัมพา ทำเอาวารินทร์รู้สึกประหลาดใจระคนหวาดระแวง เธอไม่แน่ใจว่าอาจารย์อัมพาพูดไปเพราะความหวังดีจริงๆ หรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่ “ขอบคุณค่ะอาจารย์” วารินทร์ตอบอย่างระมัดระวัง “หนูจะจำไว้ค่ะ” หลังจากอาจารย์อัมพาเดินออกไป วารินทร์ก็นั่งนิ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับมา เรื่องปัญหาการเงินของครอบครัวภวัต เป็นเรื่องที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลย ภายนอกครอบครัวของเขาดูร่ำรวยและมีฐานะดีเสมอมา หรือแท้จริงแล้ว เบื้องหลังความหรูหรานั้น กลับมีปัญหาที่ใหญ่หลวงซ่อนอยู่ เธอคิดถึงคำพูดของภวัตที่ว่า ‘สถานการณ์ของผมมันซับซ้อนมาก การเปิดเผยเรื่องราวของครอบครัวผม มันจะส่งผลกระทบต่อหลายๆ อย่าง’ ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงพูดเช่นนั้น เขาอาจจะกำลังแบกรับภาระที่หนักอึ้ง จนไม่สามารถบอกใครได้ แต่คำพูดของอาจารย์อัมพาที่ว่า ‘ถ้าเป็นเรื่องจริง ก็คงจะกระทบกับตำแหน่งของอาจารย์ภวัตในโรงเรียนด้วย’ มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง โรงเรียนแห่งนี้ เต็มไปด้วยการเมืองภายในที่ซับซ้อน ผู้มีอำนาจหลายคนมักจะมองหาช่องทางที่จะสร้างความได้เปรียบให้กับตัวเอง หากภวัตมีปัญหาจริง มันก็เป็นไปได้ที่บางคนจะใช้โอกาสนี้เล่นงานเขา วารินทร์ลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นสนามหญ้ากว้างเบื้องล่าง ภวัตยืนอยู่ตรงนั้น กำลังพูดคุยกับใครบางคน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ เธอเห็นคุณหญิงวิมล มารดาของเขา ยืนอยู่ข้างๆ รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของคุณหญิงดูไม่จริงใจนัก “ถ้าเป็นอย่างที่อาจารย์อัมพาว่าจริงๆ” วารินทร์พึมพำกับตัวเอง “ภวัตคงจะลำบากมากแน่ๆ” เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่อยากจะเข้าไปหาเขา อยากจะเข้าไปปลอบประโลมและให้กำลังใจ แต่เธอก็ยังคงลังเล ภาพความเจ็บปวดที่เธอเห็นในวันนั้น ยังคงติดตา การที่เขาเคยปิดบังเธอ ทำให้ความเชื่อใจของเธอมันสั่นคลอน ในขณะที่เธอกำลังขบคิด อาจารย์สมศรีก็เดินเข้ามาในห้องพักครู “เป็นอะไรไปจ๊ะ วารินทร์ ดูเครียดๆ นะ” วารินทร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องที่ได้ยินมาจากอาจารย์อัมพาให้อาจารย์สมศรีฟัง เมื่อฟังจบ อาจารย์สมศรีก็ถอนหายใจ “อาจารย์รู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้จะต้องถูกเปิดเผยในไม่ช้า” “อาจารย์ทราบเรื่องนี้มาก่อนเหรอคะ” วารินทร์ถามอย่างตกใจ “ค่ะ” อาจารย์สมศรียอมรับ “คุณหญิงวิมลเคยมาปรึกษาอาจารย์อยู่บ้าง เรื่องปัญหาของบริษัทครอบครัว” “แล้ว… แล้วเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ หรือคะ” “มันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนนะจ๊ะ” อาจารย์สมศรีตอบอย่างระมัดระวัง “บริษัทของครอบครัวภวัต กำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และคุณหญิงกำลังพยายามหาทางแก้ไขอยู่” “แล้วมันจะกระทบกับตำแหน่งของอาจารย์ภวัตในโรงเรียนจริงๆ หรือคะ” วารินทร์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “โรงเรียนแห่งนี้ มีผู้บริหารหลายคนที่มีอำนาจ” อาจารย์สมศรีกล่าว “และบางคน ก็พร้อมที่จะใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ถ้าพวกเขารู้ว่าครอบครัวของภวัต กำลังมีปัญหา ก็เป็นไปได้ที่พวกเขาจะใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือ” วารินทร์รู้สึกหนาวไปถึงไขสันหลัง “หนู… หนูไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีค่ะ” “ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการให้กำลังใจนะจ๊ะ” อาจารย์สมศรีกล่าว “ภวัตอาจจะกำลังต้องการกำลังใจจากคนที่เขารักมากที่สุด” คำว่า ‘คนที่เขารักมากที่สุด’ ทำให้วารินทร์ใจสั่น เธอรู้ว่าอาจารย์สมศีกำลังหมายถึงใคร แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง “แต่หนู… หนูก็เจ็บปวดกับสิ่งที่เขาเคยทำกับหนูนะคะ” วารินทร์สารภาพ “มันทำให้หนูไม่กล้าที่จะเข้าไปหาเขาอีก” “ความรักที่แท้จริง มักจะต้องผ่านบททดสอบนะจ๊ะ” อาจารย์สมศรีปลอบโยน “บางครั้ง การให้อภัย ก็คือการแสดงออกถึงความรักที่แข็งแกร่งที่สุด” วารินทร์มองไปที่ภวัตอีกครั้ง เขาเพิ่งเดินเข้ามาในอาคารเรียน และกำลังเดินตรงมาทางห้องพักครู หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าเขาจะเข้ามาหาเธอ หรือเข้ามาหาใคร แต่เธอรู้สึกได้ว่า โลกของเธอกำลังจะหมุนเปลี่ยนไปอีกครั้ง