แก้วตาขับรถกลับมายังคฤหาสน์ของภาคย์ด้วยความรู้สึกที่ปนเป. ความโกรธ ความผิดหวัง และความกังวล. เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมภาคย์ถึงหายตัวไปแบบนี้. เขาโกรธเธอมากขนาดนั้นเลยหรือ? หรือว่าจะมีเหตุผลอื่น? เมื่อมาถึงบ้านพักตากอากาศริมทะเลสาบ เธอพบว่านภัทรยังคงอยู่ที่นั่น. เขาอยู่ในชุดทำงานที่ดูสง่างาม. ใบหน้าของเขาฉายแววพอใจ. ราวกับว่าเขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว. “กลับมาแล้วหรือครับ?” นภัทรทักทาย. น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสุขุม. “ไม่เจอภาคย์อย่างที่หวังสินะ.” แก้วตาเมินเฉยต่อคำพูดของเขา. “คุณนภัทรคะ. คุณทำอะไรกับคุณภาคย์คะ? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!”. นภัทรหัวเราะเบาๆ. “ผมไม่ได้ทำอะไร. เขาไปเอง. ผมแค่… ช่วยให้เขาตัดสินใจบางอย่างได้ง่ายขึ้น.” “คุณมันบ้า!” แก้วตาตะคอก. “คุณจะเล่นตลกอะไรอีก! ฉันไม่ยอมให้คุณมาทำลายชีวิตฉัน!”. “ชีวิตของเธอ… มันก็เคยเป็นของผมมาก่อนนะ.” นภัทรเดินเข้ามาใกล้. “และผมจะทำให้มันกลับมาเป็นของผมอีกครั้ง.” “ไม่มีทาง!” แก้วตาเดินถอยหลัง. เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกบีบเข้ามาเรื่อยๆ. “คุณภาคย์… เขาไม่เหมือนคุณ. เขาดีกับฉัน. เขาไม่เคยทำร้ายฉัน.”. “ดี… กับเธอ? หรือว่า… เขามีความลับบางอย่างปิดบังเธออยู่?” นภัทรถาม. สายตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์. “บางที… การหายตัวไปของเขา… อาจจะมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคิดก็ได้นะ.”. แก้วตาชะงัก. เบื้องหลังที่ซับซ้อน? เธอไม่เข้าใจ. นภัทรรู้เรื่องอะไร?. “คุณกำลังพูดถึงอะไร?”. “ผมแค่อยากจะเตือนเธอ… ว่าบางที… สิ่งที่เธอเห็น… อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดของเรื่องราว.” นภัทรพูดพลางเดินออกไป. “ถ้าเธออยากรู้ความจริง… เธออาจจะต้องลองไปหา ‘หลักฐาน’ บางอย่าง. อยู่ที่นี่… ในบ้านเก่าๆ ของภาคย์.”. คำพูดของนภัทรวนเวียนอยู่ในหัวของแก้วตา. หลักฐาน? บ้านเก่าๆ? เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในเกมที่ซับซ้อน. เธอตัดสินใจที่จะกลับไปที่คฤหาสน์ของภาคย์อีกครั้ง. เธอต้องหาคำตอบ. เธอต้องรู้ว่าภาคย์หายไปไหน. และอะไรคือความลับที่นภัทรกำลังพูดถึง. เมื่อกลับถึงคฤหาสน์. เธอพบว่าบ้านเงียบสงัด. นภัทรคงจะออกไปแล้ว. แก้วตาเดินสำรวจไปทั่วบ้าน. เธอรู้สึกได้ถึงความอึดอัด. เธอมองไปที่ห้องทำงานของภาคย์. ซึ่งเธอไม่เคยเข้าไป. ด้วยความกล้า. เธอค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป. ห้องทำงานดูเก่าแก่. เต็มไปด้วยหนังสือและเอกสาร. มีกลิ่นอายของประวัติศาสตร์. แก้วตาเดินไปที่โต๊ะทำงาน. เธอพบว่ามีลิ้นชักที่ล็อกอยู่. เธอพยายามจะเปิดมัน. แต่ก็ไม่สำเร็จ. ทันใดนั้น. สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นตู้หนังสือเก่าๆ. มีหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูแตกต่างจากเล่มอื่นๆ. มันเป็นสมุดปกแข็งสีน้ำตาล. ดูเก่าแก่มาก. เธอหยิบมันออกมา. เมื่อเปิดอ่าน. เธอก็พบว่ามันคือ ‘บันทึก’. บันทึกของใครบางคน. ที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย. เธอค่อยๆ อ่าน. เรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทาง. เกี่ยวกับความรัก. และเกี่ยวกับ ‘ความผิดพลาด’. ยิ่งอ่าน. แก้วตาก็ยิ่งรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล. เรื่องราวที่เขียนไว้ในบันทึกนั้น. ช่างมีความสอดคล้องกับเรื่องราวของเธอและภาคย์เหลือเกิน. มีการกล่าวถึง ‘ความทรงจำที่หายไป’. ‘ความรักที่ถูกพรากไป’. และ ‘การกลับมาเพื่อแก้ไข’. แล้วเธอก็พบหน้าหนึ่ง. ที่เขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ทันที. เป็นลายมือของ ‘คุณหญิงกัลยา’. “ถึงหลานรักของยาย. หากหนูได้อ่านบันทึกนี้. แสดงว่า… ยายตัดสินใจแล้ว. ว่าถึงเวลาที่หนูต้องรู้ความจริง. ความจริงทั้งหมด. เกี่ยวกับ… การหายตัวไปของพ่อแม่ของหนู. และ… ความผิดพลาดของยายเอง.”. แก้วตาตัวสั่น. พ่อแม่? ความผิดพลาดของยาย? เธอไม่เข้าใจ. เธออ่านต่อไป. คุณหญิงกัลยาเล่าถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของแก้วตา. และความเกี่ยวข้องของ ‘ใครบางคน’ ที่พยายามจะปกปิดความจริง. และ… เรื่องราวที่ทำให้เธอต้องสูญเสียความทรงจำ. “ยาย… ได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไป. เพื่อปกป้องหนู. และเพื่อ… แก้ไขความผิดของคนอื่น. แต่… ความผิดพลาดนี้… ได้สร้างบาดแผลให้กับทุกคน. รวมถึง… ภาคย์. หลานชายของยาย… ที่ต้องแบกรับความลับนี้มาตลอด.”. แก้วตาแทบจะวางมือถือลง. เธอไม่เข้าใจ. ภาคย์… เขาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร? ความลับอะไรที่เขาต้องแบกรับ?. เธอพลิกบันทึกต่อไป. เธอก็พบเจอรูปถ่ายเก่าๆ. รูปของพ่อแม่ของเธอ. และรูปของ… นภัทรในวัยหนุ่ม. และ… อีกคนหนึ่ง… ที่ดูคล้ายภาคย์มาก. แต่… เด็กกว่า. เธอเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมา. ที่แนบมากับบันทึก. มันคือ… ‘จดหมาย’. “ถึงแก้วตา. หากเธอได้อ่านสิ่งนี้. แสดงว่า… ฉันรู้แล้วว่าเธอจะต้องสับสน. ฉันขอโทษ. ที่ต้องปิดบังความจริง. แต่… ฉันทำไปเพื่อปกป้องเธอ. และ… เพื่อรอเวลาที่เหมาะสม. หากเธอต้องการรู้ความจริงทั้งหมด. โปรดไปพบฉัน. ที่ ‘สถานที่’ ที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน. ฉันจะรอเธอ. … ภาคย์.”. แก้วตาสูดลมหายใจเข้าลึก. เธอรู้แล้วว่าภาคย์หายไปไหน. แต่… เธอไม่เข้าใจ. ทำไมเขาถึงต้องโกหกเธอ? ทำไมเขาถึงต้องให้เธอเจอเรื่องแบบนี้?. เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา. เธอเห็นข้อความจากภาคย์. ที่ส่งมาเมื่อเช้านี้. “ผมขอโทษ. ผมต้องไป. หวังว่าคุณจะเข้าใจ.”. แก้วตาสะบัดหัว. เธอไม่เข้าใจ. เธอจะไปหาภาคย์. เธอจะถามเขาให้รู้เรื่อง. แม้ว่ามันจะหมายถึงการเผชิญหน้ากับนภัทรอีกครั้ง. หรือการเผชิญหน้ากับความจริงที่น่ากลัวกว่าเดิม. (คลิฟแฮงเกอร์: แก้วตาได้เบาะแสเกี่ยวกับอดีตที่ซับซ้อน. เธอจะตามหาภาคย์เจอหรือไม่? และความจริงเกี่ยวกับพ่อแม่ของเธอคืออะไร?)