เสียงโทรศัพท์ของภวัตดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกถึงความเร่งด่วน วารินทร์ยืนมองเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่กลับมาปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง ภวัตเดินออกไปไกลจากเธอพอสมควร ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลงเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด เขาพยายามตอบโต้ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะพูดอย่างดุดันและไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อธิบาย "พ่อครับ พ่อฟังผมก่อน" ภวัตพยายามพูด แต่เสียงของพ่อเขาดังขึ้นเรื่อยๆ "ผมบอกพ่อแล้วว่าผมจะไม่ยอม..." วารินทร์ได้ยินเสียงภวัตตะโกนกลับไป ทำให้เธอรู้สึกกังวลใจอย่างมาก เธอไม่รู้ว่าปัญหาของครอบครัวภวัตหนักหนาสาหัสเพียงใด แต่เธอก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้ หลังจากนั้นไม่นาน ภวัตก็เดินกลับมาหาเธอ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยอ่อน และมีแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "เกิดอะไรขึ้นคะ" วารินทร์ถามด้วยความเป็นห่วง ภวัตถอนหายใจยาว "พ่อผม... ท่านไม่ยอมรับการตัดสินใจของผม" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "ท่านบอกว่าถ้าผมไม่ยอมทำตามที่ท่านต้องการ ท่านจะตัดผมออกจากกองมรดกทั้งหมด" วารินทร์ตกใจ "อะไรนะคะ" "และที่แย่กว่านั้น" ภวัตพูดต่อ "ท่านบอกว่าจะให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาดูแลธุรกิจแทนผม" "แล้วคุณจะทำอย่างไรคะ" วารินทร์ถามอย่างร้อนรน ภวัตเงยหน้าขึ้นมองวารินทร์ ดวงตาของเขาฉายแววที่เต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ "ผมตัดสินใจแล้ววารินทร์" "ตัดสินใจอะไรคะ" "ผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาทำลายชีวิตของผม และชีวิตของคุณ" ภวัตพูด "ผมจะหาทางพิสูจน์ตัวเอง" "แต่..." "ผมรู้ว่ามันจะยาก" ภวัตพูดเสริม "ผมอาจจะต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด แต่ผมก็พร้อมที่จะสู้" วารินทร์มองเข้าไปในดวงตาของภวัต เธอเห็นความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่ฉายชัดออกมา เธอรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น "ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณ" วารินทร์พูดอย่างหนักแน่น ภวัตยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง "ขอบคุณนะวารินทร์" "เรามาคิดหาทางออกกันดีกว่าค่ะ" วารินทร์เสนอ "เราอาจจะหาที่ปรึกษา หรือหาคนที่จะช่วยสนับสนุนคุณ" "ผมก็คิดไว้เหมือนกัน" ภวัตตอบ "ผมจะลองติดต่อไปหาทนายความที่ไว้ใจได้ และลองปรึกษาเรื่องการฟ้องร้อง" "แล้วเรื่องที่โรงเรียนล่ะคะ" วารินทร์ถาม "ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป..." "ผมจะจัดการเอง" ภวัตพูด "ผมจะไม่ให้เรื่องนี้กระทบกับงานของคุณ" ทันใดนั้น เสียงประกาศจากอินเตอร์คอมก็ดังขึ้น "เรียนคณะครูทุกท่าน กรุณาเข้าห้องประชุมด่วนที่สุดในเวลา 10 นาที" ทั้งภวัตและวารินทร์มองหน้ากันด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้น" ภวัตพึมพำ "ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" วารินทร์ตอบ "แต่ดูเหมือนว่าเรื่องจะไม่จบแค่นี้" ทั้งสองคนเดินไปที่ห้องประชุมด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ เมื่อเข้าไปในห้องประชุม พวกเขาก็พบว่าคณะครูและผู้บริหารทุกคนมากันครบถ้วน บรรยากาศในห้องดูตึงเครียดเป็นพิเศษ ผู้อำนวยการโรงเรียนยืนอยู่หน้าห้อง สีหน้าของท่านดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "ผมขอเรียนเชิญทุกท่านทราบข่าวสำคัญ" ท่านเริ่มพูด "เนื่องจากมีเรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับความประพฤติไม่เหมาะสมของคณะครูบางท่าน ทางคณะกรรมการบริหารจึงมีมติให้ระงับการปฏิบัติหน้าที่ของท่านผู้นั้นไว้ก่อน จนกว่าจะมีการสอบสวนข้อเท็จจริงเสร็จสิ้น" วารินทร์รู้สึกใจหายวาบ เธอหันไปมองภวัต ภวัตเองก็มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน "และท่านผู้นั้นก็คือ..." ผู้อำนวยการพูดช้าๆ "คุณภวัต พัฒนกุล" เสียงกระซิบกระซาบดังไปทั่วห้องประชุม วารินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนร้องเรียน และทำไม "ผมจะขอชี้แจงในภายหลังครับ" ภวัตพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว "ตอนนี้ผมขอทำความเข้าใจกับสถานการณ์ก่อน" "ตามนั้นครับ" ผู้อำนวยการพยักหน้า "เราจะเริ่มการสอบสวนทันที" วารินทร์มองภวัตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้ว่าเรื่องราวต่างๆ กำลังจะบานปลายออกไปอีกขั้น แต่เธอก็พร้อมที่จะยืนหยัดเคียงข้างเขา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม