“คุณ…คือคนที่เคยช่วยเหลือฉันใช่ไหมคะ?” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถาม ขณะที่สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ช็อค…คือสิ่งที่ประมวลผลได้เพียงคำเดียวเมื่อความจริงอันน่าตกใจปรากฏขึ้นในวันนั้น รอยยิ้มมุมปากของเขาค่อยๆ กว้างขึ้น แต่แฝงไว้ด้วยความขบขันอย่างปิดไม่มิด “คุณจำได้แล้วหรือ…คุณหนูของผม” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยราวกับเสียงกระซิบจากความฝันกลับกลายเป็นความจริงที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เพียงไม่กี่วันหลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ที่น้ำค้างยามเช้ายังคงเกาะพราวอยู่บนกลีบดอกปีบที่เธอโปรดปราน ลมเย็นๆ พัดพาเอากลิ่นหอมอ่อนๆ มาให้ใจระรื่น ทว่าความสดชื่นนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยม่านหมอกแห่งความสับสนและคำถามมากมาย เมื่อ 'หมอภาค' ชายหนุ่มผู้ที่เธอเคยคิดว่าบังเอิญพบเจอเพียงไม่กี่ครั้ง กลับเป็นบุคคลที่เธอได้พบในค่ำคืนอันมืดมิดที่เต็มไปด้วยอันตราย “ฉัน…ฉันไม่คิดว่าจะเป็นคุณ” กัญญาณัฐพยายามรวบรวมสติ เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย ความทรงจำในค่ำคืนนั้นผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มที่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ แต่แววตาคู่นั้น…แววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าว ยามที่เขาเข้าช่วยเหลือเธอจากเหล่าคนร้าย “ผมก็ไม่คิดว่าคุณหนูจะจำผมได้” ภาคย์เอ่ย เขาถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสกลีบดอกปีบที่อยู่ใกล้ๆ “คุณหนูคงไม่รู้สินะครับ ว่าดอกปีบที่นี่…มันมีความหมายพิเศษสำหรับผม” หัวใจของกัญญาณัฐเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ คำว่า ‘ความหมายพิเศษ’ ที่เขาเอ่ยถึงมันยิ่งเพิ่มความสงสัยในตัวเขาเข้าไปอีก เขาคือใครกันแน่? ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่? และทำไมเขาถึงดูเหมือนจะรู้จักเธอดีเสียยิ่งกว่าที่เธอรู้จักเขาเสียอีก? “คุณ…หมายความว่ายังไงคะ?” “ความหมายที่…อาจจะเปลี่ยนความรู้สึกของคุณหนูไปตลอดกาล” ภาคย์เลื่อนสายตาจากดอกปีบมามองกัญญาณัฐ ใบหน้าของเขาฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน…ระหว่างความห่วงใย ความผูกพัน และความปรารถนา “ฉัน…ไม่เข้าใจ” “ไม่เป็นไรครับ…เดี๋ยวผมจะทำให้คุณหนูเข้าใจเอง” เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย เสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิม แต่กลับทรงพลังกว่าเดิม “แต่ก่อนอื่น…ผมมีเรื่องอยากจะสารภาพกับคุณหนู” หัวใจของกัญญาณัฐเต้นแรงขึ้นไปอีก เธอรู้สึกราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่งไปเสียแล้ว โลกทั้งใบหมุนคว้างอยู่รอบตัวเธอ สารภาพ? กับเรื่องอะไร? และความสารภาพนั้นจะเกี่ยวกับคืนนั้น…หรือเกี่ยวกับเธอ? “คุณหนู…จริงๆ แล้ว ผมรู้จักคุณหนูมานานแล้วครับ…นานกว่าที่คุณหนูคิดเสียอีก” น้ำเสียงของเขาที่ทุ้มลึกและนุ่มนวล ทำให้กัญญาณัฐแทบจะหยุดหายใจ เธอพยายามเพ่งสายตาไปที่ใบหน้าของเขา พยายามจะค้นหาเบาะแสบางอย่างในดวงตาคู่นั้น แต่มันกลับมีเพียงความลึกลับที่ยิ่งทวีคูณ “นานแค่ไหนคะ?” “ตั้งแต่…คุณหนูยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ชอบวิ่งเล่นอยู่ใต้ต้นปีบต้นนี้” คำพูดนั้นทำให้กัญญาณัฐอึ้งไปอีกครั้ง เด็กหญิงตัวเล็กๆ? เด็กหญิงที่วิ่งเล่นใต้ต้นปีบ? ภาพความทรงจำในวัยเยาว์ที่เลือนลางเริ่มก่อตัวขึ้น เธอเคยมีใคร…ที่ผูกพันกับสถานที่แห่งนี้มาก่อนไหม? หรือว่า… “คุณ…คือ…?” ใบหน้าของภาคย์ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนความรู้สึกมากมายอยู่ภายใต้ดวงตาคู่นั้น จ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง “ผมคือ…คนที่เฝ้ามองคุณหนูมาตลอด…และรอคอยวันที่คุณหนูจะมองเห็นผม…” ขณะที่ริมฝีปากของเขากำลังจะเอ่ยคำต่อไป จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ แววตาของภาคย์เปลี่ยนไปฉับพลัน ความอ่อนโยนเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความกังวลที่ฉายชัด “ผมขอโทษครับคุณหนู…มีเรื่องด่วน” เขาผละออกไปเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู…แล้วใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที “เป็นอะไรรึเปล่าคะ?” กัญญาณัฐเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ภาคย์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรน “ผมต้องไปแล้วครับ…มีบางอย่างเกิดขึ้น” “แต่…คุณยังไม่ได้สารภาพ…” “ผมจะกลับมาครับ…ผมสัญญา” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ก่อนจะหันหลังวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้กัญญาณัฐยืนนิ่งอยู่ลำพัง ท่ามกลางสวนดอกปีบที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม…และคำสารภาพที่ยังไม่สมบูรณ์… แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ประมวลผลอะไรไปมากกว่านั้น เสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังใกล้เข้ามาก็ทำให้เธอหันไปมอง…และสิ่งที่เธอเห็น ก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนไปอีกครั้ง… “เกิดอะไรขึ้นคะ?!” เธอร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังล้อมกรอบชายคนหนึ่งไว้…ชายที่คุ้นหน้าคุ้นตา…ชายที่…มีใบหน้าเหมือนกับ ‘หมอภาค’…