แม้ว่าเธอจะได้รับกำลังใจจากเพื่อนสนิทอย่างแก้มและอาจารย์พรเทพ แต่แรงกดดันจากภายนอกก็หนักหน่วงจนแทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก เสียงซุบซิบนินทาที่ได้ยินแว่วๆ ในโรงอาหาร ในห้องเรียน หรือแม้แต่ในโถงทางเดิน ยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้สึกแปลกแยก วารินทร์พยายามทำใจให้เข้มแข็ง เธอรู้ดีว่าข่าวลือเป็นเพียงข่าวลือ แต่เมื่อมันเกี่ยวพันกับคนรัก การจะทำเป็นหูทวนลมก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งเมื่อรู้ว่าคนในครอบครัวของภวัตก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน "วารินทร์ เป็นอะไรไปวันนี้ ดูซึมๆ นะ" แก้มเอ่ยถามขณะนั่งลงข้างๆ วารินทร์ในโรงอาหาร เสียงใสของเพื่อนทำให้วารินทร์หลุดจากภวังค์ความคิด "เปล่าหรอกแก แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย" วารินทร์ฝืนยิ้ม "เหนื่อยเรื่องข่าวลือเหรอ" แก้มรู้ดีว่าวารินทร์กำลังเผชิญอะไรอยู่ "ไม่ต้องไปสนใจหรอกนะ พวกเขาพูดไปเรื่อย" "ฉันพยายามแล้วล่ะแก แต่บางทีมันก็อดคิดมากไม่ได้" วารินทร์ถอนหายใจ "ฉันกลัวว่าถ้าเรื่องมันหนักขึ้น ฉันจะกลายเป็นภาระให้คุณภวัตหรือเปล่า" "อย่าคิดแบบนั้นนะ" แก้มคว้ามือวารินทร์มากุมไว้แน่น "คุณภวัตเขาเลือกเธอ เพราะเขารักเธอ ไม่ใช่เพราะฐานะหรืออะไรทั้งนั้น เขารู้ว่าเธอเป็นคนยังไง และสำคัญที่สุดคือเธอไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลย" "แต่ฉันก็เห็นใจคุณแม่เขาเหลือเกินนะแก" วารินทร์เอ่ยเสียงแผ่ว "ท่านต้องเสียใจมากแน่ๆ ที่ลูกชายต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" "เรื่องเงินทองมันเป็นปัญหาที่แก้ไขได้นะวารินทร์" แก้มพูดปลอบ "แต่ความรักและความเข้าใจต่างหากที่หายากกว่า" "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างที่แกพูดนะ" วารินทร์ตอบ วันต่อมา บรรยากาศในโรงเรียนยังคงอบอวลไปด้วยความไม่แน่นอน วารินทร์สังเกตเห็นว่าครูบางคนเริ่มตีตัวออกห่างจากภวัต พวกเขาไม่กล้าที่จะแสดงความเป็นมิตรเหมือนเคย ราวกับว่าความโชคร้ายของภวัตเป็นสิ่งที่ติดต่อได้ "คุณครูวารินทร์ครับ" เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกเธอจากด้านหลัง วารินทร์หันไปมอง เห็นอาจารย์พรเทพยืนยิ้มอยู่ "สวัสดีค่ะอาจารย์พรเทพ" วารินทร์ยิ้มตอบ "วันนี้ดูเหมือนว่าอากาศจะอึมครึมเป็นพิเศษนะครับ" อาจารย์พรเทพเอ่ยพลางมองไปรอบๆ ตัว "แต่ผมเชื่อว่าท้องฟ้าจะกลับมาสดใสอีกครั้ง" "อาจารย์หมายถึงเรื่องของคุณภวัตหรือเปล่าคะ" วารินทร์ถามอย่างตรงไปตรงมา อาจารย์พรเทพพยักหน้า "ใช่ครับ ผมเห็นถึงความทุ่มเทของคุณภวัตที่มีต่อโรงเรียนแห่งนี้ เขามีความรับผิดชอบสูง และผมเชื่อว่าเขาจะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้" "ขอบคุณค่ะอาจารย์" วารินทร์รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่มีคนเห็นคุณค่าของภวัต "และผมก็เห็นว่าคุณครูเองก็เป็นกำลังใจสำคัญของคุณภวัตเช่นกัน" อาจารย์พรเทพยิ้มอย่างอบอุ่น "บางครั้ง สถานการณ์ที่ยากลำบาก ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ความรักที่แท้จริงได้ดีที่สุด" "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" วารินทร์ตอบอย่างมุ่งมั่น ในช่วงบ่าย วารินทร์ได้รับโทรศัพท์จากภวัต "ครับคนดี" เสียงของภวัตฟังดูอ่อนเพลียกว่าปกติ "เป็นยังไงบ้างคะ" วารินทร์ถามด้วยความเป็นห่วง "ก็... กำลังหาทางแก้ไขอยู่ครับ" ภวัตเงียบไปครู่หนึ่ง "แม่ผมยังเป็นห่วงคุณมาก ผมเลยอยากจะขอโทษแทนคุณแม่ด้วยนะครับ" "ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณภวัต" วารินทร์รีบตอบ "ฉันเข้าใจดี และฉันก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" "ขอบคุณนะ" เสียงของภวัตเต็มไปด้วยความรู้สึก "ผมรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" วารินทร์ยิ้มทั้งน้ำตา "ฉันจะไปหาคุณที่บ้านนะคะ ตอนเย็นหลังเลิกงาน" "ดีเลยครับ ผมรออยู่" เย็นวันนั้น วารินทร์ตรงไปที่บ้านของภวัต เธอเห็นคุณนายอารยาอยู่ในสภาพที่ดูเศร้าหมองกว่าปกติ เมื่อเห็นวารินทร์ คุณนายอารยาก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ "วารินทร์ลูก มาแล้วเหรอจ๊ะ" คุณนายอารยาเอ่ยเสียงแผ่ว "ค่ะคุณป้า" วารินทร์ก้มลงกราบ "ไม่ต้องมากพิธีหรอกจ้ะ นั่งก่อนนะ" คุณนายอารยาผายมือเชิญ "ป้าขอโทษนะลูก ที่ทำให้วารินทร์ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" คุณนายอารยาเอ่ยพร้อมน้ำตาที่คลอหน่วย "ป้าไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้" "ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณป้า" วารินทร์จับมือของคุณนายอารยาไว้ "ฉันเข้าใจดีค่ะ" "แต่ป้าก็ยังเป็นห่วงนะ" คุณนายอารยาพูดต่อ "ถ้าเรื่องมันหนักหนาเกินไป วารินทร์จะถอยก็ไม่เป็นไรนะลูก ป้าไม่อยากให้หนูต้องลำบากไปด้วย" "หนูรักคุณภวัตค่ะคุณป้า" วารินทร์พูดด้วยความจริงใจ "และฉันก็พร้อมที่จะผ่านทุกอย่างไปกับเขา" คุณนายอารยาเงยหน้ามองวารินทร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ถ้าป้ามีลูกสาวอย่างหนู ก็คงจะดี" ภวัตเดินเข้ามาเห็นภาพนั้นพอดี เขายิ้มให้กับวารินทร์อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดมารดา "ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ ผมจะดูแลทุกคนเอง" "ป้าเห็นแล้วว่าวารินทร์รักลูกมากแค่ไหน" คุณนายอารยาเอ่ยกับภวัต "แม่สบายใจแล้ว" ในค่ำคืนนั้น วารินทร์และภวัตได้พูดคุยกันถึงแผนการต่างๆ ที่จะช่วยประคับประคองครอบครัวของเขา วารินทร์เสนอไอเดียในการระดมทุนช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ในกลุ่มเพื่อนสนิทและรุ่นน้องที่เธอเคยสอน ภวัตฟังแล้วก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาก "คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะ" ภวัตเอ่ยขึ้น "นี่ไม่ใช่การทำเพื่อคุณภวัตค่ะ แต่เป็นเพราะฉันรักคุณ" วารินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้ม "และฉันก็เชื่อในพลังของความรักและความสามัคคี" ภวัตดึงวารินทร์เข้ามากอดแน่น "ผมรักคุณนะ" "ฉันก็รักคุณค่ะ"