อัญชันกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพที่อ่อนแรง เธอเห็นนะโมกำลังนั่งรออยู่หน้าบ้าน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเธอ "เป็นไงบ้าง" นะโมรีบเข้ามาประคองเธอทันทีที่เห็น "ฉัน... ฉันไม่รู้จะบอกยังไงดี" อัญชันตอบเสียงสั่นเครือ เธอไม่กล้าสบตาเขา "ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆ พูดกัน" นะโมดึงเธอเข้าไปกอด ปลอบโยน "ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ" อัญชันซบหน้าลงกับอกของเขา สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย กลิ่นของความอบอุ่นและปลอดภัย "คุณวิวัฒน์... เขาบอกว่าฉันเป็นนักร้องชื่อดัง" นะโมเงียบไปครู่หนึ่ง "อืม... ฉันรู้" "แล้ว... แล้วคุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยเหรอ" อัญชันถามเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง "ฉันรู้ว่าคุณเคยประสบอุบัติเหตุ และสูญเสียความทรงจำ" นะโมอธิบาย "คุณวิวัฒน์มาบอกฉันหลังจากที่คุณฟื้นไข้ได้ไม่นาน เขาอยากให้ฉันช่วยดูแลคุณ" "แต่คุณไม่เคยบอกฉันเลย" อัญชันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างติดอยู่ในลำคอ "คุณปล่อยให้ฉัน... อยู่ในโลกที่ฉันไม่เคยรู้จัก" "ฉันกลัว" นะโมสารภาพ "กลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะจากไป" "จากไป... คุณหมายถึง จากไปหาชีวิตเก่าของฉันน่ะเหรอ" อัญชันถาม "ใช่" นะโมตอบ "ฉันรู้ดีว่าชีวิตของคุณก่อนหน้านี้มันยิ่งใหญ่แค่ไหน มีคนรักคุณมากมาย มีชื่อเสียง มีเงินทอง ฉันกลัวว่าชีวิตที่แสนธรรมดาของฉัน จะไม่มีค่าพอสำหรับคุณ" "ไม่จริงนะ" อัญชันรีบปฏิเสธ "ฉันมีความสุขกับชีวิตที่นี่นะโม ฉันมีความสุขกับคุณ" "คุณพูดแบบนี้... ก็เพราะคุณยังจำเรื่องราวในอดีตของคุณไม่ได้" นะโมพูดเสียงเบา "ถ้าคุณจำได้... คุณอาจจะไม่ได้คิดแบบนี้" "แต่ฉันรู้สึกได้นะโม" อัญชันมองเข้าไปในดวงตาของเขา "ฉันรู้สึกถึงความรักที่มีให้กัน ความสุขที่เรามีร่วมกัน มันไม่ใช่เรื่องโกหกนะ" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" นะโมถอนหายใจ "แต่คุณวิวัฒน์ก็บอกว่า... มันอาจจะมีอันตรายรอคุณอยู่" "อันตราย... " อัญชันนึกถึงคำพูดของคุณวิวัฒน์เรื่องศัตรูและอุบัติเหตุที่ไม่ใช่อุบัติเหตุ "คุณหมายถึง... ใครกันแน่" "ผมไม่แน่ใจ" นะโมตอบ "คุณวิวัฒน์บอกว่าคุณเคยมีปัญหากับใครบางคนในวงการเพลง และคนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุของคุณ อาจจะเป็นคนเดียวกับที่พยายามทำลายอาชีพของคุณ" "ใครคะ" อัญชันถามอย่างร้อนรน "ผมไม่รู้จริงๆ" นะโมส่ายหน้า "แต่คุณวิวัฒน์กำลังพยายามสืบหาอยู่" "แล้ว... แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเป็นอัญชันคนเดิมล่ะ" อัญชันถาม "ผม... ผมก็ต้องยอมรับการตัดสินใจของคุณ" นะโมพูดเสียงแผ่ว "แต่ผมคงทำใจไม่ได้" "ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้" อัญชันรู้สึกเจ็บปวดที่เขาพูดเหมือนไม่ต้องการเธอ "ผมไม่ได้หมายความว่าผมไม่ต้องการคุณนะ" นะโมรีบแก้ตัว "ผมแค่... ผมแค่กลัวว่าจะเสียคุณไป ผมรักคุณนะอัญชัน" "ฉันก็รักคุณนะโม" อัญชันตอบ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังแตกสลาย "แต่ฉัน... ฉันต้องรู้ความจริง" "ผมรู้" นะโมกุมมือเธอไว้แน่น "ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจเลือกทางไหน" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัดและความไม่แน่นอน "คุณวิวัฒน์บอกว่า... คนที่อยู่ใกล้ชิดฉันที่สุดในวงการ อาจจะเป็นคนที่ฉันควรรู้จักดีที่สุด" อัญชันพูดขึ้นเบาๆ "ใครที่คุณคิดว่าจะเป็นไปได้" นะโมถาม "ฉัน... ฉันนึกถึงใครบางคน" อัญชันตอบ "เขาเคยเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เขา... เคยช่วยฉันเยอะมาก" "คุณหมายถึงใคร" นะโมถามอย่างสงสัย "ฉัน... ฉันจำชื่อเขาไม่ได้" อัญชันกุมขมับ "แต่ฉันจำหน้าเขาได้... และฉันก็จำ... ความรู้สึกบางอย่างได้" "ความรู้สึกแบบไหน" นะโมถาม "ความรู้สึก... ที่มันปนเปกันไปหมด" อัญชันพูด "ทั้งความรัก ความไว้เนื้อเชื่อใจ... และ... ความหวาดระแวง" "หวาดระแวง" นะโมทวนคำ "หมายถึง... เขาอาจจะเป็นคนนั้นก็ได้เหรอ" "ฉันไม่รู้" อัญชันตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่า... มันเป็นไปได้" "ถ้าอย่างนั้น... เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น" นะโมพูดอย่างจริงจัง "คุณวิวัฒน์กำลังพยายามหาหลักฐานอยู่ เขาบอกว่าถ้าเจอหลักฐานที่ชัดเจน เขาจะแจ้งตำรวจ" "ฉัน... ฉันอยากจะเชื่อใจเขา" อัญชันกล่าว "ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" นะโมพูด "แต่ถ้าเขาต้องการจะทำร้ายคุณจริงๆ... เราก็ต้องเตรียมพร้อม" "เตรียมพร้อม... ยังไง" อัญชันถาม "ผมจะคอยปกป้องคุณเอง" นะโมตอบอย่างหนักแน่น "คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" อัญชันมองเข้าไปในดวงตาของนะโม เธอเห็นความมุ่งมั่นและความรักที่เขามีให้เธอ ความกลัวในใจของเธอเริ่มคลายลงบ้าง "ขอบคุณนะโม" เธอพูด "ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ" "ไม่เป็นไรนะ" นะโมยิ้มให้เธอ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ทั้งสองคนโอบกอดกันแน่น ราวกับจะมอบกำลังใจให้แก่กันและกัน อนาคตยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ พวกเขาจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน