ความรู้สึกของอิงฟ้าในตอนนี้เหมือนกำลังถูกลากไปกับพายุ กระดาษแผ่นนั้นในมือของเธอมันไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือเข็มทิศที่ชี้ไปยังอดีตที่เธอพยายามจะลืม ที่อยู่ดังกล่าวเป็นของร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งย่านเมืองเก่า เป็นที่ที่พวกเขาเคยใช้เวลาส่วนใหญ่ด้วยกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ คืนนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอดีต แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจเธอก็บอกให้เธอไป ไปเพื่อหาคำตอบที่รออยู่ เธอตัดสินใจไม่ขึ้นรถเมล์ แต่เรียกแท็กซี่แทน ตลอดทาง สายตาของเธอก็มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพใบหน้าของนนท์ยังคงลอยวนอยู่ในหัว รอยยิ้มที่เปลี่ยนไป แววตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง มันทำให้เธอสับสน เมื่อหลายปีก่อน เขาจากไปโดยไม่แม้แต่จะบอกลา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวด แล้วตอนนี้...ทำไมเขาถึงกลับมา ทำไมเขาถึงเล่นเพลงนั้น เพลงที่เขาเคยแต่งให้เธอ เมื่อมาถึงร้านกาแฟ อิงฟ้ายืนอยู่หน้าร้าน ร้านเล็กๆ นี้ยังคงบรรยากาศอบอุ่นเหมือนเดิม แสงไฟสลัวๆ กลิ่นหอมของกาแฟ และเสียงเพลงเบาๆ ที่เปิดคลอ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น ทำให้เจ้าของร้านที่กำลังทำความสะอาดเคาน์เตอร์หันมา “สวัสดีครับ” ชายวัยกลางคน เจ้าของร้าน ทักทายด้วยรอยยิ้ม “มีอะไรให้ช่วยครับ?” อิงฟ้าเดินเข้าไปใกล้ เธอพยายามกลั้นความตื่นเต้น “ผม...ผมกำลังตามหาคนอยู่ครับ” “ใครครับ?” “เขา...เขาเคยมาที่นี่บ่อยๆ เมื่อหลายปีก่อน” อิงฟ้าพยายามอธิบาย “เขาเป็นนักดนตรี เล่นกีตาร์ ร้องเพลงเพราะมาก” เจ้าของร้านขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิด “นักดนตรี เหรอครับ... อืม...” เขาหยุดไปชั่วครู่ “นึกออกแล้วครับ หมายถึงคุณนนท์หรือเปล่าครับ?” อิงฟ้าแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ “ใช่ค่ะ! คุณนนท์! คุณรู้จักเขาเหรอคะ?” “รู้จักสิครับ เขาเป็นลูกค้าประจำของที่นี่เลย แถมยังเป็นเพื่อนที่ดีของผมด้วย” เจ้าของร้านยิ้ม “แต่ช่วงหลังๆ ไม่ค่อยเห็นแกมาเลย แกไปไหนครับ?” “นั่นแหละค่ะที่ฉันกำลังตามหา” อิงฟ้าบอก “คุณพอจะรู้ไหมคะว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?” เจ้าของร้านมองอิงฟ้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “คุณเป็นใครครับ?” “ฉัน...เป็นแฟนเก่าเขาค่ะ” อิงฟ้าตอบอย่างตรงไปตรงมา “เราเลิกกันไปนานแล้ว แต่คืนนี้ฉันเจอเขาโดยบังเอิญ แล้วเขาก็ทิ้งกระดาษแผ่นนี้ไว้ให้ฉัน” เธอหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาให้ดู เจ้าของร้านรับกระดาษไปดู เขาอ่านข้อความ “'สำหรับ...ของขวัญ' แล้วก็มีที่อยู่... อืม... ที่อยู่นี้... ผมว่าผมรู้นะครับว่าที่นี่คือที่ไหน” “ที่ไหนคะ?” อิงฟ้าถามอย่างกระตือรือร้น “เป็นบ้านเก่าของแกครับ อยู่แถวชานเมือง” เจ้าของร้านบอก “แต่ไม่ค่อยมีใครไปแล้วนะ เพราะแกย้ายออกไปนานแล้ว ตั้งแต่อายุยังน้อย” “บ้านเก่า?” อิงฟ้าทวนคำ “แล้วทำไมเขาถึงทิ้งที่อยู่นี้ไว้ให้ฉัน?” “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ” เจ้าของร้านถอนหายใจ “แต่ถ้าคุณอยากรู้ ผมว่าคุณลองไปดูที่นั่นอาจจะได้คำตอบนะครับ” อิงฟ้าขอบคุณเจ้าของร้าน เธอก้าวออกจากร้านกาแฟ ความรู้สึกของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล บ้านเก่า ทำไมเขาถึงเลือกที่จะทิ้งที่อยู่นั้นไว้ให้เธอ? มันมีความหมายอะไรซ่อนอยู่? หรือเขาอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ? เธอเรียกรถแท็กซี่อีกครั้ง ปลายทางคือบ้านเก่าของนนท์ ระหว่างทาง ภาพของนนท์ตอนเจอกันเมื่อคืน กับภาพของนนท์เมื่อหลายปีก่อน มันขัดแย้งกันอย่างรุนแรง เธอจำนนท์ที่เคยสดใส มีแต่รอยยิ้ม และเสียงเพลงที่เต็มไปด้วยความสุข แต่ในคืนนั้น เธอกลับเห็นนนท์ที่ดูเหนื่อยล้า แววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าว และเล่นเพลงที่แสนเศร้า เมื่อรถแท็กซี่มาถึง อิงฟ้าก็ลงจากรถ บ้านเก่าหลังนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ ท่ามกลางต้นไม้ที่รกร้าง ตัวบ้านดูเก่าแก่ สีซีดจาง เหมือนถูกทิ้งร้างมานาน มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟถนนที่ส่องกระทบ ทำให้บรรยากาศดูวังเวง เธอเดินเข้าไปใกล้ มือของเธอสั่นเล็กน้อย เธอเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู ประตูไม้เก่าๆ เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่น่าขนลุก ภายในบ้านมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ฝุ่นจับหนาทั่วเฟอร์นิเจอร์ เหมือนไม่มีใครเคยเข้ามาเหยียบย่ำที่นี่มานานแล้ว อิงฟ้าก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องไปทั่วบ้าน เธอเดินไปตามโถงทางเดิน สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเปียโนเก่าตัวหนึ่ง ตั้งอยู่กลางห้องโถง บนเปียโนมีโน้ตเพลงที่ดูคุ้นตา อิงฟ้าค่อยๆ เดินเข้าไป เธอเอื้อมมือไปสัมผัส เป็นโน้ตเพลง...เพลงที่นนท์เคยแต่งให้เธอ! ทันใดนั้น แสงไฟก็สว่างขึ้น ทำให้เธอตกใจ ร่างสูงร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด อิงฟ้าสะดุ้งโหยง หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอหันไปมอง และพบว่า... มันคือนนท์ นนท์ในชุดสีดำ ยืนจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณ...มาทำอะไรที่นี่?” นนท์ถาม เสียงของเขาเย็นชา เหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน อิงฟ้าอ้าปากค้าง เธอไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่? แล้วทำไมเขาถึงพูดกับเธอแบบนี้? “ฉัน...ฉันเห็นกระดาษที่คุณทิ้งไว้ให้” เธอชี้ไปที่กระดาษในมือ “ฉันเลยตามมา” นนท์มองกระดาษแผ่นนั้น แล้วหันกลับมามองอิงฟ้า แววตาของเขามีความรู้สึกผิดฉายชัด “ผม...ผมขอโทษ” “ขอโทษเรื่องอะไร?” อิงฟ้าถาม “แล้ว...ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่? ทำไมคุณถึงทิ้งที่อยู่นี้ให้ฉัน?” นนท์ไม่ตอบ เขากลับเดินตรงมาหาเธอ แล้วเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอไว้ “คุณต้องไปเดี๋ยวนี้!” “เดี๋ยวก่อน!” อิงฟ้าพยายามดึงมือออก “คุณต้องอธิบาย!” “ไม่มีเวลาแล้ว!” นนท์พูดเสียงดัง “มีคนกำลังมา!” ทันใดนั้น เสียงรถยนต์ และเสียงคน ก็ดังมาจากภายนอก อิงฟ้าตกใจ เธอมองหน้านนท์ แววตาของเขามีความกลัวฉายชัด แล้วเธอก็ได้ยินเสียง... เสียงฝีเท้า กำลังใกล้เข้ามา... เธอจะทำอย่างไรต่อไป? และใครคือคนที่กำลังจะเข้ามา?