"วันนี้ดูเงียบๆ ไปนะ มีอะไรหรือเปล่า" นะโมถามพลางยื่นแก้วน้ำให้เธอ เธอรับแก้วน้ำมาจิบเล็กน้อย "เปล่าค่ะ แค่... รู้สึกคิดถึงอะไรบางอย่าง" "คิดถึงอะไร" นะโมเลิกคิ้ว "ไม่รู้สิคะ" เธอตอบ "มันเหมือนมีภาพอะไรบางอย่างแวบเข้ามาในหัว แต่มันก็หายไปเร็วมาก" นะโมวางมือบนไหล่เธอเบาๆ "ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆ นึกไป เดี๋ยวความทรงจำมันก็กลับมาเองแหละ" เธอพยักหน้ารับ "ขอบคุณนะโม" วันนั้นเป็นวันที่อากาศค่อนข้างร้อน ผู้คนเริ่มบางตาลงกว่าปกติ พวกเขาเล่นเพลงไปเรื่อยๆ บรรเลงเพลงรัก เพลงสนุกสนาน เพื่อให้บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศจากโทรทัศน์ในร้านอาหารใกล้ๆ ก็ดังขึ้น "และในวันนี้ เราจะไปพบกับนักร้องสาวดาวรุ่งที่กำลังมาแรงที่สุดในขณะนี้... คุณอัญชัน!" ชื่อนั้น... อัญชัน... ชื่อที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ทำให้เธอชะงักไป เธอเงยหน้ามองจอโทรทัศน์ ภาพของนักร้องสาวสวยคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่บนเวทีใหญ่ โบกมือทักทายแฟนเพลงจำนวนมหาศาล ใบหน้าของเธอ... มันเหมือนกับใบหน้าของเธอเอง! "นะโม! ป้าสมศรี! ลุงสมชาย! ดูนั่นสิ!" เธอตะโกนเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ ทุกคนหันไปมองตามเธอ ภาพบนจอโทรทัศน์ทำให้ทุกคนตกตะลึง "นั่นมัน... อัญชัน! ลูกสาวของเรานี่นา!" ป้าสมศรีอุทานด้วยความตกใจ "ไม่จริงน่า..." ลุงสมชายพึมพำ ตาเบิกกว้าง นะโมมองภาพบนจอโทรทัศน์อย่างไม่เชื่อสายตา "อัญชัน... นี่เธอคือ... อัญชันนักร้องดังหรือนี่" เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างไปหมด ภาพความทรงจำที่เคยเลือนราง บัดนี้กลับชัดเจนขึ้น ราวกับถูกกระตุ้นจากบางสิ่ง ภาพเวทีคอนเสิร์ต แสงไฟสว่างจ้า เสียงกรี๊ดกร๊าดของแฟนเพลง ภาพผู้คนมากมายที่มองมาที่เธอ ภาพของนักข่าวที่รุมล้อม ภาพของอุบัติเหตุ... รถยนต์ที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงเบรกดังสนั่น... "ไม่จริง... นี่มันเป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำ น้ำตาไหลอาบแก้ม "อัญชัน! เป็นอะไรไป!" ป้าสมศรีรีบเข้ามาประคองเธอ "หนู... หนูจำได้แล้วค่ะ" เธอพูดเสียงสะอื้น "หนู... หนูคืออัญชัน... นักร้องชื่อดัง" ทุกคนมองหน้ากันด้วยความตกใจระคนสงสาร "แล้ว... แล้วเรื่องที่หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" เธอถามนะโม นะโมก้มหน้าลง "ตอนนั้น... เธอประสบอุบัติเหตุ... รถชน... ฉันเจอเธออยู่ข้างถนน... ในสภาพที่... บาดเจ็บและสับสนมาก" "ฉันพาเธอไปส่งโรงพยาบาล... แล้วก็... พ่อแม่ของเธอ... หาเธอไม่เจอ... ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอคือใคร... เลยพาเธอกลับมาอยู่ที่บ้านกับลุงกับป้า" "แล้วทำไม... ทำไมเธอไม่บอกความจริงกับฉัน" เธอถามนะโมด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใครจริงๆ นี่นา" นะโมตอบเสียงอ่อย "ฉันกลัวว่าถ้าบอกเธอไป... เธอจะจากฉันไป... ฉัน... ฉันรักเธอไปแล้ว" คำพูดของนะโมทำให้เธอรู้สึกสับสนยิ่งขึ้น รักเธอ? เขารักเธอ? ทั้งๆ ที่เขาไม่รู้ว่าเธอคือใคร? "แล้ว... แล้วซีดีที่เขาถามถึงเมื่อวันนั้น..." เธอเริ่มพูด "นั่นแหละ... ที่ฉันไม่กล้าบอกเธอ" นะโมถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าเธอเป็นนักร้องดัง... มีชื่อเสียง... แต่ฉันก็ยังอยากให้เธออยู่ที่นี่กับฉัน" "แล้ว... แล้วครอบครัวของฉันล่ะคะ" เธอถามด้วยความเป็นห่วง "ครอบครัวเธอกำลังตามหาเธออยู่นะ" ลุงสมชายพูด "เราเห็นข่าวเธอในโทรทัศน์เหมือนกัน" "เรา... เราควรจะบอกความจริงกับครอบครัวของเธอได้แล้วนะ" ป้าสมศรีเสริม เธอส่ายหน้า "ไม่ค่ะ... หนูยังไม่พร้อม" "แต่... มันถึงเวลาแล้วนะอัญชัน" นะโมพูด "เธอมีครอบครัว... มีชีวิตของเธออยู่" "แล้วชีวิตของหนูล่ะคะ" เธอถามน้ำเสียงตัดพ้อ "ชีวิตที่อยู่กับพวกคุณ... ที่มีนะโม... ที่หนูรัก... มันไม่มีค่าเลยหรือไง" "ไม่ใช่แบบนั้นนะอัญชัน" นะโมรีบอธิบาย "ฉันรักเธอ... รักเธอมากจริงๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเธอมีชีวิตของเธอ" "ฉัน... หนูขอเวลาได้ไหมคะ" เธอหันไปทางลุงสมชายและป้าสมศรี "หนูยังไม่อยากกลับไปตอนนี้" ลุงสมชายและป้าสมศรีมองหน้ากัน แล้วพยักหน้า "ได้สิหลาน... เราเข้าใจ" วันนั้นเป็นวันที่เต็มไปด้วยความสับสนและเสียใจ เธอยังคงอยู่ที่บ้านของลุงสมชายและป้าสมศรี แต่ความรู้สึกของเธอเปลี่ยนไปแล้ว เธอรู้ว่าเธอเป็นใคร แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะกลับไปสู่โลกใบเดิม "ฉัน... ฉันขอโทษนะนะโม" เธอพูดในคืนนั้น "ฉันทำให้เธอต้องลำบากใจ" นะโมส่ายหน้า "ไม่เป็นไรนะอัญชัน ฉันเข้าใจ" เขากุมมือเธอไว้ "ไม่ว่าเธอจะเป็นใครก็ตาม... ฉันก็จะรักเธอเสมอ" คำพูดของนะโมทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกผิดเกาะกินใจ เธอรู้ว่าเธอได้โกหกเขามาตลอด และตอนนี้ เธอกำลังจะทำร้ายความรู้สึกของเขาอีกครั้ง