สนามบินนานาชาติอบอวลไปด้วยผู้คน เสียงประกาศเที่ยวบินดังคลอเคล้าไปกับเสียงลากกระเป๋า เซนยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เช็คอิน ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ มือข้างหนึ่งกุมกระเป๋าเดินทาง ส่วนอีกข้างหนึ่งกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับจะหาใครบางคน แต่เขาก็รู้ดีว่ามีนคงจะรอเขาอยู่ที่คาเฟ่ "เดินทางปลอดภัยนะเซน" เสียงของต้นดังขึ้นจากด้านหลัง เซนหันไปมองเพื่อนสนิทที่มาส่งเขา "ขอบคุณมากนะต้น ที่มาส่ง" เซนยิ้มให้เพื่อน "เป็นไงบ้าง? พร้อมแล้วใช่ไหม?" ต้นถาม "ก็... พยายามจะพร้อมที่สุดนะ" เซนตอบ "แต่ก็ยังรู้สึกใจหายอยู่ดี" "เข้าใจ" ต้นพยักหน้า "แต่เชื่อผมสิ พอคุณไปถึงที่นู่น ได้เจออะไรใหม่ๆ ได้ทำในสิ่งที่คุณรัก คุณจะลืมเรื่องพวกนี้ไปเอง" "ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น" เซนถอนหายใจ "ฝากดูแลมีนด้วยนะ" "แน่นอนอยู่แล้ว" ต้นตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะคอยเป็นกำลังใจให้เธอ แล้วก็คอยรายงานข่าวให้คุณฟังตลอด" "ขอบคุณมาก" เซนพูดด้วยความซาบซึ้ง หลังจากกล่าวลาต้นแล้ว เซนก็เดินเข้าไปยังอาคารผู้โดยสาร เขานั่งลงที่เก้าอี้รอขึ้นเครื่อง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาพยายามจะโทรหา มีนอีกครั้ง แต่สัญญาณก็ยังคงขัดข้องเช่นเดิม "บ้าจริง" เขาพึมพำกับตัวเอง "ทำไมสัญญาณถึงได้แย่ขนาดนี้" เขาตัดสินใจลองส่งข้อความแทน เผื่อว่าเธอจะได้รับ "ถึงมีน ผมถึงสนามบินแล้ว กำลังจะขึ้นเครื่องนะ คิดถึงคุณนะ ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ แล้วเจอกันใหม่เมื่อดาวหมุนวน เซน" เขาตั้งใจจะส่งข้อความนั้นไป แต่แล้วเขาก็ลังเล เขากลัวว่าข้อความนั้นจะดูเศร้าสร้อยเกินไป กลัวว่ามันจะทำให้มีนยิ่งคิดมาก เขาจึงลบข้อความนั้นทิ้ง และเลือกที่จะส่งรูปภาพของท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นแทน พร้อมกับข้อความสั้นๆ "อรุณสวัสดิ์ มีน" เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง แล้ววางมันไว้ข้างตัว เขาหลับตาลง พยายามสงบจิตใจให้ได้มากที่สุด การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเดินทางไปยังอีกซีกโลก แต่มันคือการเดินทางที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ความผูกพันที่ต้องถูกทดสอบ และความหวังที่ต้องประคับประคอง เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่องดังขึ้น เซนลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินไปยังประตูขึ้นเครื่อง เขาก้าวเท้าเข้าไปในเครื่องบิน สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปยังที่นั่งของเขา ตลอดการเดินทาง เซนพยายามอ่านหนังสือ ทบทวนเนื้อหาการวิจัยที่เขาต้องทำ แต่ความคิดของเขาก็ยังคงล่องลอยไปหา มีน อยู่ตลอดเวลา เขาจินตนาการถึงใบหน้าของเธอ จินตนาการถึงรอยยิ้มของเธอ จินตนาการถึงเสียงหัวเราะของเธอ เขาภาวนาให้เธอเข้มแข็งพอที่จะรอเขาได้ ภาวนาให้ความรักของพวกเขามีมากพอที่จะก้าวข้ามผ่านระยะทางและเวลาอันยาวนานไปได้ เมื่อเครื่องบินลงจอดที่ขั้วโลกใต้ อากาศที่หนาวเหน็บและลมที่พัดแรงก็ปะทะเข้าหน้าเขาอย่างจัง เซนก้าวลงจากเครื่องบิน สัมผัสได้ถึงความแตกต่างของสภาพแวดล้อมอย่างชัดเจน เขาอยู่ห่างจากมีนเป็นระยะทางนับหมื่นกิโลเมตร โลกที่เขาเคยรู้จัก โลกที่เต็มไปด้วยสีสันและเสียงหัวเราะของเธอ ดูเหมือนจะห่างไกลออกไปทุกที เขาเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังที่พักที่เตรียมไว้ให้ เขาได้รับชุดกันหนาวพิเศษ อุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับการทำงานในสภาพอากาศที่รุนแรง เขารู้สึกตื่นเต้นกับภารกิจที่รออยู่เบื้องหน้า แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกเหงาและความคิดถึงมีนก็ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย วันแรกๆ ที่ขั้วโลกใต้เต็มไปด้วยความยากลำบาก ทั้งสภาพอากาศที่หนาวจัด การปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ และการเริ่มต้นภารกิจทางดาราศาสตร์ที่ซับซ้อน เซนทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มที่ เขาเชื่อว่าการทำงานหนักคือหนทางที่ดีที่สุดในการจัดการกับความคิดถึงที่มีน แต่ถึงแม้จะยุ่งแค่ไหน เขาก็ไม่เคยลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาหวังว่าจะได้รับข้อความจากมีน ข้อความที่บอกว่าเธอสบายดี ข้อความที่บอกว่าเธอคิดถึงเขา แต่ทุกครั้งที่เขาเปิดหน้าจอ ก็มีเพียงข้อความที่เขาเคยส่งไป และสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่จำกัด ทำให้การสื่อสารเป็นไปอย่างยากลำบาก "เป็นไงบ้างเซน งานหนักไหม?" เสียงของเพื่อนร่วมงานดังขึ้น "ก็... มีอะไรให้ทำเยอะแยะเลย" เซนตอบ พลางหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ "แต่ก็สนุกดี" "เยี่ยมเลย" เพื่อนร่วมงานกล่าว "คุณดูมีพลังนะ ไม่เหมือนคนเพิ่งเดินทางมาไกลเลย" "ก็... ผมมีเรื่องที่ต้องทำให้สำเร็จ" เซนตอบพลางยิ้ม "แน่นอน" หลายสัปดาห์ผ่านไป เซนเริ่มคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตที่ขั้วโลกใต้ เขาสามารถสังเกตการณ์ดวงดาวได้อย่างมีประสิทธิภาพ ได้ข้อมูลที่น่าสนใจจำนวนมากสำหรับงานวิจัยของเขา แต่ถึงแม้จะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ความรู้สึกโหยหาและคิดถึงมีนก็ยังคงอยู่ คืนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังสังเกตการณ์กลุ่มดาวแสงเหนือที่สวยงามอยู่นอกหอดูดาว เขาก็ลองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง สัญญาณอินเทอร์เน็ตในคืนนั้นดูเหมือนจะดีกว่าทุกวัน เขาลุ้นจนตัวโก่ง หวังว่าจะได้รับข้อความจากมีน และแล้ว หน้าจอก็มีข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา! หัวใจของเขาเต้นแรง เขาแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ "มีน!" เขาอุทานเบาๆ เขาพยายามเปิดข้อความ แต่สัญญาณก็กลับมาขาดหายไปอีกครั้ง ข้อความแจ้งเตือนหายไป เหลือเพียงหน้าจอว่างเปล่า "ไม่จริงน่า!" เซนสบถ เขาพยายามจะเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตอีกครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ เขาพยายามโทรหาเธอ แต่สัญญาณก็ยังคงขัดข้อง ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขารู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง ดาวที่สว่างไสวอยู่เบื้องหน้าดูเหมือนจะไร้ความหมายไปในทันที "ทำไมกันนะ" เขากระซิบกับตัวเอง "ทำไมถึงเป็นแบบนี้" เขาพิงศีรษะกับกระจกของหอดูดาว มองออกไปนอกหน้าต่าง สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่กัดกินไปถึงกระดูก ความหนาวเย็นนี้ไม่ได้มาจากอุณหภูมิภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่มันมาจากความรู้สึกที่เย็นชาภายในใจของเขา เขาไม่รู้ว่ามีนอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าเธอเป็นอย่างไร เขาไม่ได้รับข่าวสารใดๆ จากเธอเลย มันเหมือนกับว่าเขากำลังต่อสู้กับความมืดมิดเพียงลำพัง โดยไม่มีแสงดาวนำทาง ไม่มีเสียงหัวเราะของเธอ ไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณที่บ่งบอกว่าเธอยังคงรอเขาอยู่ สัญญาณที่ไม่ได้รับนั้น มันได้สร้างรอยร้าวเล็กๆ ในหัวใจของเขาขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ รอยร้าวที่ค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้น พร้อมกับความสงสัยและความกังวลที่คืบคลานเข้ามา