เซนเดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยงด้วยหัวใจที่หนักอึ้งราวกับถูกทับถมด้วยก้อนหินขนาดมหึมา เขาไม่รู้จะไปที่ไหน เขาเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงริมระเบียงของโรงแรม มองออกไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดยาวภายใต้แสงจันทร์ที่ริบหรี่ เสียงเพลงจากงานเลี้ยงค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งเบาๆ “ทำไม… ทำไมเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเอ่อคลอเบ้า “เธอ… จำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ?” ภพเดินตามมา ยืนอยู่ข้างๆ เซนเงียบๆ “ฉันขอโทษนะเซน” เซนหันไปมองภพ “ผมไม่เข้าใจ… ทำไมเธอถึงต้องปฏิเสธผมขนาดนั้น… ทำไมต้องบอกว่าไม่รู้จักผมด้วย?” “ฉันก็ไม่แน่ใจ” ภพถอนหายใจ “แต่… จากที่แพรวเล่า… แล้วก็จากการที่เธอพูด… ฉันว่า… บางที… ความทรงจำของเธออาจจะ… ถูกลบไป… หรือ… ถูกซ่อนไว้” “ถูกลบ?” เซนทวนคำ “หมายถึง… อุบัติเหตุครั้งนั้น… มันส่งผลกระทบต่อความทรงจำของเธอจริงๆ เหรอ?” “อาจจะ” ภพตอบ “ตอนที่แพรวเล่าเรื่องอุบัติเหตุของมีนให้ฟัง… เธอบอกว่ามีนได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ… แล้วก็… หลังฟื้นขึ้นมา… เธอก็มีอาการความจำเสื่อมอยู่ระยะหนึ่ง… แต่ตอนนั้น… เธอก็กลับมาจำทุกอย่างได้แล้วนะ… ฉันไม่รู้ว่า… มันมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้นอีกหรือเปล่า” “แต่… ถ้าเธอจำผมไม่ได้จริงๆ… ทำไมเธอถึงยัง… สั่นไหวตอนที่ผมเรียกชื่อเธอ?” เซนถาม “ทำไมแววตาของเธอถึงมีประกายบางอย่าง… เหมือนกำลังพยายามนึกถึงอะไรบางอย่าง?” “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันก็สงสัยเหมือนกัน” ภพกล่าว “บางที… ความรู้สึก… มันอาจจะจำได้… แม้ว่าสมองจะจำไม่ได้ก็ตาม” “แล้ว… คุณอัครเดช… เขาคือใครกันแน่?” เซนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “เขาคือลูกชายของท่านประธานแสงตะวันกรุ๊ป… แล้วก็… เป็นคู่หมั้นของมีน” ภพตอบ “แพรวบอกว่า… ครอบครัวของเขา… มีอิทธิพลมาก… แล้วก็… ดูเหมือน… จะพยายามปิดบังอะไรบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของมีน” “ปิดบัง?” เซนทวนคำ “ปิดบังอะไร?” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” ภพตอบ “แต่… จากท่าทางของเขา… และการที่เขากล้าบอกว่าคุณเป็นแค่แฟนคลับ… ฉันว่า… เขาคงรู้เรื่องของคุณกับมีนดี… แล้วก็… คงไม่ต้องการให้คุณมายุ่งเกี่ยวกับมีน” “แต่ผมจะยอมให้เป็นแบบนี้ไม่ได้!” เซนพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ผมต้องทำอะไรสักอย่าง… ผมต้องหาทางช่วยมีน” “แล้วคุณจะทำยังไง?” ภพถาม “คุณจะพยายามไปคุยกับเธออีกเหรอ? ถ้าเธอจำคุณไม่ได้จริงๆ… การไปรบกวนเธออีก… อาจจะทำให้เธอรู้สึกแย่กว่าเดิมก็ได้นะ” “ผมรู้” เซนถอนหายใจ “แต่ผมก็ปล่อยเธอไปแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน” เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวที่เริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า แม้จะยังเห็นไม่ชัดนัก แต่ก็ยังมีแสงเรืองรองอยู่ “ผมต้องหาวิธี… หาวิธีที่จะทำให้เธอจำผมได้… หรืออย่างน้อย… ก็ต้องรู้ให้ได้ว่า… เกิดอะไรขึ้นกับความทรงจำของเธอจริงๆ” “คุณแพรวบอกว่า… มีนกำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับครอบครัวของคุณอัครเดชในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้” ภพพูด “ถ้าคุณไม่ทำอะไรเลย… คุณอาจจะไม่มีโอกาสเจอเธออีกเลยก็ได้” คำพูดของภพเป็นเหมือนแรงกระตุ้น เซนตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “ผมจะไปหาข้อมูลเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้น… แล้วก็… เกี่ยวกับครอบครัวของคุณอัครเดช” “คุณจะไปหาข้อมูลจากไหน?” ภพถาม “ผมไม่รู้… แต่ผมจะหาทาง” เซนตอบ “บางที… ผมอาจจะลองไปที่คาเฟ่ของเธออีกครั้ง… อาจจะมีอะไรที่ผมมองข้ามไป” “ผมจะไปด้วย” ภพกล่าว “เราจะช่วยกัน” เซนหันไปมองภพด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนะภพ… ขอบคุณจริงๆ” “เราเป็นเพื่อนกันนี่” ภพยิ้ม “แล้ว… พักก่อนนะเซน… คุณดูเหนื่อยมาก” เซนพยักหน้า เขารู้ว่าเขาต้องการเวลาพักผ่อน แต่ในใจก็ยังคงวนเวียนอยู่กับใบหน้าของมีน แววตาที่ว่างเปล่า แต่ก็มีความหวังริบหรี่ซ่อนอยู่ เขาจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ความทรงจำที่ถูกลบไปนั้น กลับคืนมา เพื่อให้เขาสามารถมองเห็น “ดวงอาทิตย์” ของเขาได้อีกครั้ง แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรคและความไม่แน่นอนก็ตาม