ลิฟต์พาเซนและมีนขึ้นมายังชั้นบนสุดของโรงแรม ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องสวีทที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้ให้เป็นส่วนตัว เซนเดินนำมีนเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ ห้องสวีทตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่า แต่สำหรับเซนแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างกลับดูไม่สำคัญอีกต่อไป เขาเดินตรงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ของห้อง ซึ่งเปิดโล่งให้เห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ มีนเดินตามมาอย่างช้าๆ ยืนอยู่ข้างเซน มองออกไปนอกหน้าต่างเช่นกัน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "เซนคะ…" เธอเริ่มพูด "เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้… มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากให้เกิดขึ้นเลยค่ะ" เซนหันมามองเธอ ดวงตาของเขายังคงฉายแววของความไม่แน่ใจ "ฉันอยากฟังเรื่องจริงนะมีน" "ค่ะ" มีนพยักหน้า "เรื่องมันเริ่มจาก… จากอดีตของฉันค่ะ" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย "คุณพ่อของฉัน… ท่านเสียชีวิตไปนานแล้วค่ะ แต่ก่อนท่านจะเสียชีวิต ท่านได้ทำธุรกิจบางอย่างเอาไว้ แล้วก็… มีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นหลังจากการเสียชีวิตของท่าน" เซนเงียบฟัง พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้ยิน "มีผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ… เธอเป็นเหมือนเจ้าหนี้รายใหญ่ของคุณพ่อ" มีนเล่าต่อ "เธอไม่ยอมให้อภัย… แล้วก็พยายามจะยึดทุกอย่างของครอบครัวฉันไป" "แล้ว… ผู้หญิงคนนั้น… คือคนที่อยู่ในงานเมื่อกี้?" เซนถาม เสียงของเขาเริ่มมีความหวังว่าจะได้คำตอบที่ชัดเจน "ใช่ค่ะ" มีนตอบ "เธอคือคนคนนั้น" "แล้วทำไมเธอถึง… ถึงพยายามทำแบบนั้นกับฉัน?" เซนถาม ความสงสัยและความเจ็บปวดปนเปกันไปในน้ำเสียง "เพราะ… เธอรู้ว่าคุณพ่อของฉัน… เคยมีความเกี่ยวข้องกับใครบางคน… ที่เธอไม่พอใจค่ะ" มีนอธิบาย "เธอคิดว่า… ถ้าเธอสามารถทำให้คนที่เกี่ยวข้องกับคนที่เธอไม่พอใจ… เกิดความเสียหาย… หรือเกิดความอับอาย… เธอก็จะพอใจ" "เธอหมายถึง… ฉันเป็นเหมือนเหยื่อของความแค้นของเธอเหรอ?" เซนถาม "ก็… เกือบจะใช่ค่ะ" มีนตอบ "แต่… มีอีกเรื่องหนึ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น" "เรื่องอะไร?" "เรื่องของ… ความทรงจำที่ถูกลบไป" มีนกล่าว "ก่อนหน้านี้… ฉันเคยประสบอุบัติเหตุร้ายแรงค่ะ ทำให้ความทรงจำบางส่วนของฉัน… หายไป" เซนอึ้งไป เขาจำได้ว่ามีนเคยพูดถึงเรื่องอุบัติเหตุ แต่ไม่คิดว่ามันจะส่งผลกระทบต่อความทรงจำ "แล้ว… มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?" เซนถาม "ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา… ฉันจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ" มีนเล่า "รวมถึง… ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับคุณด้วย" "อะไรนะ?" เซนอุทานออกมาด้วยความตกใจ "เธอ… เธอจำฉันไม่ได้?" "ใช่ค่ะ" มีนพยักหน้า น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ในตอนแรก… ฉันจำคุณไม่ได้เลยค่ะ ฉัน… ฉันปฏิเสธคุณด้วยซ้ำ" "แต่… แล้วทำไม…" เซนพยายามเรียบเรียงความคิด "แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่… ในชุดนั้น… แล้ว… แล้วเธอ… " "เรื่องชุดนั้น…" มีนถอนหายใจ "เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น… เขาพยายามจะจัดฉากบางอย่างค่ะ" "จัดฉาก?" "ใช่ค่ะ" มีนอธิบาย "เขา… เขาโทรหาฉัน แล้วก็หลอกให้ฉันมาที่นี่ เขาบอกว่า… เขาจะคืนบางอย่างที่เป็นของพ่อฉันให้" "คืนอะไร?" "เป็น… เอกสารบางอย่างค่ะ" มีนตอบ "แต่จริงๆ แล้ว… เขาต้องการจะล่อลวงฉันให้มาเจอคุณในสถานการณ์ที่… เป็นผลเสียต่อเราทั้งสองคน" "เขา… เขาจะทำให้เราทะเลาะกัน… หรือทำให้ฉันเข้าใจผิดเธอใช่ไหม?" เซนถาม "ใช่ค่ะ" มีนตอบ "เขาอยากจะเห็นเรา… ทะเลาะกัน… อยากจะเห็นคุณ… โกรธฉัน" เซนยืนนิ่ง ฟังเรื่องราวของมีน เขายอมรับว่าเรื่องทั้งหมดมันซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด ผู้หญิงคนนั้น… เป็นคนที่อันตรายจริงๆ "แล้ว… แล้วทำไมเธอถึงยอมไปเจอเขา? ทำไมเธอไม่กลัว?" เซนถาม "ฉัน… ฉันก็กลัวค่ะ" มีนยอมรับ "แต่… ฉันอยากจะรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องของคุณพ่อของฉันค่ะ แล้วก็… ฉันรู้ว่าคุณจะต้องมางานนี้ด้วย" "เธอรู้เหรอ?" เซนถามด้วยความประหลาดใจ "ค่ะ" มีนพยักหน้า "คุณภพ… เขาบอกฉัน" "ภพ… เขามาบอกเธอ?" "ใช่ค่ะ" มีนตอบ "เขาเป็นห่วงเซน เขาเลยแอบมาบอกฉันว่าคุณจะมางานนี้" เซนพยักหน้าช้าๆ เขายอมรับว่าภพเป็นเพื่อนที่ดีของเขาจริงๆ "แล้ว… ตอนที่เธอเห็นฉัน… แล้ว… แล้วเธอจำได้ไหม?" เซนถาม "ตอนที่ฉันเห็นเซน… ฉันรู้สึกบางอย่างค่ะ… ความรู้สึกที่คุ้นเคย… แต่ฉันก็ยัง… ยังสับสนอยู่" มีนอธิบาย "จนกระทั่ง… ผู้หญิงคนนั้น… เขา… เขาบังคับให้ฉันใส่ชุดนั้น" "บังคับ?" "ใช่ค่ะ" มีนกล่าว "เขาขู่ฉัน… ว่าถ้าฉันไม่ทำตาม… เขาจะเปิดเผยความลับบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของฉัน" "ความลับอะไร?" "เป็นเรื่องที่… อาจจะทำให้ครอบครัวของฉัน… เสื่อมเสียได้ค่ะ" มีนตอบ "ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ค่ะเซน" เซนมองใบหน้าของมีนที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวัง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมีนถึงต้องทำแบบนั้น "แล้ว… ตอนที่เธอเดินเข้ามาหาฉัน… แล้ว… " "ตอนนั้น… ฉัน… ฉันสับสนมากจริงๆ ค่ะ" มีนกล่าว "ฉันเห็นเซน… ฉันอยากจะเข้าไปหา… แต่อีกใจหนึ่ง… ฉันก็กลัว… กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด" "ฉันเข้าใจ" เซนพูดเบาๆ "แต่มันก็… ยากนะมีน" "ฉันรู้ค่ะ" มีนตอบ "ฉันรู้ว่ามันยากมาก" "แล้ว… ผู้หญิงคนนั้น… เธอไปไหนแล้ว?" เซนถาม "เธอ… เธอเห็นว่าแผนของเธอไม่สำเร็จ… เธอก็เลย… เดินหนีไปค่ะ" มีนตอบ "ฉัน… ฉันรีบออกมาตามหาเซนเลยค่ะ" เซนถอนหายใจยาวๆ เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม ปล่อยให้ความคิดของตัวเองไหลไปกับภาพของดวงดาวที่เขาเคยรัก "สรุปแล้ว… เธอไม่ได้อยากจะทำร้ายฉันใช่ไหม?" เซนถาม "ไม่เลยค่ะ" มีนตอบเสียงหนักแน่น "ฉันรักเซนนะคะ" คำพูดของมีนทำให้เซนใจอ่อนลงไปบ้าง แต่เขาก็ยังคงรู้สึกสับสน "ฉัน… ฉันต้องการเวลาคิดนะมีน" เซนกล่าว "ค่ะ" มีนตอบ "ฉันเข้าใจ" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง คืนนี้… ดวงดาวบนท้องฟ้าดูเหมือนจะลับหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่ว