เซนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ปล่อยให้ความคิดของตัวเองล่องลอยไปในห้วงแห่งความสับสน เขาเหลือบมองไปยังมีนที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอฉายแววของความเหนื่อยล้าและความกังวล แต่สิ่งที่เซนเห็นมากกว่านั้น คือความรักที่เธอมีให้เขา ซึ่งมันเป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถยึดมั่นได้ในยามนี้ "ฉัน… ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้" เซนเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา มีนหันมามองเขา "ฉันขอโทษนะเซน ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่เป็นไร" เซนตอบ "เธอไม่ได้ผิดอะไร" เขาถอนหายใจ "แต่… ฉันก็ยังคงรู้สึก… สับสนอยู่ดี" "ฉันเข้าใจค่ะ" มีนพยักหน้า "ฉันรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ" "ผู้หญิงคนนั้น… เธอเป็นใครกันแน่?" เซนถาม "เธอ… เป็นคนที่เคยมีปัญหาใหญ่กับคุณพ่อของฉันค่ะ" มีนอธิบาย "หลังจากที่คุณพ่อเสียชีวิต… เธอก็พยายามจะเอาเปรียบครอบครัวฉันค่ะ" "แล้วทำไมเธอถึงพุ่งเป้ามาที่ฉัน?" "เพราะ… เธอคิดว่าฉัน… ฉันมีความเกี่ยวพันกับคนที่เธอไม่ชอบค่ะ" มีนกล่าว "แล้วก็… เธอรู้ว่าฉันเคยสูญเสียความทรงจำ" "เธอใช้จุดอ่อนของเธอ… มาเล่นงานเธอสินะ" เซนพูด "ใช่ค่ะ" มีนตอบ "เธออยากจะทำลายความสัมพันธ์ของเรา… เพื่อแก้แค้นค่ะ" เซนหลับตาลง ปล่อยให้ภาพใบหน้าของมีนในชุดนั้นค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำ เขาพยายามนึกถึงรอยยิ้มสดใสของเธอ นึกถึงเสียงหัวเราะของเธอ นึกถึงทุกๆ อย่างที่ทำให้เขารักเธอ "ฉัน… ฉันยังจำได้เลยตอนที่เราเจอกันครั้งแรก" เซนเอ่ยขึ้นมา "เธออยู่ในร้านกาแฟ… แล้วก็ยิ้มให้ฉัน… รอยยิ้มของเธอ… มันเหมือนกับแสงอาทิตย์เลย" มีนยิ้มออกมาบางๆ "แล้วเซน… ก็เป็นเหมือนดวงดาวของฉัน" เซนหันมามองเธอ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของมีน "ฉัน… รักเธอมากนะมีน" เซนพูดอย่างตรงไปตรงมา น้ำตาไหลอาบแก้มของมีน "ฉันก็รักเซนค่ะ" "ฉัน… อาจจะยังสับสนอยู่บ้าง" เซนกล่าว "แต่… ฉันเชื่อใจเธอ" "จริงเหรอคะ?" มีนถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวัง "อืม" เซนพยักหน้า "ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ทำร้ายฉัน" "ขอบคุณนะคะเซน" มีนเอ่ย "ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน" "แล้ว… เรื่องความทรงจำที่หายไปล่ะ?" เซนถาม "เธอ… จำทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม?" "เกือบจะทั้งหมดค่ะ" มีนตอบ "ฉัน… ฉันเริ่มจำได้แล้วค่ะ… จำได้ว่าเรารักกันมากแค่ไหน" "ดีแล้ว" เซนยิ้มออกมา "ฉันไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดอีกแล้ว" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" มีนตอบ "ฉันไม่อยากให้เซนต้องเสียใจ" ทั้งสองคนนั่งมองหน้ากันอย่างเงียบๆ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ "คืนนี้… เราไปดูดาวกันไหม?" เซนถาม มีนพยักหน้าอย่างตื่นเต้น "ไปสิคะ!" เซนจูบหน้าผากของมีนเบาๆ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะ" "ค่ะ" มีนตอบ "เราจะผ่านไปด้วยกัน" ทั้งสองคนลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องสวีท มุ่งหน้าไปยังจุดที่เซนสามารถพาเธอไปดูดาวได้อย่างใกล้ชิด คืนนี้… ถึงแม้ว่าดวงดาวบนท้องฟ้าอาจจะดูเหมือนลับตาไปบ้าง แต่สำหรับเซนและมีนแล้ว แสงสว่างจากดวงดาวแห่งความรักของพวกเขาก็เพียงพอแล้วที่จะส่องนำทางพวกเขาให้ก้าวผ่านอุปสรรคต่างๆ ไปด้วยกัน