เซนขับรถกลับคอนโดด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไปในหัว เขาพยายามประมวลผลเรื่องราวที่เพิ่งได้ฟังจากคุณลุงบุญ มันซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้ในทันที เขาอดคิดถึงมีนไม่ได้ เธอคือคนที่เขาอยากจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเป็นคนแรก เมื่อมาถึงคอนโด เขาเปิดประตูเข้าไป และพบว่ามีนกำลังนั่งรอเขาอยู่บนโซฟา ใบหน้าของเธอฉายแววของความกังวลที่ชัดเจน “เซน!” เมื่อเห็นเขา มีนก็ลุกขึ้นยืนทันที “เป็นยังไงบ้างคะ” เซนเดินเข้าไปหาเธอ แล้วโอบกอดเธอไว้แน่น “ฉัน… ได้รู้ความจริงแล้วนะมีน” มีนกอดตอบเขา “แล้ว… เซนไหวไหมคะ” “ฉัน… สับสนมาก” เซนกล่าว “แต่มันก็… ทำให้ฉันเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น” “เล่าให้ฉันฟังได้นะคะ” มีนกล่าวอย่างอ่อนโยน เซนปล่อยมือจากเธอ แล้วเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่คุณลุงบุญบอกให้ฟังให้มีนฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่เรื่องราวความรักของแม่เขาและตะวัน ไปจนถึงการแต่งงานที่ถูกบีบบังคับ และการเสียสละของตะวันที่กลับมาเป็น “ภาค” เพื่อปกป้องครอบครัว มีนตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เซนกำลังเผชิญ เธอไม่พูดอะไร แค่รอให้เขาเล่าจนจบ เมื่อเซนเล่าจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองมีน “ฉัน… ไม่รู้จะรู้สึกยังไงดีมีน… คนที่ฉันเรียกว่าพ่อ… เขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของฉัน… แล้ว… แล้วความรักทั้งหมดที่ฉันมีให้เขา… มันคืออะไร” มีนเอื้อมมือมาวางบนมือของเซน “เซนคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น “ความรัก… มันไม่ใช่เรื่องของสายเลือดเสมอไปนะคะ” “แต่…” “เซนลองคิดดูนะคะ” มีนขัดขึ้น “คุณลุงบุญบอกว่า… คนที่ใช้ชื่อว่า ‘ภาค’… เขาคือคนที่รักแม่ของเซน… แล้วก็รักเซน… มาตลอด… เขาเสียสละทุกอย่าง… เพื่อให้เซนมีชีวิตที่ดี” “ผม… เข้าใจครับ” เซนตอบ “แต่… มันก็ยังรู้สึก… แปลกๆ” “มันเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ” มีนกล่าว “เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่… เป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงความเข้าใจของเซนไปหมด… แต่… เซนต้องให้เวลาตัวเองนะ… ค่อยๆ ทำความเข้าใจ” “แล้ว… ผมจะคุยกับเขา… พ่อ… ยังไงดี” เซนถาม “เซนลองบอกเขา… ว่าเซนรู้เรื่องแล้ว” มีนเสนอแนะ “แล้วก็… บอกเขาไปตรงๆ ว่าเซนรู้สึกยังไง… แล้วก็… ถามเขา… ว่าทำไมเขาถึงไม่เคยบอกเซนเลย” เซนพยักหน้า เขาคิดว่านั่นเป็นทางออกที่ดีที่สุด “ฉัน… คิดว่าฉันจะไปหาเขา… ที่บ้าน… ตอนเย็นนี้” “ฉันจะไปด้วยนะคะ” มีนเสนอตัวอีกครั้ง “ไม่เป็นไร… ฉันอยากจะลองเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ด้วยตัวเองก่อน” เซนกล่าว “อย่างน้อยก็ครั้งนี้… ฉันอยากจะลองคุยกับเขา… ในฐานะ… ลูกคนหนึ่ง… ที่กำลังพยายามทำความเข้าใจ” “ถ้าอย่างนั้น… ก็ระวังตัวด้วยนะคะ” มีนกล่าว “แล้วก็… ถ้ามีอะไร… โทรหาฉันได้ตลอดเวลานะคะ” “ขอบคุณนะมีน” เซนกล่าว “เธอเป็นกำลังใจที่สำคัญที่สุดของฉันจริงๆ” “ฉันก็ดีใจค่ะ… ที่ได้เป็นกำลังใจให้เซน” มีนยิ้ม “อย่างน้อย… คราวนี้… เซนก็ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะ” เซนพยักหน้า เขาเอื้อมมือไปลูบแก้มของมีนอย่างแผ่วเบา “เธอเป็นเหมือนแสงดาว… ที่คอยนำทางฉันในความมืดมิด” “แล้วเซนก็เป็นเหมือนดวงดาว… ที่ทำให้โลกของฉันสดใสขึ้นมาค่ะ” มีนตอบ ทั้งสองสบตากัน ความเข้าใจและความรักก่อตัวขึ้นอย่างลึกซึ้ง แม้ว่าอนาคตจะยังคงไม่แน่นอน แต่การมีกันและกัน ก็เป็นสิ่งสำคัญที่สุดแล้ว เซนลุกขึ้นยืน “ฉัน… ต้องไปเตรียมตัวหน่อย” “ค่ะ” มีนตอบ “แล้ว… เจอกันตอนเย็นนะคะ” เซนพยักหน้า เขาเดินออกจากคอนโดไป ทิ้งให้มีนอยู่กับความคิดของเธอ เธอภาวนาขอให้เซนผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ ตลอดทั้งวัน เซนใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการทบทวนเรื่องราวต่างๆ เขาพยายามมองหาความเชื่อมโยงในอดีต และพยายามที่จะเข้าใจมุมมองของแต่ละคน เมื่อถึงเวลาเย็น เซนก็ขับรถไปยังบ้านหลังใหญ่ที่เขาเคยเรียกว่า “บ้าน” เขาลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นแรง แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเดินเข้าไปในบ้าน และพบว่า “พ่อ” ของเขากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ห้องนั่งเล่น “พ่อครับ” เซนเรียก “อ้าว เซน มาแล้วเหรอ” ชายที่เซนเรียกว่าพ่อหันมามอง “นั่งก่อนสิ” เซนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวตรงข้าม เขามองใบหน้าของชายที่เขาผูกพันมาทั้งชีวิต ใบหน้าที่มีร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความรัก “พ่อครับ… ผม… ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับพ่อ” เซนกล่าว “เรื่องอะไรล่ะ” “พ่อ” ถาม “ผม… ผมรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วครับ” เซนกล่าว “เรื่องราวอะไร…” “พ่อ” ทำหน้างุนงง ราวกับไม่เข้าใจ “เรื่องราวเกี่ยวกับแม่… แล้วก็… เกี่ยวกับตัวพ่อ… แล้วก็… เกี่ยวกับผม” เซนกล่าวอย่างชัดเจน “พ่อ” วางหนังสือพิมพ์ลง เขาจ้องมองเซนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป ทั้งตกใจ เสียใจ และ… ความรัก “ใคร… ใครบอกเซน” “พ่อ” ถาม เสียงของเขาเบาลง “คุณลุงบุญครับ” เซนตอบ “พ่อ… ทำไมพ่อถึงไม่เคยบอกผมเลย” “พ่อ…” “พ่อ” ถอนหายใจยาว “พ่อ… กลัว… กลัวว่าเซนจะเกลียดพ่อ… กลัวว่าเซนจะรับไม่ได้” “แต่… ผม… ผมก็ยังรักพ่อเหมือนเดิมนะครับ” เซนกล่าว “ถึงแม้ว่า… พ่อจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของผม… แต่พ่อก็คือคนที่เลี้ยงดูผมมา… คือคนที่รักผม… มาตลอด” น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของ “พ่อ” เขาเอื้อมมือมาจับมือของเซนไว้แน่น “ขอบใจนะลูก… ขอบใจจริงๆ” “ผม… แค่อยากจะเข้าใจ… ทุกอย่าง” เซนกล่าว “พ่อ… จะเล่าทุกอย่างให้เซนฟังนะ” “พ่อ” กล่าว “พ่อ… อยากให้เซนเข้าใจ… ความเสียสละ… ที่พ่อทำ” เซนพยักหน้า เขาปล่อยให้บทสนทนาไหลไปตามธรรมชาติ โดยมีเพียงแสงดาวที่สะท้อนอยู่ในแก้วกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะ เป็นพยานให้กับความจริงที่กำลังถูกเปิดเผย และความรักที่กำลังจะก่อตัวขึ้นใหม่.