ปิงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าห้องสมุดคณะบริหารธุรกิจ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เขาจำได้ดีถึงคำพูดของมิ้นต์ในคืนนั้น วันที่เธอเปิดใจเล่าเรื่องราวในอดีตที่เจ็บปวด คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ "ฉัน...ฉันเคยรักใครคนหนึ่งมาก่อนปิง แต่สุดท้ายความรักครั้งนั้นมันก็จบลงด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง มันทำให้ฉันกลัวที่จะรักใครอีก กลัวที่จะเสียใจซ้ำรอยเดิม" มิ้นต์พูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า ปิงจำได้ว่าเขาพยายามปลอบโยนเธอ พยายามบอกว่าเขาจะไม่เหมือนคนคนนั้น แต่สุดท้าย เขาก็ไม่แน่ใจว่าคำพูดของเขาได้เข้าไปถึงหัวใจของมิ้นต์บ้างหรือไม่ "คุณมิ้นต์คะ" เสียงของรุ่นน้องคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้ปิงหลุดออกจากภวังค์ เขาหันไปมองเห็นรุ่นน้องคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทีสงสัย "คุณปิงกำลังตามหาคุณมิ้นต์อยู่ใช่ไหมคะ" ปิงพยักหน้า "ใช่ครับ พอดีผมมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอหน่อย ไม่ทราบว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนครับ" รุ่นน้องคนนั้นทำท่าครุ่นคิด "วันนี้คุณมิ้นต์ไม่ค่อยสบายค่ะ อาจารย์เลยอนุญาตให้กลับบ้านไปพักผ่อนแล้วค่ะ" คำพูดของรุ่นน้องคนนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจปิง เขาไม่สบาย? แล้วทำไมเธอไม่บอกเขา? เขาพยายามติดต่อเธอตลอดทั้งวัน แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย เขาแอบเป็นห่วงเธออย่างบอกไม่ถูก "ไม่สบาย? เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ" "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่เห็นคุณมิ้นต์ดูซีดๆ ค่ะ" รุ่นน้องคนนั้นตอบอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก ปิงรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอในยามที่เธอไม่สบาย เขาผิดเองที่คิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้นหลังจากที่เขาพูดคุยกับเธอที่ห้องสมุดเมื่อหลายวันก่อน เขาลืมไปว่าบาดแผลในใจของคนเรามันไม่สามารถเยียวยาได้ง่ายๆ เขาควรจะให้เวลาเธอมากกว่านี้ ควรจะเข้าใจและอดทนรอ "ขอบคุณมากนะ" ปิงกล่าวกับรุ่นน้องคนนั้น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากคณะบริหารธุรกิจไปอย่างช้าๆ เขารู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัวใจ เขาอยากจะไปหาเธอที่บ้าน อยากจะดูแลเธอ แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมให้เขาเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเธอหรือเปล่า ระหว่างทางกลับบ้าน ปิงพยายามคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมิ้นต์ถึงดูห่างเหินเขาไปหลังจากวันนั้น มันไม่ใช่เพราะเธอไม่ชอบเขา แต่มันเป็นเพราะความกลัวที่ฝังลึกอยู่ในใจของเธอต่างหาก ความกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดอีกครั้ง "มิ้นต์... เธอคงกำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่สินะ" ปิงพึมพำกับตัวเอง เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะให้เวลาเธอ เขาจะรอ จนกว่าเธอจะพร้อมที่จะเปิดใจให้เขาอีกครั้ง เขาจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าเขามีค่าพอที่จะได้รับความรักจากเธอ แต่แล้ว ขณะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถ ปิงก็นึกถึงคำพูดของมิ้นต์ในวันนั้นขึ้นมาได้อีกครั้ง "ฉัน...ฉันกลัวที่จะรักใครอีก กลัวที่จะเสียใจซ้ำรอยเดิม" คำพูดเหล่านั้นมันมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าที่เขาคิดไว้มาก เขาจำได้ว่ามิ้นต์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับแฟนเก่าของเธอให้ฟังคร่าวๆ ว่าเขาเป็นคนที่เห็นแก่ตัวและนอกใจเธอในที่สุด ความเจ็บปวดครั้งนั้นมันคงฝังรากลึกในใจของเธอจนยากจะลบเลือน ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของปิงก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของมิ้นต์! หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความหวัง เขาไม่รอช้ารีบกดรับสายทันที "ฮัลโหล... มิ้นต์" "ปิง... ฉัน..." เสียงของมิ้นต์สั่นเครือ มีเสียงสะอื้นปะปนมาด้วย "ฉัน... ฉันขอโทษนะ" "ไม่เป็นไร... ไม่ต้องขอโทษหรอก เธอไม่สบายอยู่ใช่ไหม" ปิงพยายามพูดเสียงให้เป็นปกติที่สุด "เปล่า... ฉันไม่ได้ไม่สบาย" มิ้นต์ตอบเสียงแผ่วเบา "ฉัน...ฉันแค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ แล้วมัน...มันทำให้ฉันรู้สึกแย่" "เรื่องเก่าๆ?" ปิงถามอย่างอ่อนโยน "เรื่องแฟนเก่าของเธอใช่ไหม" มิ้นต์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ใช่... เรื่องของเขา" เธอถอนหายใจเบาๆ "ปิง... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่จริงๆ หรือเปล่า" "ฉันเข้าใจ" ปิงตอบ "เธอไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ ฉันจะรอ" "แต่... แต่ฉันกำลังจะไปเจอเขา" มิ้นต์พูดขึ้นอย่างกระทันหัน "เขาติดต่อฉันมา เขาอยากจะขอโทษ แล้ว...แล้วเขาก็อยากจะขอโอกาสอีกครั้ง" คำพูดของมิ้นต์ทำให้ปิงรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่รู้จะพูดอะไร เขาไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ "มิ้นต์... เธอจะไปเจอเขาจริงๆ เหรอ" ปิงถามเสียงเครือ "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" มิ้นต์ตอบอย่างสับสน "ฉันแค่อยากจะรู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้นกับฉัน ฉันอยากจะเข้าใจ" "แต่...แต่ถ้าเขาเข้ามาทำร้ายจิตใจเธออีกครั้งล่ะ?" ปิงถามด้วยความเป็นห่วง "เธอพร้อมที่จะรับมือกับมันหรือเปล่า" "ฉัน...ฉันไม่รู้" มิ้นต์ร้องไห้ออกมา "ปิง... ฉันกลัวเหลือเกิน" ปิงได้ยินเสียงสะอื้นของมิ้นต์แล้ว เขาทนไม่ได้ เขาตัดสินใจทันที "เดี๋ยวนะ... ฉันจะไปหาเธอ" "ไม่...ไม่ต้องมา" มิ้นต์รีบปฏิเสธ "ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาลำบาก" "ฉันไม่ได้ลำบาก" ปิงพูดเสียงหนักแน่น "เธอเป็นคนที่ฉันห่วงที่สุดตอนนี้ ฉันจะไปหาเธอ รอฉันอยู่ที่บ้านนะ" ปิงรีบวางสายโทรศัพท์ แล้วตรงไปที่บ้านของมิ้นต์ทันที เขารู้สึกตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมๆ กัน เขาไม่รู้ว่าการไปหาเธอในครั้งนี้จะนำพาอะไรมาสู่ความสัมพันธ์ของเขากับมิ้นต์ เขาหวังเพียงว่าเขาจะสามารถปกป้องเธอจากความเจ็บปวดในอดีตได้