อากาศยามเย็นคล้อย ทาบทาท้องฟ้าด้วยสีส้มอมชมพู เอกพลยืนนิ่งอยู่ริมถนน ปล่อยให้รถของทวีแล่นหายลับไปกับตา ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาหลังจากเผชิญหน้ากับทวีนั้นยากจะบรรยาย ความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาเมื่อครู่ บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันหนักแน่น เขาจะปกป้องวัดริมคลองแห่งนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขาหันหลังให้กับถนน และเดินกลับไปยังวัดอีกครั้ง คราวนี้ฝีเท้าของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่ ไม่มีความลังเล หรือความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลย เขารู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ที่แท้จริง การต่อสู้เพื่อผืนดินที่เต็มไปด้วยศรัทธา และความทรงจำมากมาย เมื่อมาถึงวัด เขาตรงไปที่ศาลาที่กลุ่มอาสาสมัครกำลังช่วยกันทำความสะอาดอยู่ ชมพู่เห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบเข้ามาหา "เป็นไงบ้างเอกพล? คุยกับทวีแล้วเป็นยังไงบ้าง?" เอกพลสบตาชมพู่ และเล่าถึงบทสนทนาที่เกิดขึ้นทั้งหมด รวมถึงคำข่มขู่ของทวี ชมพู่ฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "เจ้าคนสารเลว!" ชมพู่สบถอย่างหัวเสีย "กล้าดียังไงมาข่มขู่คุณแบบนี้!" "ผมไม่กลัวหรอกชม" เอกพลกล่าว "แต่เราต้องหาทางสู้เขาจริงๆ จังๆ" "แล้วเราจะสู้ยังไงล่ะ?" ชมพู่ถาม "เราไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจอะไรเลย" "เรามีศรัทธา" เอกพลตอบ "เรามีผู้คนอีกมากมายที่รักวัดแห่งนี้ เราต้องทำให้พวกเขารับรู้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น" "คุณหมายถึง... เราจะขอความช่วยเหลือจากคนในชุมชน?" ชมพู่ถาม "ใช่" เอกพลพยักหน้า "ผมจะไปขอความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน แล้วเราจะจัดประชุมชาวบ้าน เพื่อแจ้งให้ทุกคนทราบถึงแผนการของทวี" "ดีค่ะ" ชมพู่เห็นด้วย "ฉันจะช่วยคุณเอง" เอกพลและชมพู่เริ่มลงมือทันที พวกเขาเดินเคาะประตูบ้านทุกหลังในหมู่บ้าน เล่าเรื่องราวของทวี และความพยายามที่จะยึดที่ดินวัดริมคลอง บางคนก็ตกใจ บางคนก็เสียใจ และหลายคนก็แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "ไม่จริงน่า! เด็กคนนั้นมันทำแบบนี้กับวัดเราจริงๆ เหรอ!" คุณตาบุญ ชาวบ้านผู้สูงอายุ กล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจ "แย่จริงๆ! วัดริมคลองเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของพวกเรามานานนะ" คุณป้าสมใจ แม่ค้าขายของชำ กล่าว "เราต้องช่วยกันนะเอกพล! เราจะปล่อยให้คนอย่างทวีมาทำลายวัดของเราไม่ได้!" เสียงของผู้ใหญ่บ้านดังขึ้นอย่างหนักแน่น ในช่วงบ่าย เอกพลและชมพู่ได้จัดประชุมชาวบ้านที่ศาลาวัด บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด ชาวบ้านมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก พวกเขามองมาที่เอกพล ด้วยแววตาที่คาดหวัง เอกพลยืนขึ้นบนธรรมาสน์เก่าๆ ตัวที่หลวงตาก็มักจะขึ้นเทศนา เขาเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวัง "พี่น้องชาวบ้านทุกท่านครับ วันนี้เรามารวมตัวกันที่นี่ ไม่ใช่เพื่อฟังเรื่องราวดีๆ แต่เรามารวมตัวกันเพื่อปกป้องสมบัติอันล้ำค่าของเราทุกคน..." เขาเล่าถึงแผนการของทวีอย่างละเอียด เปิดเผยหลักฐานต่างๆ ที่เขาพอจะรวบรวมได้ เช่น สำเนาเอกสารการยื่นอุทธรณ์ของทนายความ และคำให้การของสมศรีที่เขาได้บันทึกเสียงไว้ "ทวี... เขาพยายามจะยึดที่ดินวัดริมคลองแห่งนี้ไปเป็นของเขาเอง" เอกพลกล่าว "เขาจะขายมันทิ้ง ทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมาด้วยความรัก และความศรัทธา" เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่ชาวบ้าน ความโกรธ และความไม่พอใจปะทุขึ้นมาอย่างชัดเจน "เราจะยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากกลางที่ประชุม "เราจะสู้! เราจะสู้เพื่อวัดของเรา!" เสียงอื่นๆ ก็ตะโกนตอบรับ "แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะเอกพล?" คุณตาบุญถาม "เราจะรวมพลังกันครับ" เอกพลประกาศ "เราจะยื่นคัดค้านการอุทธรณ์ของทวี เราจะรวบรวมพยานหลักฐานเพิ่มเติม และเราจะต่อสู้ในชั้นศาล" "แต่เราจะหาทนายความที่ดีได้ยังไง?" คุณป้าสมใจถาม "ผมได้ติดต่อทนายความท่านหนึ่งแล้วครับ" เอกพลบอก "ท่านเป็นทนายที่ให้ความช่วยเหลือวัด และมูลนิธิมาโดยตลอด ท่านยินดีที่จะช่วยเหลือเราโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย" "จริงหรือ!" เสียงชาวบ้านดังขึ้นด้วยความหวัง "แต่เรื่องนี้ต้องใช้เวลา และกำลังใจจากพวกเราทุกคน" เอกพลกล่าวต่อ "ผมขอให้ทุกคนช่วยกันบอกต่อเรื่องนี้ ช่วยกันเป็นกำลังใจ และที่สำคัญที่สุด... ช่วยกันรักษาความสงบ และไม่ใช้ความรุนแรง" "เราจะทำ!" ชาวบ้านทุกคนพร้อมเพรียงกันตอบรับ หลังจากนั้น เอกพลได้มอบหมายหน้าที่ให้ชมพู่ และอาสาสมัครคนอื่นๆ ช่วยกันประสานงานกับชาวบ้าน และทนายความ ส่วนตัวเขาเอง ก็กลับไปที่กุฏิของหลวงตาชิตอีกครั้ง หลวงตาชิตนั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่เมื่อเอกพลเล่าถึงการรวมพลังของชาวบ้าน และความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ หลวงตาก็มีสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย "อาตมา... ดีใจนะ เอกพล" หลวงตาชิตกล่าว "ที่เจ้าไม่ยอมแพ้" "กระผมจะไม่มีวันยอมแพ้ครับหลวงตา" เอกพลบอก "นี่คือบ้านของเรา คือที่ที่เรายึดเหนี่ยวจิตใจ" "บางครั้ง... ความดี ก็ย่อมชนะความชั่วนะ เอกพล" หลวงตาชิตยิ้มบางๆ "ขอให้เจ้า... จงมีสติ และไม่ประมาท" เอกพลพยักหน้า เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังอีกยาวไกล แต่การได้เห็นพลังศรัทธาของชาวบ้าน และคำให้กำลังใจจากหลวงตา ก็ทำให้เขามีกำลังใจที่จะลุกขึ้นสู้ต่อไป การต่อสู้เพื่อผืนดินแห่งศรัทธา ณ วัดริมคลองแห่งนี้ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างแท้จริง