ท่ามกลางความพยายามในการรวบรวมพยานหลักฐาน และการระดมผู้สนับสนุน เอกพลและกลุ่มอาสาสมัครได้รับข่าวกรองสำคัญ ว่าทวี กำลังวางแผนที่จะใช้กำลังในการเข้ามายึดที่ดินวัดริมคลองในเร็ววันนี้ "เขาบอกว่าจะขนรถแบ็คโฮมาปรับพื้นที่ในอีกสามวันข้างหน้าครับ" ชายคนหนึ่งที่แฝงตัวเข้าไปในกลุ่มของทวี รายงานกับเอกพลด้วยน้ำเสียงร้อนรน เอกพลรับฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะรีบแจ้งข่าวนี้ให้หลวงตาชิตทราบ "ต้องรีบแล้วนะโยม" หลวงตาชิตกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เราต้องเตรียมรับมือให้ดีที่สุด" เอกพลประชุมหารือกับแกนนำกลุ่มอาสาสมัคร และสุชาดา ทนายความ เพื่อวางแผนรับมือกับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น "เราไม่สามารถใช้กำลังตอบโต้ได้แน่ๆ" สุชาดาอธิบาย "เพราะนั่นจะทำให้เราเสียเปรียบ และอาจจะถูกดำเนินคดีได้" "แล้วเราจะทำยังไงดีครับ" เอกพลถาม "เราต้องสร้างแรงกดดันให้มากที่สุด" สุชาดาตอบ "เราต้องทำให้สังคมรับรู้ และเข้ามามีส่วนร่วมในการปกป้องวัดนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" แผนการถูกวางอย่างเร่งด่วน โดยเน้นการใช้พลังของมวลชนและการสื่อสารทางสังคม "เราจะจัดกิจกรรมรวมพลังที่วัดริมคลองในวันมะรืนนี้" เอกพลประกาศกับกลุ่มอาสาสมัคร "เราจะเชิญชวนพี่น้องในชุมชน และผู้สนับสนุนจากภายนอก ให้มาร่วมตัวกันที่นี่ เพื่อแสดงจุดยืนของเรา" "เราจะทำป้ายผ้าขนาดใหญ่ ติดข้อความ 'ไม่ขาย ไม่ย้าย วัดริมคลองของชาวบ้าน'" อาสาสมัครคนหนึ่งเสนอ "ดีมาก" เอกพลพยักหน้า "แล้วเราจะมีการแสดงละครเวทีสั้นๆ เล่าเรื่องประวัติศาสตร์และความสำคัญของวัด" "เราจะเชิญนักข่าวทุกสำนัก ให้มาทำข่าวในวันนั้นด้วย" สุชาดาเสริม "เพื่อที่เรื่องราวของเราจะได้ถูกเผยแพร่ออกไปในวงกว้าง" ในขณะเดียวกัน หลวงตาชิตก็ได้ใช้ช่องทางการสื่อสารทางธรรมของท่าน ท่านได้นิมนต์พระสงฆ์จากวัดใกล้เคียง และขอแรงสนับสนุนจากผู้มีจิตศรัทธาที่รู้จัก ให้มาร่วมเป็นกำลังใจและร่วมสวดมนต์ภาวนา เพื่อความเป็นสิริมงคล และเพื่อส่งพลังแห่งความดีงาม "อาตมาเชื่อว่า การรวมพลังของทุกคน จะเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด" หลวงตาชิตกล่าวกับคณะสงฆ์ที่มาร่วม สามวันต่อมา บรรยากาศที่วัดริมคลองเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ก็แฝงไปด้วยความหวัง อาสาสมัครหลายร้อยคนจากทั่วสารทิศ หลั่งไหลเข้ามาที่วัด พวกเขาแบกป้ายผ้าสีสันสดใส และเตรียมพร้อมสำหรับการรวมตัวครั้งสำคัญ "คุณเอกพลครับ" ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเอกพล "ผมมาจากกรุงเทพฯ ครับ ผมเห็นข่าวแล้วทนไม่ไหวจริงๆ ต้องขอมาช่วย" "ขอบคุณมากครับ" เอกพลกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ยินดีต้อนรับครับ" เมื่อถึงเวลาที่ทวีคาดว่าจะเข้ามา เอกพลและกลุ่มอาสาสมัครก็เริ่มตั้งแถวอยู่บริเวณหน้าวัด พร้อมป้ายผ้าที่ชูขึ้นสูง "ไม่ขาย!" "ไม่ย้าย!" "วัดริมคลองของชาวบ้าน!" เสียงตะโกนกึกก้องไปทั่วบริเวณ ไม่นานนัก รถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคัน พร้อมด้วยรถแบ็คโฮ ก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดอยู่บริเวณปากทางเข้าวัด ท่ามกลางเสียงโห่ร้องด้วยความไม่พอใจจากกลุ่มผู้ชุมนุม ทวีลงจากรถคันหรู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจ "พวกแกกำลังทำอะไรกัน!" ทวีตะโกนใส่เอกพล "พวกแกจะขัดขวางการทำงานของฉันไม่ได้!" "ที่นี่คือวัดของชุมชน!" เอกพลตะโกนกลับไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "คุณไม่มีสิทธิ์มายึดไป!" "ฉันมีเงิน ฉันมีอำนาจ ฉันจะทำอะไรก็ได้!" ทวีตะคอกกลับ "เงินและอำนาจของคุณ ไม่สามารถซื้อหัวใจของคนในชุมชนได้!" เอกพลสวนกลับ ในขณะที่ทวีกำลังจะสั่งให้คนของตนเองเดินหน้าเข้ามายึดพื้นที่ นักข่าวจำนวนมากที่ได้รับเชิญมา ก็เริ่มถ่ายภาพและบันทึกเหตุการณ์ "ท่านทวีครับ กรุณาให้สัมภาษณ์หน่อยครับ" นักข่าวคนหนึ่งยื่นไมโครโฟนเข้าไป ทวีชะงักไปเล็กน้อย เขาหันไปมองนักข่าวด้วยสีหน้าหงุดหงิด แต่ก็รู้ว่าไม่สามารถแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวต่อหน้าสื่อได้ "ผมเพียงแค่ต้องการเข้ามาปรับปรุงพื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุดครับ" ทวีพยายามแก้ตัว "แต่มีกลุ่มคนที่ไม่หวังดี มาปลุกปั่นให้เกิดความวุ่นวาย" "แต่ชาวบ้านที่นี่บอกว่า พวกเขารักและหวงแหนวัดแห่งนี้ครับ" นักข่าวอีกคนถาม ทวีได้แต่ยิ้มแหยๆ ไม่สามารถตอบโต้ได้อย่างเต็มที่ หลวงตาชิตเดินออกมาจากวัด พร้อมด้วยคณะสงฆ์ และกลุ่มผู้สูงอายุในชุมชน พวกเขาเดินออกมาอย่างสงบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "โยมทวี" หลวงตาชิตกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ก็แฝงไปด้วยพลัง "อาตมาได้บอกโยมแล้ว ว่าที่แห่งนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาแลกเปลี่ยนด้วยเงินทอง" "ท่านหลวงตาครับ" ทวีพยายามปรับน้ำเสียงให้สุภาพขึ้น "ผมเข้าใจว่าท่านรักวัดนี้ แต่ที่ดินแปลงนี้มีมูลค่ามหาศาล ท่านไม่คิดจะนำเงินส่วนนี้ไปพัฒนาวัดให้ดีกว่านี้เลยหรือ" "การพัฒนามิใช่แค่การสร้างสิ่งปลูกสร้างที่สวยงาม" หลวงตาชิตตอบ "แต่คือการพัฒนาจิตใจของผู้คน การรักษาคุณค่าทางจิตวิญญาณ" สถานการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้น เมื่อทวีเห็นว่าไม่สามารถใช้กำลังได้ตามที่คาดหวัง เขาจึงเปลี่ยนแผน "ถ้าพวกแกไม่ยอมขาย ฉันก็จะทำให้ที่นี่อยู่ไม่ได้!" ทวีตะโกนลั่น ก่อนจะหันไปสั่งคนของตนเอง "เอาเลย! เริ่มงานได้!" กลุ่มคนของทวีเริ่มเคลื่อนไหว แต่ถูกขวางโดยกลุ่มอาสาสมัครที่ยืนเรียงแถวกันอย่างเหนียวแน่น เสียงโห่ร้องและต่อว่าดังขึ้นเรื่อยๆ เอกพลยืนประจันหน้ากับทวี สายตาของทั้งคู่ประสานกัน เอกพลเห็นความดื้อรั้นและความไม่ละอายในแววตาของทวี ในขณะที่ทวีก็เห็นความมุ่งมั่นและความไม่ยอมแพ้ในแววตาของเอกพล "คุณจะแพ้แน่ๆ ทวี" เอกพลพูดเสียงดังฟังชัด "เพราะคุณกำลังต่อสู้กับหัวใจของคนทั้งชุมชน" ทวีหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "เราจะได้เห็นกัน!" การต่อสู้ครั้งสำคัญได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว บนผืนดินแห่งศรัทธาแห่งนี้