วันเสาร์ถัดมา เอกพลมาถึงวัดริมคลองแต่เช้าตรู่ เขามารอช่วยงานต่อจากการถมที่ริมคลองให้เป็นทางเดินให้เรียบร้อย การเกลี่ยหินให้ได้ระดับและราบเรียบนั้นต้องใช้ความประณีตและความอดทนพอสมควร "อรุณสวัสดิ์ทุกคน" หลวงตาชิตกล่าวทักทายเมื่อเห็นทีมอาสาสมัครทยอยกันมา "วันนี้เราจะมาเกลี่ยหินตรงนี้ให้เรียบร้อยนะ จะได้เดินสะดวก จะได้ไม่ลื่น" ทีมงานได้เริ่มลงมือกันทันที โดยมีเอกพลและสมชายเป็นแกนนำในการเกลี่ยหินให้ได้ระดับตามที่หลวงตากำหนด บางคนก็ใช้เสียมขุดแซะส่วนที่นูน บางคนก็ใช้พลั่วตักหินส่วนที่สูงเกินไปไปเติมในส่วนที่ต่ำกว่า "เอก ระวังตรงนั้นหน่อยนะ" สมชายตะโกนเตือนเอกพลที่กำลังใช้พลั่วตักหิน "ตรงนั้นมันเริ่มจะเอียงแล้ว เดี๋ยวจะกลิ้งลงคลองเอา" เอกพลรีบหันไปมองตามที่สมชายบอก และรีบปรับระดับหินให้ถูกต้อง เขารู้สึกขอบคุณสมชายที่คอยดูแลและให้คำแนะนำอยู่เสมอ "ขอบคุณครับพี่สมชาย เกือบไปแล้ว" ขณะที่ทุกคนกำลังตั้งอกตั้งใจทำงาน ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากกลุ่มชาวบ้านที่มาช่วยงาน "นี่คุณสมชาย ดูคุณเอกพลสิ ทำงานจริงจังเชียว" สมชายยิ้ม "ก็เขาเป็นคนตั้งใจทำนี่ครับ อะไรที่ทำแล้วก็ทำให้ดีที่สุด" เอกพลได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเขินเล็กน้อย แต่ก็มีกำลังใจที่จะทำงานให้ดียิ่งขึ้นไปอีก วันนั้นแดดค่อนข้างแรงกว่าปกติ ทีมงานก็พยายามเร่งมือให้งานเสร็จเร็วที่สุด เอกพลดื่มน้ำไปหลายอึก แต่ก็ยังรู้สึกกระหายน้ำอยู่เสมอ เขาเห็นบางคนเริ่มทำงานผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ เนื่องจากความเหนื่อยล้าและอากาศที่ร้อนจัด "เอ้า! เฮ้ย!" เสียงดังขึ้นพร้อมกับเสียงของหล่นกระทบพื้นตามมา เอกพลหันไปมอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งมาช่วยงานเป็นครั้งแรก ทำกระสอบป่านที่บรรจุหินหลุดมือขณะกำลังจะวางลงบนพื้น ทำให้หินส่วนหนึ่งไหลกระจายออกไปนอกบริเวณที่กำหนด ชายหนุ่มคนนั้นหน้าเสีย "ขอโทษครับๆ ผมไม่ทันระวัง" สมชายเดินเข้าไปหา "ไม่เป็นไรๆ มันเกิดขึ้นได้ ค่อยๆ เก็บนะ" เอกพลเองก็เคยทำผิดพลาดแบบนี้มาก่อน เขารู้ดีว่าความรู้สึกผิดหวังในตัวเองนั้นเป็นอย่างไร เขาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มคนนั้น "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็เคยทำของหล่นเหมือนกัน ค่อยๆ ทำไปนะ" หลวงตาชิตเดินเข้ามามองเหตุการณ์ด้วยความใจเย็น "ไม่เป็นไรนะโยม การทำงานย่อมมีผิดพลาดกันได้ สิ่งสำคัญคือเราเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น" หลวงตาพูดพลางเดินเข้าไปช่วยเก็บหินที่กระเด็นออกมา "ทุกอย่างที่ทำลงไป มันคือประสบการณ์ จะสอนให้เราไม่ประมาทในครั้งต่อไป" ชายหนุ่มคนนั้นเงยหน้ามองหลวงตาด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณครับหลวงตา ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนครับ" เอกพลมองไปยังหลวงตาชิตด้วยความเลื่อมใส หลวงตาไม่เคยตำหนิ หรือต่อว่าใครเมื่อเกิดข้อผิดพลาด แต่ท่านกลับสอนให้มองเห็นคุณค่าของบทเรียนที่ได้รับ การมองโลกในแง่ดีและการให้อภัยนี้เอง ที่ทำให้วัดแห่งนี้เป็นที่รักและเป็นที่พึ่งของคนในชุมชน ตลอดบ่าย เอกพลและทีมงานยังคงช่วยกันเกลี่ยหินให้เรียบเนียน แสงแดดที่แผดเผาไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นของพวกเขาจางหายไป ตรงกันข้าม กลับยิ่งทำให้พวกเขาตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด เมื่อใกล้ค่ำ งานถมและเกลี่ยหินริมคลองก็เสร็จสมบูรณ์ ทางเดินเล็กๆ ที่เคยเป็นเพียงดินโคลนและหญ้าคา บัดนี้กลายเป็นทางเดินที่สวยงามและมั่นคงด้วยกรวดหินที่ได้รับการปรับปรุงอย่างดี "เรียบร้อยแล้วครับหลวงตา" สมชายรายงาน หลวงตาชิตเดินสำรวจทางเดินใหม่ด้วยรอยยิ้ม "ดีมาก ดีมาก" ท่านหันมามองทุกคน "วันนี้ทุกคนเหนื่อยแล้ว พักผ่อนกันนะ พรุ่งนี้เราค่อยมาเก็บกวาดให้เรียบร้อยอีกที" เอกพลรู้สึกเหนื่อย แต่ก็มีความสุข เขาได้เห็นทางเดินที่เขาและคนอื่นๆ ได้ร่วมกันสร้างขึ้น มันอาจจะเป็นเพียงทางเดินเล็กๆ แต่สำหรับผู้คนที่มาวัดแห่งนี้ โดยเฉพาะผู้สูงอายุ มันคือความสะดวกสบายและความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้น "พี่สมชายครับ" เอกพลเอ่ยขึ้นขณะเก็บอุปกรณ์ "ผมว่าการได้มาช่วยงานที่นี่ ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเลยนะครับ" สมชายพยักหน้า "ใช่สิเอก ที่นี่เหมือนโรงเรียนสอนชีวิตดีๆ นี่เอง" "ผมเคยคิดว่าผมไม่เก่งอะไรเลยครับ หลังตกงาน ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า" เอกพลพูดต่อ "แต่พอได้มาช่วยงานที่นี่ ได้ทำอะไรที่มันยากๆ ได้เห็นผลงานที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ผมก็เริ่มมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น" "นั่นแหละคือสิ่งที่หลวงตาพยายามสอนพวกเรา" สมชายกล่าว "การทำบุญด้วยแรงกายแรงใจ มันทำให้เราเห็นคุณค่าในตัวเอง และเห็นคุณค่าของสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว" เอกพลพยักหน้ารับ เขากำลังค่อยๆ ค้นพบความหมายของชีวิตที่หลงหายไปทีละน้อย เขาไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการได้ใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า และการช่วยเหลือผู้อื่นก็เป็นหนทางหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกเช่นนั้น ขณะที่เดินออกจากวัด เอกพลหันกลับไปมองทางเดินริมคลองอีกครั้ง ภายใต้แสงตะวันสุดท้ายของวัน เขารู้สึกว่าทางเดินแห่งศรัทธาแห่งนี้ กำลังค่อยๆ นำพาเขาก้าวออกจากความมืดมิด สู่แสงสว่างแห่งการค้นพบตัวเอง