ช่วงเวลาแห่งการเยียวยาและฟื้นฟูแปลงผักดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ณัฐและป้าแต๋วทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง พวกเขาเตรียมดิน พลิกหน้าดิน กำจัดวัชพืช และเริ่มลงมือปลูกพืชชนิดใหม่ๆ ลงในแปลงที่ว่างเปล่า ผักบุ้งถูกปลูกลงไปในบางส่วนของแปลง และเริ่มงอกงามอย่างรวดเร็ว สร้างความสดชื่นให้กับผืนดินอีกครั้ง ส่วนแปลงที่เคยปลูกพริกและมะเขือ ก็ถูกเตรียมดินอย่างพิถีพิถัน เพื่อรอการกลับมาของพืชผลที่เป็นที่รัก "ดูสิครับป้า ผักบุ้งขึ้นสวยเชียว" ณัฐชี้ไปยังต้นอ่อนสีเขียวสดที่กำลังแทงยอดออกมาจากผืนดิน "ใช่แล้ว" ป้าแต๋วชมเชย "ปลูกง่าย โตไวสมคำร่ำลือจริงๆ" "ผมว่าอีกไม่นานก็ได้เก็บแล้วนะครับ" ณัฐยิ้มอย่างมีความสุข "แล้วเราก็จะได้มีผักสดๆ ไว้กินก่อน" ป้าแต๋วกล่าว "แต่เราก็ยังต้องดูแลแปลงพริกกับมะเขือต่อไปนะ" "แน่นอนครับป้า" ณัฐตอบรับ "ผมก็ยังตั้งใจจะปลูกมันอีกครั้ง" ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างณัฐกับป้าแต๋วกำลังไปด้วยดี มีเรื่องราวบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในครอบครัวเริ่มตึงเครียดขึ้น วันหนึ่ง มารดาของณัฐ ซึ่งอยู่ที่กรุงเทพฯ ได้โทรศัพท์มาหาเขา "เป็นไงบ้างลูก สบายดีไหม" เสียงมารดาถามอย่างเป็นห่วง "สบายดีครับแม่" ณัฐตอบ "ผมกับป้าแต๋วกำลังช่วยกันปรับปรุงสวนอยู่ครับ" "ปรับปรุงสวน? แล้วงานที่บริษัทล่ะ ลูกจะทิ้งไปตลอดเลยเหรอ" เสียงมารดาเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงตัดพ้อ "ผมบอกแม่แล้วไงครับว่าผมเหนื่อยกับชีวิตแบบนั้นแล้ว" ณัฐตอบเสียงเรียบ "ผมอยากใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ได้อยู่กับธรรมชาติ" "ชีวิตเรียบง่ายมันจะไปมีอะไรกินล่ะลูก" มารดาถอนหายใจ "แม่กับพ่อส่งเสียให้เรียนจนจบมหาวิทยาลัยอย่างดี เพื่อให้ได้ทำงานสบายๆ ไม่ต้องมาตากแดดตากฝนแบบนี้" "แม่ครับ การทำสวนมันก็เหนื่อยนะครับ แต่มันเป็นความเหนื่อยที่ผมมีความสุข" ณัฐพยายามอธิบาย "ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ได้เห็นคุณค่าของสิ่งต่างๆ รอบตัว" "เรียนรู้? แล้วจะเอาความรู้ไปกินได้หรือไง" มารดาตัดบท "พ่อกับแม่เป็นห่วงนะลูก กลับมาทำงานที่กรุงเทพฯ เถอะ มีตำแหน่งดีๆ รออยู่" "ผมไม่กลับแล้วครับแม่" ณัฐตอบเสียงหนักแน่น "ผมตัดสินใจแล้ว" "ณัฐ!" เสียงมารดาขึ้นสูง "ลูกจะให้พ่อกับแม่ผิดหวังแบบนี้ไม่ได้นะ" บทสนทนาของทั้งสองคนจบลงด้วยความตึงเครียด ณัฐวางสายโทรศัพท์ลงด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขารู้ดีว่ามารดายังคงไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำ และอาจจะไม่มีวันเข้าใจ "ใครโทรมาจ้ะ" ป้าแต๋วถามเมื่อเห็นสีหน้าของหลานชาย "แม่ผมเองครับป้า" ณัฐตอบ "ท่านยังเป็นห่วงผมอยู่ แล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจที่ผมเลือกมาอยู่ที่นี่" "เป็นเรื่องธรรมดาของคนเป็นแม่นะ" ป้าแต๋วปลอบ "เขาคงเป็นห่วง กลัวเราลำบาก" "แต่ผมไม่ได้ลำบากนะครับป้า" ณัฐกล่าว "ผมมีความสุขดี" "นั่นแหละคือสิ่งสำคัญที่สุด" ป้าแต๋วกล่าว "เรื่องบางเรื่อง เราก็ต้องปล่อยให้เขาค่อยๆ เรียนรู้ไปเอง" แต่ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะไม่ได้จบลงง่ายๆ ไม่กี่วันต่อมา พ่อของณัฐก็เดินทางมาหาเขาที่บ้านเกิด "ณัฐ พ่ออยากคุยกับลูก" พ่อของณัฐกล่าวขณะนั่งลงข้างๆ บุตรชายที่กำลังรดน้ำต้นไม้ "ครับพ่อ" ณัฐตอบ "พ่อเข้าใจนะว่าลูกอาจจะเบื่อชีวิตในเมือง" พ่อของณัฐเริ่มพูด "แต่การกลับมาทำไร่ไถนาแบบนี้ มันไม่มั่นคงนะลูก พ่อกับแม่เป็นห่วงมาก" "ผมทราบครับพ่อ" ณัฐตอบ "แต่ผมก็พยายามทำให้ดีที่สุด" "แล้วเรื่องที่ลูกกับน้ำค้างมีปัญหากันล่ะ" พ่อของณัฐถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำเอาณัฐชะงักไป "พ่อรู้เรื่องนั้นได้ยังไงครับ" ณัฐถามด้วยความประหลาดใจ "แม่ของน้ำค้างเขาโทรมาเล่าให้แม่ฟัง" พ่อของณัฐกล่าว "เขาบอกว่าลูกปฏิเสธที่จะหมั้นกับน้ำค้าง แล้วก็บอกว่ามีคนอื่นในใจ" ณัฐรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เขาไม่คิดว่าเรื่องส่วนตัวของเขาจะถูกนำไปเล่าต่อๆ กันจนถึงหูพ่อแม่ของน้ำค้าง "ผม... ผมไม่ได้ปฏิเสธนะครับพ่อ" ณัฐเริ่มอธิบาย "ผมแค่อยากให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามธรรมชาติ" "ตามธรรมชาติ?" พ่อของณัฐถามเสียงเข้ม "แต่พ่อแม่ของน้ำค้างเขาก็คาดหวังนะลูก พวกเขาก็เตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว" "ผมขอโทษครับพ่อ" ณัฐกล่าว "ผมยังไม่พร้อมจริงๆ" "ณัฐ ลูกกำลังทำให้เรื่องมันยากขึ้นนะ" พ่อของณัฐกล่าว "พ่อกับแม่ก็ลำบากใจนะที่ต้องมาบอกลูกแบบนี้" "พ่อกำลังจะบอกว่าอะไรครับ" ณัฐถาม เสียงเริ่มสั่นเครือ "พ่อกับแม่ คิดว่าลูกควรจะกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ" พ่อของณัฐกล่าว "แล้วก็ลองพิจารณาเรื่องน้ำค้างให้ดีอีกครั้ง" ณัฐรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เขาไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจของเขา จะส่งผลกระทบต่อครอบครัวมากขนาดนี้ เขาเงยหน้ามองพ่อ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความผิดหวัง "พ่อครับ ผม... ผม..." ณัฐพูดไม่ออก "พ่อรู้ว่าลูกรักสวนแห่งนี้" พ่อกล่าวต่อ "แต่ลูกต้องคิดถึงอนาคตด้วยนะ คิดถึงความรู้สึกของคนอื่นด้วย" หลังจากนั้น พ่อของณัฐก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ ทิ้งไว้เพียงความหนักอึ้งในใจของณัฐ ป้าแต๋วเห็นท่าทางของหลานชายก็เข้ามาถาม "มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าณัฐ" ณัฐเล่าเรื่องที่พ่อมาหาและสิ่งที่พ่อพูดให้ป้าแต๋วฟัง ป้าแต๋วนั่งฟังอย่างเงียบๆ เมื่อณัฐเล่าจบ เธอก็ถอนหายใจยาว "เรื่องบางเรื่อง มันก็เป็นบททดสอบนะณัฐ" ป้าแต๋วกล่าว "ทั้งเรื่องสวน เรื่องครอบครัว แล้วก็เรื่องความรัก" "ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับป้า" ณัฐยอมรับ "ผมไม่อยากทำให้ใครผิดหวัง แต่ผมก็ไม่อยากฝืนใจตัวเอง" "ป้าเคยบอกแล้วไงว่า ทุกอย่างมันมีเหตุผลของมัน" ป้าแต๋วมองลานับ "บางที พายุที่พัดมาเมื่อคราวก่อน อาจจะไม่ได้พัดเอาต้นไม้ไปอย่างเดียว แต่อาจจะพัดพาเอาปัญหาใหม่ๆ เข้ามาด้วยก็ได้" "ป้าหมายความว่ายังไงครับ" "ก็หมายความว่า ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละณัฐ มีอะไรเข้ามาให้เราต้องเจอ ต้องแก้ไขอยู่เรื่อยๆ" ป้าแต๋วตอบ "สิ่งสำคัญคือเราจะตั้งรับกับมันยังไง" ณัฐมองไปยังแปลงผักที่กำลังเติบโตอย่างแข็งแรง เขาเห็นต้นผักบุ้งที่เขียวชอุ่ม เห็นดินที่เตรียมพร้อมสำหรับการปลูกพืชชนิดอื่น เขารู้สึกได้ถึงความสุขที่เขาได้รับจากการทำงานที่นี่ แต่วันนี้ ความสุขนั้นกลับถูกบดบังด้วยความกังวลและความกดดันจากครอบครัว "ผมจะลองคุยกับน้ำค้างดูนะครับป้า" ณัฐกล่าว "ผมอยากให้เขาเข้าใจผมจริงๆ" "นั่นแหละดีที่สุดแล้ว" ป้าแต๋วกล่าว "การสื่อสารที่ตรงไปตรงมา สำคัญที่สุด" ณัฐพยักหน้า เขาตัดสินใจแล้วว่า จะต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่เกิดขึ้น เขาจะไม่ยอมให้ความสัมพันธ์ที่เขามีกับครอบครัว และกับน้ำค้าง ต้องมาพังทลายลงเพราะความเข้าใจผิด หรือเพราะความกลัว เขายังเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาเลือกเดิน และเขาจะพยายามอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ