เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศยังคงเย็นสบาย ดวงอาทิตย์กำลังทอแสงอ่อนๆ ผ่านม่านหมอกบางๆ ที่ปกคลุมทุ่งนา ณัฐและป้าแต๋วเดินเคียงข้างกันไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้าน ใบหน้าของทั้งคู่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ การค้นพบหลักฐานเมื่อวานนี้ทำให้ความสงสัยของณัฐกลายเป็นความมั่นใจ และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง "ผู้ใหญ่บ้านคะ" ป้าแต๋วเรียกเมื่อเห็นผู้ใหญ่บ้านกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน "ป้าแต๋วเองค่ะ" ผู้ใหญ่บ้านชะงักมือ หันมายิ้มให้ "โอ้ป้าแต๋ว มาแต่เช้าเลย วันนี้มีเรื่องอะไรเหรอ" "คือ... เรามีเรื่องสำคัญอยากจะปรึกษาค่ะ" ป้าแต๋วกล่าว ก่อนจะผายมือให้ณัฐเป็นคนอธิบาย ณัฐก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย "สวัสดีครับผู้ใหญ่บ้าน ผมณัฐ หลานป้าแต๋วครับ คือเมื่อวานนี้ ผมไปเจอของพวกนี้เข้าครับ" ณัฐยื่นถุงพลาสติกและภาพถ่ายรอยคราบที่ริมตลิ่งให้ผู้ใหญ่บ้านดู ผู้ใหญ่บ้านรับมาพิจารณาอย่างละเอียด สีหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากยิ้มแย้มเป็นครุ่นคิดหนัก "นี่มัน... ถุงสารเคมีนี่นา" ผู้ใหญ่บ้านพึมพำ "แล้วรอยพวกนี้... เหมือนรอยเทของเหลวลงไปในน้ำจริงๆ" "ผมสงสัยว่า... คุณสมชายอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์น้ำเสียเมื่อสองเดือนก่อนครับ" ณัฐกล่าวตรงๆ "ผมเห็นรถเขาจอดอยู่ตรงนั้นพอดีในวันก่อนเกิดเหตุ แล้วก็มาเจอถุงพวกนี้เข้า" ผู้ใหญ่บ้านเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองหน้าป้าแต๋ว สลับกับมองณัฐ "เรื่องนี้... มันละเอียดอ่อนนะณัฐ" "ผมเข้าใจครับผู้ใหญ่บ้าน" ณัฐตอบ "แต่ถ้ามันเป็นความจริง และเขาทำแบบนี้อีก สวนของเราก็จะเสียหายอีก พ่อผมก็บอกว่าเราควรจะระวังตัวให้มากขึ้น" "คุณสมชาย... อืม" ผู้ใหญ่บ้านเกาหัวแกรกๆ "เขาเป็นคนเงียบๆ นะ ไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไหร่ แต่ไม่เคยมีใครมีปัญหากับเขามาก่อน" "เขาเพิ่งมาอยู่แถวนี้ได้ไม่นานใช่ไหมครับ" ณัฐถาม "ก็ประมาณปีนึงได้แล้วมั้ง" ผู้ใหญ่บ้านตอบ "มาเช่าที่อยู่ แล้วก็ทำสวนเล็กๆ ของเขาไป" "แล้ว... ผู้ใหญ่บ้านพอจะรู้ไหมครับว่าเขามีอาชีพอะไร หรือมีธุรกิจอะไรที่เกี่ยวข้องกับสารเคมีพวกนี้หรือเปล่า" ณัฐถามอย่างมีความหวัง ผู้ใหญ่บ้านส่ายหน้า "ไม่รู้สิ เขาไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลยนะ" "ผมกังวลว่า... การที่เขาเสนอจะซื้อผลผลิตของเราในราคาพิเศษ อาจจะไม่ใช่เพราะเขาอยากช่วยเราจริงๆ" ณัฐกล่าว "อาจจะเป็นแผนการบางอย่างของเขา" ผู้ใหญ่บ้านมองไปที่สวนของณัฐ แล้วถอนหายใจ "เรื่องนี้... ต้องค่อยๆ ตรวจสอบนะณัฐ" "ผมอยากให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยดูให้หน่อยครับ" ณัฐขอร้อง "ถ้าเราปล่อยไว้ อาจจะมีอะไรแย่กว่านี้เกิดขึ้น" "เอาอย่างนี้" ผู้ใหญ่บ้านเสนอ "เดี๋ยวผมจะลองไปคุยกับคุณสมชายดูนะ แต่ต้องไปแบบอ้อมๆ หน่อย อย่าให้เขารู้ตัว" "จะดีเหรอครับผู้ใหญ่บ้าน" ป้าแต๋วถามอย่างเป็นห่วง "ก็ต้องลองดู" ผู้ใหญ่บ้านตอบ "ถ้าเขาบริสุทธิ์จริงๆ ก็จะได้สบายใจกันไป ถ้ามีอะไร... เราก็จะได้รู้ทัน" หลังจากนั้น ณัฐก็กลับไปทำงานในสวน แต่ใจของเขาก็ยังคงร้อนรุ่ม เขาเริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เขาอยากรู้คำตอบให้เร็วที่สุด ช่วงบ่าย ณัฐเห็นรถของคุณสมชายแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน เขาแอบมองจากในสวนด้วยความสงสัย คุณสมชายจอดรถที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านของนายหน้าค้าที่ดินในตลาด "ป้าครับ" ณัฐเดินไปหาป้าแต๋วที่กำลังตากผ้าอยู่ "เมื่อกี้ผมเห็นรถของคุณสมชายครับ เขาไปหาคุณสมชาย นายหน้าค้าที่ดิน" ป้าแต๋วหันมามอง "นายหน้าค้าที่ดินเหรอ... แล้วเขาไปทำอะไรที่นั่นล่ะ" "ผมไม่รู้ครับป้า" ณัฐตอบ "แต่ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ" ความสงสัยของณัฐยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เขาตัดสินใจเดินเข้าไปในตลาด เพื่อแอบสังเกตการณ์ที่บ้านของนายหน้าค้าที่ดิน เมื่อไปถึง ณัฐก็เห็นคุณสมชายกำลังนั่งพูดคุยอยู่กับนายหน้าคนนั้น โดยมีเอกสารบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะ เขามองเห็นไม่ชัดเจนนักว่าเอกสารนั้นคืออะไร แต่สีหน้าของคุณสมชายดูจริงจังมาก ณัฐแอบเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย พยายามจับใจความบทสนทนา "...ที่ดินตรงนี้มีปัญหาเรื่องน้ำเสียอยู่จริง แต่ผมสามารถจัดการให้ได้" คุณสมชายพูด "แต่ผมกังวลว่ามันจะส่งผลกระทบกับที่ดินข้างเคียงนะ" นายหน้าตอบ "ผมมีวิธีของผม" คุณสมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "ถ้าคุณยอมลดราคาให้ผม ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย และคุณจะได้ขายที่ดินผืนนี้ได้เร็วขึ้น" ณัฐยืนอึ้ง เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง สิ่งที่เขาได้ยินคือเรื่องการจัดการปัญหาน้ำเสียเพื่อจะซื้อที่ดิน! "แล้ว... สวนของณัฐล่ะ" นายหน้าถาม "มันก็ติดกับที่ดินผืนนี้เหมือนกันนะ" "ผมก็กำลังจะจัดการเรื่องนี้อยู่" คุณสมชายตอบ "ผมจะทำให้พวกเขายอมขายที่ดินให้ผมในราคาถูกๆ" ณัฐรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางอก เขาไม่คิดว่าเรื่องจะเลวร้ายขนาดนี้ คุณสมชายไม่ได้แค่ทำลายสวนของเขา แต่เขายังมีแผนการที่จะฮุบเอาที่ดินทั้งหมดไปด้วย! ด้วยความโกรธ ณัฐผลักประตูบ้านนายหน้าเข้าไปอย่างแรง "คุณสมชาย!" ทั้งคุณสมชายและนายหน้าตกใจ หันมามองณัฐด้วยสีหน้าตื่นตะลึง "คุณ... มาทำอะไรที่นี่" คุณสมชายถามอย่างมีพิรุธ "ผมมาทวงความยุติธรรมครับ!" ณัฐตะโกนเสียงดัง "คุณมันเป็นคนยังไงกันแน่! ทำไมคุณถึงทำกับพวกเราแบบนี้!" นายหน้าพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ณัฐไม่สนใจ "คุณหลอกลวงพวกเรา! คุณทำน้ำเสีย! แล้วคุณก็วางแผนจะยึดที่ดินของเรา!" คุณสมชายหน้าซีดเผือด พยายามจะแก้ตัว "คุณ... คุณเข้าใจผิดแล้วณัฐ" "ผมเข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ!" ณัฐหัวเราะเยาะ "ผมได้ยินที่คุณคุยกับนายหน้าคนนี้แล้ว! คุณมันก็แค่พวกเห็นแก่ตัว! คุณมันมันเลวร้ายยิ่งกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก!" นายหน้ามองไปที่ณัฐ แล้วหันไปมองคุณสมชายอย่างไม่เข้าใจ "มีอะไรกันเหรอครับ" นายหน้าถาม "เขา... เขาเป็นเพื่อนบ้านของผมครับ" คุณสมชายพยายามตั้งสติ "เขาอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป" "ผมเข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ!" ณัฐตอกกลับ "คุณทำให้น้ำในคลองเสีย! แล้วคุณก็มาเสนอจะซื้อผลผลิตของเราในราคาถูกๆ เพื่อให้เราลำบาก! คุณมันคิดจะยึดที่ดินทั้งหมดของเราไปใช่ไหม!" คุณสมชายอ้าปากค้าง ไม่สามารถหาคำพูดใดๆ มาอธิบายได้อีกต่อไป ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยแล้ว ณัฐหันไปมองนายหน้า "คุณรู้เรื่องนี้ด้วยใช่ไหมครับ! คุณปล่อยให้เขาทำแบบนี้!" นายหน้ามองคุณสมชายอย่างตำหนิ "ผม... ผมไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้" "ผมไม่สนแล้ว!" ณัฐพูดเสียงหนักแน่น "ผมจะเอาเรื่องนี้ไปถึงที่สุด! ผมจะให้ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นคนยังไง!" ณัฐหันหลังเดินออกจากบ้านนายหน้าไปทันที เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่ความจริงได้ถูกเปิดเผยแล้ว แม้ว่ามันจะเป็นความจริงที่เจ็บปวดก็ตาม ระหว่างทางกลับบ้าน ณัฐเห็นป้าแต๋วยืนรออยู่หน้าบ้านด้วยความเป็นห่วง "เป็นไงบ้างหลาน" ป้าแต๋วถาม ณัฐสบตาป้าแต๋ว "ผม... ผมได้คำตอบแล้วครับป้า" เขาเล่าเรื่องราวที่ได้ยินทั้งหมดให้ป้าแต๋วฟัง ป้าแต๋วยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ "ไม่น่าเชื่อเลยนะ... ว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้" ป้าแต๋วกล่าวอย่างอ่อนแรง "ผมขอโทษครับป้า ที่ทำให้ป้าต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" ณัฐกล่าว "ไม่ใช่ความผิดของหลานหรอก" ป้าแต๋วปลอบ "นี่อาจจะเป็นบทเรียนที่ทำให้เราเข้มแข็งขึ้นก็ได้" ณัฐพยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อของเขาถึงเตือนเรื่องการไว้ใจคนง่ายๆ โลกใบนี้ไม่ได้มีแต่คนดีเสมอไป และบางครั้ง บทเรียนที่เจ็บปวดที่สุด ก็มักจะมาจากคนที่ใกล้ตัวเรามากที่สุด.