เสียงปืนที่ดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะฉีกกระชากความสงบที่กำลังจะก่อตัวขึ้นในห้องนั้น ต้นกล้าเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เขาเห็นร่างของชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา… กำลังล้มลงไปกองกับพื้น… เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล “ไม่!” ชายผู้นั้นร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ต้นกล้าหันไปมองทางพระอาจารย์ พระอาจารย์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาจ้องมองไปยังภาพที่เกิดขึ้นอย่างคาดไม่ถึง “ใคร… ใครทำ!” พระอาจารย์ถามเสียงดัง กลุ่มคนที่ตามพระอาจารย์มา… หนึ่งในนั้น… ชายที่มีใบหน้าแข็งกร้าว… เดินเข้ามาใกล้ชายที่นอนจมกองเลือด เขาจ้องมองไปยังต้นกล้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “แก… แกจะต้องชดใช้!” ชายคนนั้นตะโกนใส่ต้นกล้า “ผม… ผมไม่ได้ทำอะไรเลย!” ต้นกล้าแย้งอย่างร้อนรน “อย่ามาโกหก!” ชายคนนั้นพูด “แก… คือคนที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้!” “ใจเย็นก่อน” พระอาจารย์กล่าว “เราต้องรู้ความจริงก่อน” “ความจริงที่ไหนเล่า!” ชายคนนั้นกล่าว “ข้าเห็นกับตา… แก… คือคนที่อยู่เบื้องหลัง… แก… คือคนที่วางแผน…” “หยุดเถอะ” ชายที่บาดเจ็บกล่าวเสียงแผ่ว “ข้า… ข้าไม่เป็นไร… ข้า… แค่ต้องการ… คำตอบ…” เขาหันหน้าไปมองต้นกล้าด้วยสายตาที่อ่อนล้า “เจ้า… ยังจำ… ไม่ได้… ใช่หรือไม่?” ต้นกล้าส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง “ผม… ผมเห็นภาพ… แต่มัน… มันเร็วเกินไป…” “ข้า… เข้าใจ…” ชายผู้นั้นกล่าว “แต่… เจ้าต้อง… พยายาม…” ทันใดนั้นเอง ชายที่ตะโกนใส่ต้นกล้าก่อนหน้านี้ ก็พุ่งเข้ามาหาชายที่บาดเจ็บ “แก… มันอ่อนแอเกินไป!” เขาตะโกน “ไม่สมควร… ได้รับอะไรทั้งสิ้น!” แล้วเขาก็เงื้อหมัดขึ้น หมายจะทำร้ายชายที่บาดเจ็บอีกครั้ง “หยุดนะ!” พระอาจารย์ร้องสั่ง แต่เหมือนชายผู้นั้นจะไม่ได้ยินเสียงของพระอาจารย์ เขาปล่อยหมัดลงอย่างแรง… แต่ก่อนที่หมัดนั้นจะถึงตัว ชายที่บาดเจ็บก็ใช้แรงเฮือกสุดท้าย… คว้าเอากล่องไม้เล็กๆ ที่ต้นกล้าเคยเห็น… มาปาใส่หน้าของชายผู้นั้น กล่องไม้กระเด็นไปโดนหน้าผากของชายผู้นั้นอย่างแรง ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น ชะงักงันไปชั่วขณะ “จี้… ดอกบัว…” ชายที่บาดเจ็บกล่าวเสียงแหบพร่า “มัน… มันคือ… กุญแจ…” เขาพยายามเอื้อมมือมาหาต้นกล้า… “เจ้า… ต้อง… หา… ความจริง… ให้เจอ…” แล้วเขาก็ทรุดลง… หายใจแผ่วเบาลงเรื่อยๆ “ท่าน! ท่านเป็นอะไรไป?” ต้นกล้าตะโกนถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ อีกแล้ว… ชายผู้นั้น… ได้จากไปแล้ว… ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง… เหลือเพียงเสียงสะอื้นของต้นกล้า และเสียงหอบหายใจของกลุ่มคนปริศนาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ “ท่าน… ท่านตายแล้ว…” ชายที่เคยตะโกนใส่ต้นกล้า กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง… แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความโกรธ “ข้า… จะไม่ปล่อยเจ้าไป…!” เขาหันมามองต้นกล้าอีกครั้ง “แต่… ตอนนี้… เราต้อง… จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อน” พระอาจารย์กล่าวอย่างเยือกเย็น พระอาจารย์เดินเข้าไปดูชายที่เสียชีวิต เขาก้มลงตรวจสอบชีพจร แล้วเงยหน้าขึ้นมองต้นกล้า “เขาทิ้ง… 'ภาระ'… บางอย่างไว้ให้เจ้า” พระอาจารย์กล่าว ต้นกล้าเหลือบมองไปยังกล่องไม้เล็กๆ ที่ตกอยู่ข้างกายชายที่เสียชีวิต… เขารู้ว่า… นั่นคือสิ่งที่จะเชื่อมโยงเขากับอดีต… “พวกเจ้า… คือใคร?” พระอาจารย์หันไปถามกลุ่มคนปริศนา “พวกเรา… คือผู้ที่ได้รับคำสั่ง… ให้มา… 'ทวงถาม'… บางสิ่ง… บางอย่าง…” ชายที่ใบหน้าแข็งกร้าวกล่าว “ทวงถาม… อะไร?” พระอาจารย์ถาม “เรื่อง… 'ต้นกล้า'…” ชายคนนั้นตอบ คำว่า 'ต้นกล้า' ทำให้ต้นกล้าชะงัก เขาหันไปมองพระอาจารย์ “ต้นกล้า… ก็คือ… เจ้า…” ชายคนนั้นชี้มาที่ต้นกล้า “ข้า… รู้ดี… ว่าเขา… คือต้นกล้า” พระอาจารย์กล่าว “แต่… คำสั่ง… ที่พวกเจ้าได้รับ… มาจากใคร?” “จาก… 'นายเหนือหัว'… ของพวกเรา…” ชายคนนั้นตอบ “นายเหนือหัว… ของพวกเจ้า… คือใคร?” พระอาจารย์ถามอีกครั้ง ชายคนนั้นลังเลไปเล็กน้อย… “ข้า… บอกไม่ได้…” “ถ้าเจ้าไม่บอก… พวกเจ้า… ก็จะไม่ได้สิ่งใด… กลับไป…” พระอาจารย์กล่าว “และ… สิ่งที่เจ้าต้องการ… จะไม่มีวัน… ได้รับ…” ชายคนนั้นมองหน้าเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะถอนหายใจ “นายเหนือหัว… ของพวกเรา… คือ… 'ท่าน'… ผู้ยิ่งใหญ่…” “ท่านผู้ยิ่งใหญ่… คือใคร?” พระอาจารย์ถาม “ข้า… บอกไม่ได้… มากกว่านี้…” ชายคนนั้นกล่าว “เข้าใจแล้ว” พระอาจารย์กล่าว “แต่… เจ้าต้องเข้าใจ… ว่าสิ่งที่พวกเจ้ากำลังตามหา… อาจไม่ใช่… สิ่งที่จะทำให้พวกเจ้า… พ้นทุกข์…” “พวกเรา… ไม่ได้ต้องการ… พ้นทุกข์… พวกเราต้องการ… 'ความยุติธรรม'…” ชายคนนั้นตอบ “ความยุติธรรม… ที่แท้จริง… อาจไม่ใช่… การล้างแค้น…” พระอาจารย์กล่าว “แต่… คือการ… อภัย…” ชายคนนั้นส่ายหน้า “คำพูดของท่าน… ข้า… ไม่เข้าใจ…” “ไม่เป็นไร” พระอาจารย์กล่าว “เมื่อถึงเวลา… เจ้าจะเข้าใจเอง…” แล้วพระอาจารย์ก็หันไปทางต้นกล้า “ต้นกล้า… เจ้าต้อง… เรียนรู้… ที่จะ… 'มองเห็น'… ความจริง… ให้ชัดเจน… ขึ้น…” ต้นกล้าพยักหน้าอย่างตั้งใจ เขาก้มลงไปหยิบกล่องไม้เล็กๆ ขึ้นมา เปิดออก… เห็นจี้ดอกบัวสีเขียวมรกต… เขารู้ว่า… สิ่งนี้… คือกุญแจ… “ข้า… จะพาเจ้า… ไปยังสถานที่… ที่เจ้า… จะได้… เรียนรู้… สิ่งที่เจ้า… จำ… ไม่ได้…” พระอาจารย์กล่าว “จะไปที่ไหนครับ?” ต้นกล้าถาม “ที่ที่… 'อดีต'… ยังคง… 'มีชีวิต'…” พระอาจารย์ตอบ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาจากกระเป๋าของชายที่เสียชีวิต… มันคือโทรศัพท์ที่ถูกซ่อนไว้… “ใคร… โทรมา?” ชายที่ใบหน้าแข็งกร้าวถาม พระอาจารย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู… ใบหน้าของท่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ใคร… ครับ?” ต้นกล้าถาม “เป็น… 'คนคุ้นเคย'…” พระอาจารย์กล่าว “คนที่… หวังดี… กับเรา…” พระอาจารย์กดรับสาย… แล้วเสียงที่ดังออกมา… ทำให้ต้นกล้า… และกลุ่มคนปริศนา… ถึงกับตกตะลึง… “เป็นไงบ้าง…?” เสียงปลายสายถาม… เสียงนั้น… เป็นเสียงของผู้หญิง… แต่… มันฟังดู… คุ้นหู… เหลือเกิน… “มีบางอย่าง… เกิดขึ้น…” พระอาจารย์ตอบ “เกิดอะไรขึ้น…?” เสียงปลายสายถามต่อ “ฉัน… กำลังจะไป… หา… พวกคุณ…” แล้วปลายสายก็พูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ต้นกล้า… รู้สึกเหมือน… โลกทั้งใบ… กำลังจะถล่มทลาย… “ฉัน… กำลังจะ… ไป… หา… ลูก… ของฉัน…” ลูก… ของฉัน…?! คำว่า 'ลูก'… กระทบโสตประสาทของต้นกล้าอย่างรุนแรง… เขา… คือลูก… ของใคร…?! เสียงปลายสาย… คือเสียงของใคร…?! และ… ใคร… คือ 'แม่'… ของเขา…?! คำถามมากมาย… ผุดขึ้นในหัวของต้นกล้า… ความจริง… ที่เขาเคยคิดว่า… จะไม่มีวัน… ได้รู้… กำลังจะ… เปิดเผย… ออกมา…! แต่… คำตอบ… ที่รออยู่… จะเป็น… เช่นไร…?!?