หลายสัปดาห์ผ่านไป โบ๊ทกลายเป็นส่วนหนึ่งของมูลนิธิเด็กอย่างสมบูรณ์ เขามาที่นี่ทุกวันหลังเลิกเรียน เขามีความสุขกับการได้ใช้เวลากับเด็กๆ ได้ช่วยเหลือตุ๊กตาและอาสาสมัครคนอื่นๆ การปรับตัวในโรงเรียนก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเริ่มคุยกับเพื่อนๆ มากขึ้น กล้าแสดงออกมากขึ้น เขายังคงมีปัญหาบ้างในบางครั้ง แต่ความรู้สึกอึดอัดและโดดเดี่ยวก็ลดน้อยลงไปมาก “พี่โบ๊ท! มาแล้วเหรอ!” เสียงน้องชมพูตะโกนเรียกเมื่อเห็นโบ๊ทเดินเข้ามาในมูลนิธิ โบ๊ทยิ้มกว้าง “มาแล้วจ้ะ วันนี้อยากเล่นอะไรเป็นพิเศษไหม?” “เล่นสร้างปราสาททรายกันค่ะ!” น้องชมพูชวน “ได้เลย!” โบ๊ทตอบ วันนี้โบ๊ทได้รับมอบหมายให้ดูแลเด็กๆ กลุ่มเล็กๆ ในการทำกิจกรรมศิลปะ พวกเขากำลังจะวาดภาพเกี่ยวกับความฝันของตัวเอง “วาดอะไรก็ได้ที่หนูอยากเป็นนะ” โบ๊ทบอกเด็กๆ “วาดให้เต็มที่เลยนะ” เด็กๆ นั่งลงที่โต๊ะอย่างกระตือรือร้น หยิบสีและกระดาษขึ้นมา พวกเขาวาดอย่างตั้งใจ บางคนวาดเป็นคุณหมอ บางคนวาดเป็นนักบิน บางคนวาดเป็นคุณครู “พี่โบ๊ทคะ นี่ค่ะ” เด็กชายคนหนึ่งยื่นภาพวาดมาให้โบ๊ท เป็นรูปโบ๊ทกำลังกอดเด็กๆ หลายคน “สวยมากเลย! ขอบคุณนะ” โบ๊ทชม “แล้วหนูวาดอะไร?” “หนูวาดเป็นนักดับเพลิงค่ะ! หนูอยากช่วยคน!” เด็กชายบอกอย่างภาคภูมิใจ โบ๊ทรู้สึกภูมิใจในตัวเด็กน้อยเหล่านั้น เขามองเห็นความมุ่งมั่นและความหวังในแววตาของพวกเขา “นี่ โบ๊ท” ตุ๊กตาเดินเข้ามาหา “มีคนจากโรงเรียนโทรมาหาอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอด้วยนะ” โบ๊ทชะงักเล็กน้อย “มีอะไรเหรอครับ?” “เขาบอกว่าผลการเรียนของเธอดีขึ้นมากเลยนะ” ตุ๊กตาบอกพร้อมรอยยิ้ม “แถมยังเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเพื่อนๆ ด้วย” โบ๊ทดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ “จริงเหรอครับ!” “จริงสิ” ตุ๊กตาตอบ “อาจารย์บอกว่าเธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ จากเด็กที่เงียบๆ ไม่ค่อยพูด ตอนนี้กลายเป็นคนที่มีความมั่นใจมากขึ้น” “ทั้งหมดก็เพราะที่นี่ครับ” โบ๊ทพูด “เพราะเด็กๆ ทุกคน และเพราะพี่ตุ๊กตา” “ไม่หรอกจ้ะ” ตุ๊กตาพูด “จริงๆ แล้วเธอเก่งมากเลยนะโบ๊ท เธอค้นพบตัวเองเจอแล้ว” ช่วงบ่าย โบ๊ทได้มีโอกาสพูดคุยกับเด็กชายคนหนึ่งชื่อ หนึ่ง เด็กชายอายุสิบสองปีที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่มูลนิธิ เขาดูซึมเศร้าและไม่ค่อยพูด “เป็นอะไรไป หนึ่ง?” โบ๊ทถามอย่างอ่อนโยน “ไม่สบายหรือเปล่า?” หนึ่งส่ายหน้าเบาๆ “ผม… ไม่อยากอยู่ที่นี่” เขาพูดเสียงแผ่ว “ทำไมล่ะ?” โบ๊ทถาม “ที่นี่มีอะไรไม่ดีเหรอ?” “ไม่มีอะไรไม่ดีครับ” หนึ่งตอบ “แต่… ผมคิดถึงบ้าน” โบ๊ทนั่งลงข้างๆ หนึ่ง “พี่เข้าใจนะ” เขาพูด “ตอนแรกพี่ก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน” “พี่โบ๊ทก็คิดถึงบ้านเหรอครับ?” หนึ่งถาม “ใช่” โบ๊ทตอบ “แต่ตอนนี้พี่เจอครอบครัวใหม่แล้ว” “ครอบครัวใหม่?” หนึ่งมองโบ๊ทด้วยความสงสัย “ใช่” โบ๊ทพยักหน้า “ครอบครัวที่มูลนิธินี่แหละ” เขาชี้ไปที่เด็กๆ ที่กำลังเล่นกันอยู่ “พวกเราทุกคนคือครอบครัวเดียวกันนะ” โบ๊ทเล่าเรื่องราวของตัวเองให้หนึ่งฟัง เล่าถึงความรู้สึกตอนที่ย้ายมาโรงเรียนใหม่ เล่าถึงความรู้สึกโดดเดี่ยว จนกระทั่งได้มาเจอที่นี่ เขาเล่าถึงความสุขที่ได้จากการช่วยเหลือผู้อื่น “การได้เห็นรอยยิ้มของเด็กๆ มันทำให้พี่มีความสุขนะ หนึ่ง” โบ๊ทพูด “ลองมองดูสิ พวกเขากำลังมีความสุขมากเลย” หนึ่งมองไปยังเด็กๆ ที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน เขามองเห็นความสุขเหล่านั้น และเริ่มรู้สึกว่าบางที… ที่นี่อาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่เขาคิด “พี่โบ๊ท…” หนึ่งพูดเสียงเบา “ผม… อยากลองวาดรูปบ้าง” โบ๊ทยิ้ม “ดีเลย! เดี๋ยวพี่เตรียมสีกับกระดาษให้” โบ๊ทพาหนึ่งไปที่มุมวาดรูป เขาเตรียมอุปกรณ์ให้ และนั่งเป็นเพื่อน หนึ่งเริ่มวาดภาพอย่างตั้งใจ โบ๊ทสังเกตเห็นว่าหนึ่งวาดรูปครอบครัวของตัวเอง เขาเห็นรอยยิ้มของพ่อแม่และน้องสาวในภาพวาดนั้น “สวยมากเลย หนึ่ง” โบ๊ทชม “วาดเก่งนะเนี่ย” หนึ่งยิ้มให้โบ๊ท เป็นรอยยิ้มที่แท้จริง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง “พี่โบ๊ทครับ” หนึ่งพูด “ผม… อยากเป็นเหมือนพี่โบ๊ท” โบ๊ทหัวเราะเบาๆ “ทำไมอยากเป็นเหมือนพี่ล่ะ?” “เพราะพี่โบ๊ทใจดีครับ” หนึ่งตอบ “แล้วก็… ทำให้หนูรู้สึกดีขึ้น” โบ๊ทซาบซึ้งในคำพูดของหนึ่ง เขาตระหนักได้ว่า การให้และแบ่งปัน ไม่ใช่แค่การช่วยเหลือผู้อื่นเท่านั้น แต่ยังเป็นการเติมเต็มความสุขให้กับตัวเองด้วย “จำไว้นะ หนึ่ง” โบ๊ทพูด “รอยยิ้มของเธอ ก็สามารถทำให้คนอื่นมีความสุขได้เหมือนกัน” หนึ่งมองโบ๊ทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า การสร้างความสุขให้ตนเอง ไม่ใช่การมีทุกสิ่งทุกอย่าง แต่คือการได้เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างความสุขให้กับผู้อื่นต่างหาก เย็นวันนั้น โบ๊ทกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น เขาไม่รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตอีกต่อไป เขารู้สึกขอบคุณทุกสิ่งที่เกิดขึ้น และตั้งใจว่าจะทำความดีต่อไป การออมบุญจากรอยยิ้มของเด็กๆ กำพร้าเหล่านี้ ได้เปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล