ใบหน้าของธิดาในรูปถ่ายนั้น ถ่ายทอดความงามที่ดูสง่าและแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย ดวงตาคู่โตของเธอสะท้อนถึงความรู้สึกบางอย่างที่ธนาอ่านไม่ออก เขาถือรูปถ่ายใบนั้นไว้ในมือ มองมันอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “พรุ่งนี้เช้า…” เขากล่าวกับสมชาย “ผมต้องไปเจอเธอ…แล้ว…” “ใช่…” สมชายตอบ “พ่อแก…อยากให้…ทุกอย่าง…เร็ว…ที่สุด…” ธนาเดินออกจากห้องทำงานของพ่อที่บัดนี้กลายเป็นสถานที่แห่งความทรงจำอันเจ็บปวด เขาไปที่ห้องนอนของตัวเอง บรรยากาศภายในห้องยังคงเหมือนเดิม เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว แต่บัดนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ราวกับว่ามันเป็นเพียงที่พักชั่วคราว เขาต้องจัดกระเป๋าเดินทาง เขาไม่รู้ว่าจะต้องเตรียมอะไรไปบ้าง เสื้อผ้า? อุปกรณ์ทำงาน? หรือว่า…ของใช้ส่วนตัวอื่นๆ? ความคิดทั้งหมดวนเวียนอยู่ในหัว ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้า ในใจของธนา มีทั้งความกังวล ความไม่เต็มใจ และความโกรธ แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือทางเลือกเดียวที่เขาจะได้รับมรดกของพ่อ เขาไม่ต้องการให้เงินทองและธุรกิจของพ่อต้องตกไปเป็นของมูลนิธิ เช้าวันรุ่งขึ้น ธนาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง สมชายรอเขาอยู่ที่หน้าบ้านด้วยรถยนต์คันหรู “พร้อมนะ?” เขาถาม ธนาพยักหน้า เพียงสั้นๆ เขาขึ้นรถไปนั่งข้างสมชาย การเดินทางใช้เวลาไม่นานนัก สมชายขับรถไปยังย่านชานเมืองที่สงบเงียบ บ้านที่อยู่เบื้องหน้าเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ ตั้งอยู่บนเนื้อที่กว้างขวาง ล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้ที่สวยงาม มันดูโอ่อ่าและเงียบสงบ ราวกับเป็นโลกอีกใบหนึ่ง “นี่…คือ…บ้าน…ของ…ธิดา…” สมชายบอก “พ่อแก…เขา…ซื้อ…ไว้…ให้…เธอ…” ธนาเดินลงจากรถ เขาตะลึงกับความใหญ่โตของคฤหาสน์หลังนี้ เขาไม่เคยคิดว่าพี่สาวคนละแม่ของเขาจะอยู่ที่นี่ เมื่อเดินเข้าไปในตัวบ้าน บรรยากาศภายในก็อบอุ่นและหรูหรา สมชายพาธนาเดินเข้าไปในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยม “ธิดา…!” สมชายตะโกนเรียก เสียงฝีเท้าดังมาจากอีกด้านหนึ่งของบ้าน หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ผมยาวสลวยถูกรวบไว้หลวมๆ ใบหน้าของเธอสวยงาม ดวงตาคู่เดิมที่เคยเห็นในรูปถ่าย บัดนี้ดูฉายแววของความสงสัยและประหลาดใจ “ท่านสมชาย…?” เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ใช่…ธิดา…นี่…คือ…ธนา…” สมชายแนะนำ “พี่ชาย…ของ…แก…” เมื่อธิดาได้ยินคำว่า “พี่ชาย” ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง เธอหันมองธนาอย่างพิจารณา แววตาของเธอฉายประกายของความคาดหวังและความไม่แน่ใจ ธนายืนนิ่ง เขามองธิดาอย่างพิจารณา เธอสวยกว่าในรูปถ่ายมากนัก แต่ใบหน้าของเธอก็ดูมีความเศร้าหมองแฝงอยู่ “พี่ชาย…?” ธิดาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ธนาพยักหน้า “ครับ…ผม…คือ…ธนา…” ทั้งสองคนยืนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ธิดามีแววตาที่ดูอ่อนโยนและขี้อาย ในขณะที่ธนา ยังคงมีความประหม่าและความไม่แน่ใจอยู่เต็มเปี่ยม “พ่อ…ของ…เรา…เขา…ได้…จาก…ไป…แล้ว…” สมชายกล่าว “และ…นี่…คือ…เจตนา…สุดท้าย…ของ…เขา…ที่…อยากจะ…ให้…แก…สองคน…ได้…อยู่…ด้วยกัน…” ธิดาหน้าซีดลงไปเล็กน้อย “พ่อ…เสีย…แล้ว…เหรอคะ…?” “ใช่…” สมชายตอบ “และ…นี่…คือ…เงื่อนไข…ใน…พินัยกรรม…ของ…พ่อ…ธิดา…ธนา…จะต้อง…อยู่…กับ…เธอ…ที่นี่…เป็น…เวลา…หก…เดือน…และ…ทำงาน…ร่วมกัน…ใน…บริษัท…” ธิดามองธนาด้วยความตกใจ “หกเดือน…ทำงาน…ร่วมกัน…?” ธนาถอนหายใจ “ใช่…ครับ…ผม…เอง…ก็…ไม่…ค่อย…เต็มใจ…เท่าไหร่…เหมือนกัน…” คำพูดนั้นของธนา ทำให้ธิดามองเขาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย “แต่…พ่อ…ของ…เรา…เขา…อยาก…ให้…พวกเรา…ได้…เรียนรู้…ซึ่งกัน…และกัน…” สมชายเสริม “พ่อ…แก…เชื่อว่า…แก…สองคน…จะ…สามารถ…สร้าง…ความ…เข้าใจ…กัน…ได้…” ธิดาเงียบ เธอพยักหน้าเบาๆ ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมด “เอาล่ะ…ฉัน…ต้อง…ขอตัว…ก่อน…” สมชายกล่าว “ฉัน…จะ…แวะ…มา…เยี่ยม…พวกแก…เป็น…ระยะ…ๆ…นะ…” สมชายลาออกไป ทิ้งให้ธนาและธิดายืนอยู่ตามลำพังในห้องรับแขกที่กว้างขวาง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ธนาหันไปมองธิดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น “เอ่อ…” ธนาเริ่มพูด “ผม…ขอโทษ…ที่…ผม…ดู…ไม่…ค่อย…เป็น…มิตร…นัก…” ธิดายิ้มบางๆ “ไม่เป็นไรค่ะ…ฉัน…เข้าใจ…” “เข้าใจ…อะไรครับ?” “เข้าใจ…ว่า…คุณ…คงจะ…รู้สึก…ไม่…ดี…กับ…สถานการณ์…นี้…” ธิดากล่าว “ฉัน…เอง…ก็…เหมือนกัน…” ธนาพยักหน้า เห็นด้วยกับคำพูดของเธอ “ผม…คง…ต้อง…ขอ…ตัว…ไป…ดู…ห้อง…ของ…ผม…ก่อน…” ธนาพูด “คุณ…ช่วย…บอก…ให้…ผม…ทราบ…ได้…ไหม…ครับ…ว่า…ผม…จะ…พัก…อยู่…ที่…ห้อง…ไหน…” ธิดามองธนาด้วยแววตาที่อ่อนโยน “ได้ค่ะ…ฉัน…จะ…พา…คุณ…ไป…” ธิดาเดินนำธนาไปยังโถงบันไดขนาดใหญ่ ธนาก็เดินตามไปอย่างเงียบๆ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนยังคงอึดอัด “คุณ…พอจะ…บอก…ได้…ไหม…ครับ…ว่า…ทำไม…พ่อ…ถึง…ไม่…เคย…พูดถึง…คุณ…เลย…” ธนาถามด้วยความสงสัย ธิดายิ้มอย่างขมขื่น “คง…เป็น…เพราะ…ท่าน…คง…อยากจะ…ลบ…อดีต…บางอย่าง…ทิ้ง…ไป…กระมังคะ…” คำตอบของธิดาทำให้ธนารู้สึกไม่สบายใจ อดีตของพ่อ…มันคงมีอะไรที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคิด [cliffhanger] เมื่อธิดาพาธนามาถึงห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ เขาพบว่าห้องนั้นกว้างขวางและหรูหราเหมือนห้องนอนของเขาเอง แต่เมื่อเขาเปิดตู้เสื้อผ้าออก… สิ่งที่ทำให้เขาถึงกับผงะ คือ…เสื้อผ้าที่แขวนอยู่…ส่วนใหญ่…เป็น…เสื้อผ้า…ของผู้หญิง…!