วันรุ่งขึ้น แทนตรงไปยังบริเวณทางเท้าที่คุณป้าแอนนาตั้งแผงขายผลไม้ เขาพบคุณป้ากำลังจัดเรียงมะม่วงสุกอย่างขะมักเขม้น ดวงตาที่เคยสดใสดูหมองลงเล็กน้อย ยิ่งเมื่อเห็นแทน ใบหน้าของคุณป้าก็คลี่ยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เจือด้วยความกังวล "มาแล้วเหรอคุณแทน" คุณป้าแอนนาทักทาย เสียงแหบพร่ากว่าปกติ แทนเดินเข้าไปใกล้ สังเกตเห็นแผงผลไม้ที่ดูบางตาลงกว่าเมื่อวาน "วันนี้ขายดีนะครับคุณป้า" เขาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง คุณป้าแอนนาส่ายหน้าช้าๆ "ก็เรื่อยๆ จ้ะ แต่... ช่วงนี้มันมีเรื่องวุ่นๆ หน่อย" "เรื่องอะไรครับคุณป้า" แทนถามอย่างจงใจอยากจะฟังความจากปากคุณป้าโดยตรง เขาเพิ่งจะได้รับแจ้งข่าวร้ายจากผู้อำนวยการเขตเมื่อวานนี้ ว่ามีกลุ่มนายทุนกำลังยื่นข้อเสนอเพื่อเข้ามาบริหารจัดการพื้นที่ค้าขายริมทางเท้าแห่งนี้อย่างเป็นระบบ และนั่นหมายถึง พ่อค้าแม่ค้าอย่างคุณป้าแอนนา จะต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หรืออาจจะถูกบีบให้ย้ายออกไป "ก็... ได้ยินเขาพูดกันว่า จะมีคนมาจัดระเบียบพื้นที่ตรงนี้ใหม่น่ะสิ" คุณป้าเล่าด้วยน้ำเสียงกระสับกระส่าย "เขาว่ากันว่า จะให้เช่าที่แบบถาวร แต่ราคาสูงมาก พวกเราไม่มีปัญญาจ่ายหรอกคุณแทน" แทนกำหมัดแน่น "คุณป้าพอจะทราบไหมครับว่าใครเป็นคนดำเนินการเรื่องนี้" "ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรหรอกคุณแทน" คุณป้าถอนหายใจ "พวกเราก็เป็นแค่คนหาเช้ากินค่ำ ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องใครเขา แต่พอเป็นเรื่องของปากท้องแล้วมันก็อดกังวลไม่ได้" "ผมเข้าใจครับคุณป้า" แทนมองเข้าไปในดวงตาของคุณป้า เห็นความทุกข์ระคนความหวังริบหรี่ "เมื่อวานนี้ ผมได้คุยกับท่านผู้อำนวยการเขตมาแล้วครับ เรื่องโครงการพัฒนาพื้นที่ของเรา" คุณป้าแอนนาเงยหน้ามองแทนทันที "จริงเหรอคุณแทน แล้วเขาว่ายังไงบ้าง" "ท่านรับฟังแผนงานของเราครับ แต่ก็มีข้อกังวลเรื่องการบริหารจัดการในระยะยาว" แทนเล่าไปตามจริง "แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ มีกลุ่มนายทุนบางกลุ่มที่สนใจเข้ามาบริหารจัดการพื้นที่นี้ ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อพวกเราได้" คุณป้าแอนนาหน้าเสีย "แล้ว... แล้วพวกเราจะทำยังไงดีล่ะคุณแทน" "ผมกำลังหาทางอยู่ครับคุณป้า" แทนกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบพวกคุณเด็ดขาด" "แต่คุณแทน... คุณเองก็มีธุรกิจของตัวเองนะ" คุณป้าพูดด้วยความห่วงใย "อย่าลำบากตัวเองเกินไปเลย" "ไม่เป็นไรครับคุณป้า" แทนยิ้มให้ "ตั้งแต่ผมได้รู้จักคุณป้า ได้รู้จักเพื่อนๆ พ่อค้าแม่ค้าในแถบนี้ ผมก็รู้สึกว่านี่คือส่วนหนึ่งของชีวิตผมแล้ว ผมเห็นคุณค่าของพวกคุณทุกคน" ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาที่แผงขายผลไม้ของคุณป้าแอนนา เธอมีท่าทีฉุนเฉียวเล็กน้อย "ป้าแอนนาคะ" หญิงคนนั้นพูดเสียงดัง "เมื่อวานนี้ เจ้าหน้าที่เขตมาแจกเอกสารอะไรก็ไม่รู้ บอกว่าให้ย้ายแผงไปตั้งที่อื่นที่จัดไว้ให้ แต่ที่ใหม่มันไกลจากตรงนี้มากเลยนะ ฉันว่าเขาจะมาไล่พวกเราออกไปจริงๆ แล้วล่ะ" คุณป้าแอนนาหน้าซีดเผือด "จริงเหรอพี่นิด" "จริงสิยะ! แล้วยังบอกอีกว่า จะมีโครงการใหม่เข้ามา ทำให้ตรงนี้ดูดีขึ้น อะไรก็ไม่รู้ ฟังแล้วหงุดหงิด" พี่นิดบ่นอุบ แทนสังเกตเห็นสีหน้าของคุณป้าและพี่นิด เขาเข้าใจสถานการณ์ได้ทันที "คุณป้าครับคุณพี่" เขาขัดขึ้น "ผมขออนุญาตเข้าไปคุยกับพวกคุณสักครู่ได้ไหมครับ" พี่นิดมองแทนด้วยความสงสัย "คุณเป็นใครคะ" "ผมชื่อแทนครับ เป็นเพื่อนของคุณป้าแอนนา" เขาแนะนำตัว "ผมพอจะทราบเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น และอยากจะช่วยพวกคุณครับ" คุณป้าแอนนาพยักหน้า "มาเลยคุณแทน มาคุยกันตรงนี้แหละ" แทนเดินเลี่ยงออกมาจากแผงผลไม้เล็กน้อย ยืนอยู่ใต้ร่มเงาของอาคารพาณิชย์ "คุณป้าครับคุณพี่" เขาเริ่มอธิบาย "ที่ท่านผู้อำนวยการเขตแจ้งมา คือเขาได้รับข้อเสนอจากกลุ่มทุนใหญ่กลุ่มหนึ่ง ซึ่งต้องการจะเข้ามาพัฒนาพื้นที่ตรงนี้ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงพาณิชย์ และเพื่อความสะดวกในการก่อสร้างและดำเนินการตามแผนของเขา พวกเขาจึงต้องการให้พ่อค้าแม่ค้าที่อยู่บริเวณนี้ ย้ายออกไป หรืออาจจะจัดสรรพื้นที่ใหม่ให้ แต่ผมเกรงว่า พื้นที่ใหม่ที่จัดสรรให้ อาจจะไม่เหมาะสมกับการค้าขายของพวกคุณ และอาจจะมีค่าใช้จ่ายที่สูงเกินไป" "แล้วเราจะทำยังไงได้ล่ะคะ" พี่นิดถามเสียงเครือ "นั่นคือสิ่งที่ผมอยากจะหารือกับพวกคุณครับ" แทนกล่าว "ผมกำลังจะรวบรวมรายชื่อและข้อมูลของพวกเราทุกคน เพื่อยื่นข้อเสนอต่อผู้อำนวยการเขตอีกครั้ง โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของการดำรงอยู่ของพวกเรา และผลกระทบที่จะเกิดขึ้นหากพวกเราถูกขับไล่ไป" "แต่กลุ่มทุนนั้นน่ะ แข็งแกร่งมากเลยนะคุณแทน" คุณป้าแอนนาเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล "เราจะไปสู้เขาได้อย่างไร" "เราอาจจะสู้เขาด้วยกำลังเงินไม่ได้ครับคุณป้า" แทนตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "แต่เรามีสิ่งอื่นที่เขามีไม่ได้ นั่นคือ ความผูกพันของชุมชน ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และพลังของคนตัวเล็กๆ ที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว" "คุณแทนหมายความว่ายังไงคะ" พี่นิดถาม "ผมหมายความว่า เราจะใช้เสียงของเราครับ" แทนอธิบาย "ผมจะทำเรื่องผ่านทางช่องทางต่างๆ ทั้งสื่อมวลชน และโซเชียลมีเดีย เพื่อเปิดเผยความจริงให้สาธารณชนได้รับทราบ ว่าเบื้องหลังการพัฒนาที่สวยหรูนั้น อาจจะแลกมาด้วยการสูญเสียวิถีชีวิตของคนธรรมดาอย่างพวกเรา" คุณป้าแอนนาฟังแล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าคุณแทนไม่ว่าอะไร ฉันก็จะขอร่วมด้วยนะ" "แน่นอนครับคุณป้า" แทนยิ้มให้ "ผมต้องการกำลังใจจากทุกคน" "ฉันก็ด้วย!" พี่นิดเสริมขึ้นมาทันที "ถึงจะเหนื่อยหน่อย แต่ถ้าต้องสู้ ฉันก็พร้อมสู้" แทนรู้สึกมีพลังขึ้นมาอีกครั้ง "ดีเลยครับ" เขาหันไปมองแผงขายผลไม้ของคุณป้าแอนนา "ตอนนี้ ผมขออนุญาตรวบรวมรายชื่อ และสอบถามข้อมูลเบื้องต้นจากพวกคุณก่อนนะครับ ใครพร้อมที่จะร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้ครั้งนี้บ้าง" มีพ่อค้าแม่ค้าอีกสองสามคนที่บังเอิญได้ยินบทสนทนาของคุณป้าแอนนาและพี่นิด เดินเข้ามาสอบถามด้วยความสนใจ พวกเขาต่างมีสีหน้ากังวลไม่ต่างกัน เมื่อแทนอธิบายสถานการณ์ พวกเขาก็พร้อมใจกันยืนยันที่จะร่วมมือ "เราจะสู้ไปด้วยกัน!" เสียงหนึ่งดังขึ้น "ใช่! เราจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชีวิตของเราง่ายๆ!" อีกเสียงตอบรับ แทนรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ พลังเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจกลางเมืองแห่งนี้ กำลังเบ่งบานอย่างช้าๆ แม้จะรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เขาก็เชื่อมั่นว่า ด้วยความร่วมมือ ร่วมใจ และความถูกต้องเป็นที่ตั้ง พวกเขาจะสามารถยืนหยัดต่อสู้เพื่อรักษาวิถีชีวิตของตนเองไว้ได้ "ขอบคุณทุกคนมากครับ" แทนกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ผมจะรีบดำเนินการให้เร็วที่สุด" หลังจากรวบรวมรายชื่อและข้อมูลเบื้องต้นได้จำนวนหนึ่ง แทนก็ขอตัวกลับไปเตรียมการ เขาตั้งใจจะใช้เวลาทุกวินาทีให้คุ้มค่าที่สุด เพื่อเตรียมแผนการรับมือกับกลุ่มทุนปริศนา และปกป้อง "แสงสว่างจากใจกลางเมือง" ที่เขากำลังจะสร้างขึ้นให้คงอยู่ต่อไป