บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท สยาม เดเวลอปเมนท์ เต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด แสงไฟนีออนสาดส่องกระทบใบหน้าของผู้คนที่นั่งล้อมวงโต๊ะประชุมยาวเหยียด แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งเครียด แววตาฉายแววความกังวลปะปนกับความไม่พอใจ โดยเฉพาะนายท่านสมศักดิ์ เจ้าของบริษัทผู้มีใบหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าปกติ เขาจ้องมองเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา ราวกับต้องการจะใช้สายตาของตนเองเจาะทะลุเข้าไปในกระดาษเหล่านั้น “คุณสุรชัย รายงานสถานการณ์ล่าสุดมา” น้ำเสียงของนายท่านสมศักดิ์แหบพร่า แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหันไปมอง สุรชัย รองกรรมการผู้จัดการ ลูบหน้าผากที่เริ่มมีเหงื่อซึมออกมา เขาพยายามรวบรวมสติ ก่อนจะเริ่มรายงาน “ตอนนี้ข่าวการคัดค้านการรื้อถอนตลาดเก่าและข้อสงสัยเรื่องโบราณสถาน รวมถึงการแก้ไขผังเมือง ได้แพร่กระจายไปทั่วทุกช่องทางแล้วครับท่าน ทั้งสื่อสิ่งพิมพ์ ออนไลน์ และโทรทัศน์ การออกมาแถลงการณ์ของบริษัทเราก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ยิ่งทำให้คนยิ่งตั้งคำถามมากขึ้น” “แล้วเรื่องการประท้วงล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง” นายท่านสมศักดิ์ถามต่อ เสียงยังคงแข็งกร้าว “กลุ่มผู้ได้รับผลกระทบยังคงรวมตัวกันอย่างต่อเนื่องครับ พวกเขาไม่ยอมสลายตัวไปไหน มีการระดมคนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แถมยังมีกลุ่มนักศึกษาและนักกิจกรรมบางส่วนเข้ามาสนับสนุนอีกแรงหนึ่ง ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขาจะได้รับการตอบรับที่ดีจากประชาชนทั่วไป” สุรชัยตอบพร้อมกับเหลือบมองไปทางประตูห้องประชุมเป็นระยะ เหมือนกำลังรอคอยใครบางคน ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นร่างของ ดร. วีณา นักโบราณคดีผู้ทรงคุณวุฒิที่เพิ่งเดินทางมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอสวมชุดสูทสีน้ำตาลเรียบๆ แต่ดูสง่างาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว แทนซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประชุมครั้งนี้ด้วย ลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นเธอ “สวัสดีครับ ดร. วีณา ผมแทนครับ” แทนเดินเข้าไปยื่นมือให้ด้วยความนอบน้อม ดร. วีณาจับมือกับแทน พร้อมรอยยิ้มบางๆ “สวัสดีค่ะ คุณแทน ฉันได้รับทราบเรื่องที่คุณพยายามช่วยชาวตลาดมาตลอด ชื่นชมในความกล้าหาญของคุณจริงๆ” “ผมแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้องครับ” แทนตอบรับ ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของดร. วีณา เขารู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ นายท่านสมศักดิ์ที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ก็เอ่ยขึ้น “เชิญ ดร. วีณา นั่งก่อนครับ” เขาผายมือไปยังเก้าอี้ว่างข้างกาย ดร. วีณาเดินเข้าไปนั่งอย่างสง่างาม เธอวางกระเป๋าเอกสารใบเล็กไว้ข้างกาย ก่อนจะหันไปมองหน้านายท่านสมศักดิ์อย่างตรงไปตรงมา “ท่านประธานครับ ก่อนที่เราจะเริ่มการประชุม ผมขออนุญาตใช้เวลาสักครู่เพื่อแสดงความเห็นบางประการ” ดร. วีณาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและหนักแน่น “ฉันได้ศึกษาเอกสารประวัติศาสตร์และหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับพื้นที่ตลาดเก่าแห่งนี้มาพอสมควร และต้องบอกว่าสิ่งที่พวกคุณกำลังจะทำนั้น เป็นการทำลายประวัติศาสตร์อันทรงคุณค่าของชาติ” นายท่านสมศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ดร. วีณา ครับ บริษัทของเราดำเนินธุรกิจอย่างถูกกฎหมาย และเราได้ศึกษาผลกระทบต่างๆ อย่างถี่ถ้วนแล้ว โครงการของเราจะนำความเจริญมาสู่พื้นที่แห่งนี้” “ความเจริญที่คุณว่า คือตึกสูงเสียดฟ้า โรงแรมหรู หรือห้างสรรพสินค้าที่เหมือนกันไปหมดทุกที่อย่างนั้นหรือครับ” ดร. วีณาถามกลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มมีอุณหภูมิสูงขึ้นเล็กน้อย “แล้วความเจริญเหล่านั้น มันจะมาแทนที่เรื่องราวของผู้คน ชุมชน และประวัติศาสตร์ที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคนได้อย่างไร ท่านเคยคิดถึงคุณค่าทางจิตใจและคุณค่าทางวัฒนธรรมที่เงินตราไม่สามารถประเมินค่าได้บ้างไหม” “เราเข้าใจดีถึงความรู้สึกของชาวบ้านครับ” สุรชัยรีบกล่าวเสริม “แต่ก็ต้องยอมรับว่าพื้นที่ตรงนี้มีความสำคัญทางเศรษฐกิจสูง การพัฒนาเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” “การพัฒนาที่ละเลยมรดกทางวัฒนธรรม คือการพัฒนาที่ผิดพลาด” ดร. วีณาตอบสวนทันควัน “ฉันพบหลักฐานที่บ่งชี้ว่าบริเวณใต้ตลาดเก่า มีซากโบราณสถานสมัยสุโขทัยตอนปลายที่ยังไม่เคยมีการสำรวจอย่างละเอียดมาก่อน ซึ่งอาจมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์อย่างยิ่งยวด หากมีการก่อสร้างอาคารขนาดใหญ่ลงไป อาจจะทำให้หลักฐานเหล่านั้นเสียหายอย่างถาวร” คำพูดของ ดร. วีณา ทำให้นายท่านสมศักดิ์หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองหน้าสุรชัยด้วยสายตาตำหนิ “คุณสุรชัย คุณเคยบอกผมว่าได้ตรวจสอบเรื่องนี้แล้วไม่ใช่หรือ” “ผม…ผมก็ได้ตรวจสอบแล้วครับท่าน แต่ข้อมูลที่ได้มาอาจจะยังไม่ละเอียดเท่าของ ดร. วีณา” สุรชัยแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก “ตอนนี้บริษัทของเรากำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่หลวง” นายท่านสมศักดิ์กล่าวกับที่ประชุมด้วยน้ำเสียงกร้าว “การออกมาแฉข้อมูลโดย ดร. วีณา และการรวมตัวของชาวบ้าน ทำให้โครงการของเราต้องหยุดชะงัก การลงทุนจำนวนมหาศาลกำลังจะสูญเปล่า” “แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไปครับท่านประธาน” หนึ่งในคณะกรรมการถามขึ้น นายท่านสมศักดิ์ถอนหายใจอย่างแรง “เราต้องหาทางแก้ไขเรื่องนี้ เราไม่สามารถยอมให้ใครมาขัดขวางแผนงานของเราได้ง่ายๆ” เขาหันไปมอง ดร. วีณา “ดร. วีณา ครับ ผมขอเสนอว่าเราอาจจะมีการพูดคุยกันถึงทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย” “ทางออกที่ดีที่สุด คือการรักษาประวัติศาสตร์เอาไว้ค่ะ” ดร. วีณาตอบยืนยัน “ฉันพร้อมที่จะให้ความร่วมมือในการหาทางออกที่ยั่งยืน แต่ไม่ใช่การแลกประวัติศาสตร์ด้วยเงิน” แทนมองการเผชิญหน้าครั้งนี้อย่างใจจดใจจ่อ เขารู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ การมาของ ดร. วีณา เปรียบเสมือนการจุดประกายความหวังให้กับชาวตลาด และเป็นอุปสรรคสำคัญสำหรับแผนการของสยาม เดเวลอปเมนท์