การประชุมที่สยาม เดเวลอปเมนท์ ในวันนั้น จบลงด้วยบรรยากาศที่ยังคงตึงเครียด แต่ก็มีความหวังริบหรี่ปรากฏขึ้น การที่ ดร. วีณา นักโบราณคดีชื่อดังออกมาสนับสนุนชาวตลาดและตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับโบราณสถานใต้ตลาดเก่า ได้กลายเป็นประเด็นใหญ่ที่สังคมให้ความสนใจอย่างมาก บริษัทสยาม เดเวลอปเมนท์ ไม่สามารถเพิกเฉยต่อแรงกดดันจากสาธารณชนและสื่อมวลชนได้อีกต่อไป นายท่านสมศักดิ์ แม้จะโมโหและไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ต้องยอมรับสภาพความเป็นจริง เขาไม่สามารถดำเนินโครงการรื้อถอนต่อไปได้โดยไม่มีข้อโต้แย้งที่หนักแน่นพอ การออกมาพูดคุยกับ ดร. วีณา จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในขณะนี้ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของบริษัทและหาทางประคับประคองสถานการณ์ “เอาล่ะครับ ดร. วีณา” นายท่านสมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะอ่อนลง “ผมเข้าใจดีถึงความห่วงใยของท่านต่อโบราณสถาน ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่เคารพในประวัติศาสตร์” เขาโกหกอย่างหน้าตาเฉย “เรายินดีที่จะระงับการรื้อถอนในส่วนที่อาจมีโบราณสถานอยู่ และจะให้คณะของท่านเข้าสำรวจพื้นที่อย่างละเอียด” ดร. วีณา พยักหน้าช้าๆ “ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน ฉันหวังว่าความร่วมมือครั้งนี้ จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดี” “แต่” นายท่านสมศักดิ์ยกมือขึ้นเชิงขอให้ ดร. วีณา ฟังต่อ “ในขณะเดียวกัน เราก็ยังคงต้องการพัฒนาพื้นที่แห่งนี้ เพื่อความเจริญของกรุงเทพฯ เรามีแผนการที่วางไว้อย่างดี และมีนักลงทุนจำนวนมากที่คาดหวังความคืบหน้า” “แล้วแผนการของท่านคืออะไรคะ” ดร. วีณา ถามอย่างระแวดระวัง “เราเสนอว่า เราจะปรับแบบการก่อสร้างบางส่วน เพื่อหลีกเลี่ยงจุดที่อาจจะเป็นโบราณสถาน” นายท่านสมศักดิ์กล่าว “และเราจะสนับสนุนการอนุรักษ์พื้นที่โบราณสถานบางส่วน โดยการสร้างเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมภายในโครงการของเรา” แทนที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ขมวดคิ้ว เขารู้สึกได้ว่าข้อเสนอนี้มีความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง “ท่านประธานครับ การสร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมภายในโครงการของท่าน มันเพียงพอที่จะรักษาคุณค่าของประวัติศาสตร์ทั้งหมดได้หรือครับ” “คุณแทนครับ เรากำลังพยายามอย่างเต็มที่แล้ว” นายท่านสมศักดิ์ตอบ “และเราก็ต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ทางธุรกิจด้วย การพัฒนาโครงการนี้ จะสร้างงาน สร้างรายได้ และนำความเจริญมาสู่ท้องถิ่น” “แต่ความเจริญที่มาพร้อมกับการทำลายรากเหง้า มันคือความเจริญที่ยั่งยืนจริงหรือครับ” ดร. วีณาเสริม “การอนุรักษ์ควรจะทำอย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่การสร้างอนุสรณ์เล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ดูดี” “เราเข้าใจข้อจำกัดของท่านค่ะ” แทนพูดขึ้นบ้าง “แต่การที่บริษัทจะปรับแบบโครงการ แสดงว่าพวกท่านก็ยอมรับแล้วว่ามีโบราณสถานอยู่จริง การสำรวจอย่างละเอียดและจริงจังจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้” “แน่นอนครับ เราจะให้ความร่วมมือในการสำรวจ” นายท่านสมศักดิ์กล่าว “แต่ระหว่างการสำรวจ เราก็ขอให้ชาวตลาดและกลุ่มผู้ได้รับผลกระทบ เข้าใจถึงสถานการณ์ และผ่อนปรนการเคลื่อนไหวลงบ้าง เพื่อให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างราบรื่น” “หมายความว่ายังไงคะ” ดร. วีณาถาม “ท่านต้องการให้เราหยุดการเคลื่อนไหว เพื่อแลกกับการสำรวจที่ยังไม่รู้ว่าจะได้ผลเป็นอย่างไร” “เรากำลังเสนอทางออกที่ดีที่สุดในสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ครับ” นายท่านสมศักดิ์กล่าว “หากเราสามารถพิสูจน์ได้ว่ามีโบราณสถานสำคัญจริงๆ เราก็พร้อมที่จะพิจารณาปรับแผนการพัฒนาให้สอดคล้องมากยิ่งขึ้น” สุรชัยเสริม “ทางบริษัทได้เตรียมเงินจำนวนหนึ่งไว้สำหรับเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการชะลอโครงการนี้ด้วยครับ” “เงินเยียวยา?” ดร. วีณาถามเสียงสูง “ท่านคิดว่าเงินสามารถซื้อประวัติศาสตร์ได้หรือคะ” “เราไม่ได้ต้องการซื้อครับ ดร. วีณา” นายท่านสมศักดิ์กล่าวอย่างนุ่มนวล “เราเพียงต้องการแสดงความรับผิดชอบ และช่วยแบ่งเบาภาระของชาวบ้านในช่วงที่โครงการต้องชะลอตัว” แทนมอง ดร. วีณา และชาวตลาดที่มายืนรอฟังผลการประชุมอยู่ด้านนอก เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวลปะปนกัน “ผมคิดว่าเราควรจะรับข้อเสนอเบื้องต้นนี้ไว้พิจารณาครับ ดร. วีณา” แทนกล่าว “อย่างน้อยที่สุด เราก็ได้เวลาเพิ่มขึ้นสำหรับการสำรวจ และทำให้บริษัทต้องยอมรับว่ามีโบราณสถานอยู่จริง” ดร. วีณาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้ค่ะ ฉันจะนำข้อเสนอของท่านไปแจ้งให้ชาวตลาดทราบ และจะปรึกษากับแกนนำของกลุ่มผู้ได้รับผลกระทบอีกครั้ง แต่ฉันขอเน้นย้ำว่า การสำรวจต้องโปร่งใส ตรวจสอบได้ และต้องทำอย่างเร่งด่วน” “แน่นอนครับ” นายท่านสมศักดิ์ตอบรับทันที เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างมีความหวัง การประนีประนอมครั้งนี้ ดูเหมือนจะเป็นชัยชนะเล็กๆ ของสยาม เดเวลอปเมนท์ ที่สามารถซื้อเวลาและลดแรงกดดันจากสาธารณชนลงได้ หลังจากการประชุม ดร. วีณา ได้เดินออกมาพบกับชาวตลาดที่มารออยู่ด้านนอก แทนเดินเคียงข้างเธอ “เป็นอย่างไรบ้างคะ ดร. วีณา” ป้าแอนนาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “บริษัทตกลงที่จะระงับการรื้อถอนในส่วนที่อาจมีโบราณสถาน และจะให้มีการสำรวจอย่างละเอียดค่ะ” ดร. วีณาแจ้งข่าว “แต่พวกเขาก็ยังยืนยันที่จะพัฒนาโครงการ และเสนอให้มีการสร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อม” เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่ชาวตลาด บางคนดีใจที่การรื้อถอนถูกระงับ แต่บางคนก็ยังคงไม่พอใจกับข้อเสนอเรื่องพิพิธภัณฑ์ “พิพิธภัณฑ์เล็กๆ ที่ไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะ” ลุงบุญชวนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ” “เราต้องคุยกันอีกทีค่ะ” ดร. วีณาตอบ “อย่างน้อยที่สุด เราก็ได้เวลา และทำให้พวกเขาต้องยอมรับเรื่องโบราณสถาน” แทนเสริม “ผมคิดว่านี่เป็นก้าวสำคัญครับ ถึงแม้จะยังไม่ใช่ชัยชนะที่สมบูรณ์ แต่ก็ถือว่าเราได้พื้นที่ในการต่อสู้มากขึ้น” “แล้วเราจะเชื่อใจบริษัทนี้ได้อย่างไรคะ” ป้าแอนนาถามอย่างกังวล “เราต้องจับตาดูพวกเขาอย่างใกล้ชิดค่ะ” ดร. วีณาตอบ “และเราต้องเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ในครั้งต่อไป” แม้การประนีประนอมครั้งนี้จะดูเหมือนเป็นชัยชนะเล็กๆ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่า การต่อสู้เพื่อรักษาประวัติศาสตร์และวิถีชีวิตของชาวตลาด ยังคงดำเนินต่อไป และสยาม เดเวลอปเมนท์ ก็ยังคงมีแผนการซ่อนเร้นที่รอวันจะเปิดเผย