ในขณะที่ชาวตลาดและ ดร. วีณา กำลังดีใจกับการระงับการรื้อถอนเบื้องต้น และการเจรจาที่ดูเหมือนจะมีความหวัง สยาม เดเวลอปเมนท์ ก็ได้เริ่มเดินหน้าแผนสำรองของตนเองอย่างเงียบๆ ในห้องทำงานส่วนตัวที่หรูหราของนายท่านสมศักดิ์ มีเพียงเขาและสุรชัยเท่านั้นที่อยู่ด้วย “เป็นไปตามแผนที่วางไว้ครับท่าน” สุรชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ “การประนีประนอมครั้งนี้ ทำให้เราได้เวลาเพิ่มขึ้นมาก” นายท่านสมศักดิ์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ “เวลานี่แหละคือสิ่งที่เราต้องการที่สุด” เขากล่าว “การสำรวจโบราณสถานจะต้องใช้เวลาหลายเดือน หรืออาจจะเป็นปี กว่าจะสรุปผลได้ ในระหว่างนั้น เราก็สามารถเดินหน้าแผนการอื่นๆ ของเราไปได้” “แล้วแผนการก่อสร้างจริงล่ะครับท่าน” สุรชัยถาม “เราจะเริ่มก่อสร้างในส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องกับบริเวณที่ต้องสำรวจก่อน” นายท่านสมศักดิ์ตอบ “และเราจะเร่งดำเนินการในส่วนอื่นๆ ของโครงการที่อยู่รอบนอก ให้เสร็จสมบูรณ์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อการสำรวจกินเวลานานพอ และมีข่าวการค้นพบที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ เราก็จะนำมาเป็นข้ออ้างในการปรับแบบอีกครั้ง” “ใช้ประโยชน์อย่างไรหรือครับท่าน” สุรชัยเลิกคิ้วถาม “ก็อาจจะอ้างว่า การค้นพบโบราณสถาน ทำให้เราต้องปรับแบบโครงการให้มีความยิ่งใหญ่และสง่างามมากขึ้น เพื่อเป็นการยกย่องประวัติศาสตร์” นายท่านสมศักดิ์หัวเราะเบาๆ “แล้วก็จะใช้โอกาสนี้ในการขออนุญาตก่อสร้างอาคารที่สูงขึ้น หรือมีพื้นที่ใช้สอยมากขึ้นกว่าเดิม” สุรชัยพยักหน้าอย่างเข้าใจ “แผนของท่านแยบยลจริงๆ ครับท่าน ยิ่งใหญ่และเหนือชั้นกว่าที่ผมคิดไว้มาก” “แน่นอน” นายท่านสมศักดิ์กล่าว “ชาวบ้านพวกนั้น คิดว่าพวกเขาชนะแล้ว แต่จริงๆ แล้ว พวกเขากำลังเดินเข้าสู่กับดักที่เราวางไว้” “แล้วเรื่องชาวตลาดที่ต้องอพยพล่ะครับท่าน” สุรชัยถามต่อ “หากเรายืนยันที่จะพัฒนาโครงการ พวกเขาก็ยังต้องเผชิญกับการถูกขับไล่อยู่ดี” “เราจะใช้วิธีการอื่น” นายท่านสมศักดิ์กล่าว “ในช่วงที่รอผลการสำรวจ เราจะค่อยๆ สร้างแรงกดดันให้กับชาวตลาดอย่างเงียบๆ อาจจะใช้วิธีการสร้างความเดือดร้อนเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันของพวกเขา ทำให้พวกเขาเริ่มรู้สึกว่าอยู่ที่นี่มันไม่สะดวกสบายอีกต่อไป” “เช่นอะไรบ้างครับท่าน” “อาจจะมีการปิดถนนบางสายโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ทำให้การขนส่งสินค้าลำบาก” นายท่านสมศักดิ์ยกตัวอย่าง “หรืออาจจะมีการตรวจสอบใบอนุญาตต่างๆ อย่างเข้มงวด ทำให้เกิดความติดขัดในการประกอบอาชีพ หรือแม้กระทั่งการสร้างข่าวลือต่างๆ เพื่อบั่นทอนขวัญกำลังใจของพวกเขา” “เป็นวิธีที่แยบยลมากครับท่าน” สุรชัยกล่าวชื่นชม “ทำให้ชาวบ้านค่อยๆ หมดกำลังใจไปเอง โดยที่เราไม่ต้องลงมือโดยตรง” “เราต้องใช้ความอดทน” นายท่านสมศักดิ์กล่าว “การต่อสู้กับประวัติศาสตร์และผู้คนที่ยึดติดกับอดีต มันต้องใช้เวลา เราไม่สามารถรีบร้อนได้” “แล้ว ดร. วีณา ล่ะครับท่าน ถ้าเธอพบหลักฐานที่สำคัญจริงๆ” สุรชัยถามด้วยความกังวล “ถ้าเธอพบหลักฐานที่สำคัญจริงๆ เราก็ยิ่งได้ประโยชน์” นายท่านสมศักดิ์ตอบ “เราจะใช้สิ่งนั้นเป็นข้ออ้างในการปรับแบบโครงการให้ยิ่งใหญ่ขึ้นตามที่ผมบอกไป และอาจจะเสนอให้มีการเวนคืนที่ดินในส่วนที่เหลือในราคาที่สูงขึ้น” “แต่ถ้าเธอไม่พบอะไรเลยล่ะครับ” “ถ้าเธอไม่พบอะไรเลย การสำรวจก็จะสิ้นสุดลง และเราก็จะสามารถดำเนินการรื้อถอนได้ตามแผนเดิม” นายท่านสมศักดิ์ยิ้มกว้าง “ไม่ว่าผลการสำรวจจะเป็นอย่างไร เราก็ไม่มีทางเสียเปรียบ” “ผมประทับใจในวิสัยทัศน์ของท่านจริงๆ ครับท่าน” สุรชัยกล่าว “ผมจะรีบดำเนินการตามแผนที่ท่านวางไว้ทันที” “ดีมาก” นายท่านสมศักดิ์กล่าว “จำไว้ว่า ทุกการเคลื่อนไหวของเรา ต้องทำอย่างเงียบเชียบที่สุด อย่าให้ใครล่วงรู้แผนการที่แท้จริงของเราได้” ในขณะที่ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของชาวตลาดและ ดร. วีณา เบื้องหลังฉาก บริษัทสยาม เดเวลอปเมนท์ กำลังวางแผนการที่ซับซ้อนและแยบยล เพื่อบดขยี้ความหวังเหล่านั้น และเดินหน้าโครงการของตนเองต่อไป แสงสว่างที่เคยส่องประกายในใจกลางเมืองยามพลบค่ำ กำลังจะถูกบดบังด้วยเงาแห่งแผนการอันมืดมิดของกลุ่มทุนผู้ละโมบ