ภายในรถลีมูซีนที่เคลื่อนตัวไปอย่างราบรื่น บรรยากาศอึดอัดราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา ปัญญ์มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย เมืองที่เคยคุ้นตา ตอนนี้กลับดูแปลกตาไปในยามพลบค่ำ แสงไฟจากตึกสูงเสียดฟ้ากำลังขับไล่ความมืดมิด แต่มันกลับส่องให้เห็นรอยร้าวและหลุมดำที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องลึก เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าอาคารที่ดูเก่าแก่และไม่โดดเด่น ปัญญ์ก็ถูกพาเดินเข้าไปภายใน ชายในชุดสูทเปิดประตูไม้บานใหญ่ เผยให้เห็นโถงทางเดินที่มืดสลัว มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟโบราณที่แขวนอยู่ตามผนัง "เชิญครับ" ชายคนนั้นผายมือไปทางบันไดวนที่ทอดตัวลงสู่เบื้องล่าง ปัญญ์ก้าวลงบันไดไปด้วยความสงสัยและความหวาดระแวง ทุกย่างก้าวของเขาก้องสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินที่เงียบสงัด ราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ที่นี่ เมื่อถึงชั้นล่างสุด เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่ มันดูแข็งแรงและปลอดภัย… หรืออาจจะถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขัง? ชายในชุดสูทไขกุญแจเหล็กที่ดูใหญ่โต ประตูเปิดออก เผยให้เห็นห้องที่สว่างไสวผิดกับบรรยากาศภายนอก ผนังห้องเป็นกระจกใสทั้งหมด สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังส่องแสงระยิบระยับจากมุมสูง และตรงกลางห้อง… ชายชราในชุดที่ดูหรูหรา แต่แฝงด้วยอำนาจ นั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมอย่างสง่างาม เขาเงยหน้าขึ้นมองปัญญ์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เชิญนั่งคุณปัญญ์" เสียงของชายชราทุ้มต่ำและสุขุม ปัญญ์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา… เขาไม่รู้ว่านี่คือการประชุม หรือการสอบปากคำ "คุณคงสงสัย… ว่าผมคือใคร" ชายชราเอ่ยขึ้น "ผมคือ… ผู้ที่คอยดูแลความเรียบร้อยของเมืองนี้… จากเบื้องหลัง" "ความเรียบร้อย?" ปัญญ์อดที่จะถามไม่ได้ "แต่สิ่งที่ผมเห็น… มันคือความวุ่นวาย… การทำลายล้าง" ชายชราหัวเราะเบาๆ "ความวุ่นวาย… ที่กำลังจะนำมาซึ่งระเบียบใหม่… สิ่งที่คุณเห็น… มันคือการปลดปล่อย… ปลดปล่อยจากสิ่งเก่าๆ ที่เน่าเฟะ" "ปลดปล่อย?" ปัญญ์ทวนคำ "คุณกำลังพูดถึงมาริสา… คุณรู้เรื่องของเธอใช่ไหม?" "มาริสา… เธอเป็นเพียงเครื่องมือ… เครื่องมือที่ถูกใช้เพื่อจุดประกาย…" ชายชราตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "เครื่องมือ?" ปัญญ์เริ่มไม่เข้าใจ "แล้วใครคือผู้ที่ใช้เธอ?" "ผม… และคนอย่างผม…" ชายชราตอบอย่างตรงไปตรงมา "เราคือผู้สร้าง… และผู้ทำลาย… เราควบคุมสมดุลของเมืองนี้…" "คุณบังคับให้มาริสาทำเรื่องเลวร้าย?" ความโกรธเริ่มปะทุขึ้นในใจของปัญญ์ "เลวร้าย… สำหรับใครบางคน… แต่มันคือความจำเป็น… เพื่อให้บางสิ่งที่ดีกว่าเกิดขึ้น" ชายชราตอบ "คุณเห็นความโกลาหล… ผมเห็นโอกาส… โอกาสที่จะกำจัดสิ่งสกปรก… และสร้างสิ่งใหม่… ให้กับอนาคต" "แล้ว… คนที่ชิงตัวมาริสาไป… คุณส่งพวกเขาไปใช่ไหม?" ปัญญ์ถาม "แน่นอน… เธอได้ทำหน้าที่ของเธอเสร็จสิ้นแล้ว… ถึงเวลาที่จะต้อง… จัดการเธอ" ชายชราตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย คำพูดนั้นทำเอาปัญญ์ใจหายวาบ… "คุณจะทำอะไรกับเธอ?" "เราจะ… ชี้แจงให้เธอเข้าใจ… ว่าเส้นทางที่เธอเลือก… มันอันตรายเกินไป… และอาจจะกระทบกระเทือน… ถึงแผนการใหญ่ของเรา" ชายชราตอบ "แต่ถ้าเธอไม่ให้ความร่วมมือ…" ชายชราหยุดพูดไปชั่วครู่ ก่อนจะหันไปสบตากับปัญญ์โดยตรง "…ก็ต้องมีการกำจัด…" ปัญญ์รู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งสาดใส่หน้า… เขาไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้… เขาต้องทำอะไรบางอย่าง… "ผม… ผมจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายเธอ" ปัญญ์ลุกขึ้นยืนอย่างท้าทาย ชายชราเพียงยิ้มมุมปาก "คุณ… ยังไม่เข้าใจ… คุณยังเป็นเด็ก… ในเกมที่ใหญ่กว่านี้" "ผม… เข้าใจดีกว่าที่คุณคิด" ปัญญ์ตอบ "และผมจะปกป้องมาริสา… และผมจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด…" ทันใดนั้น… เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอาคาร… ไฟในห้องดับลงทันที… เหลือเพียงแสงไฟนีออนจากภายนอกที่ส่องเข้ามา… "เกิดอะไรขึ้น?" ชายชราถามอย่างฉุนเฉียว ชายในชุดสูทรีบเปิดประตูห้องออกไป… เพียงชั่วครู่เขาก็รีบวิ่งกลับเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายท่าน!… มีคน… บุกเข้ามา!…" ปัญญ์มองไปยังประตูที่เปิดอ้า… เงาร่างของกลุ่มคนปริศนา… ที่เขาเคยเห็นในตอนแรก… กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาในห้อง… แล้ว… ใครกันแน่ที่กำลังบุกเข้ามา? กลุ่มคนปริศนาที่ชิงตัวมาริสาไป… หรือเป็นฝ่ายตรงข้ามของชายชราคนนี้? และปัญญ์… จะต้องเลือกข้างไหน… หรือเขาจะกลายเป็นศูนย์กลางของความขัดแย้งนี้…? ในความมืดมิดที่ปกคลุม… ปัญญ์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอันตรายที่คุกรุ่น… และเขาตระหนักได้ว่า… การเผชิญหน้าครั้งใหญ่… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น… ระหว่างที่กลุ่มคนปริศนาบุกเข้ามา… ปัญญ์จะสามารถใช้โอกาสนี้หลบหนีไปพร้อมกับข้อมูลสำคัญที่เขาได้ยินมาได้หรือไม่? และความลับที่ชายชราผู้นี้ปิดบังไว้… จะถูกเปิดเผยออกมา… หรือจะถูกกลืนกินไปพร้อมกับความมืดมิดที่กำลังจะมาถึง?