เช้าวันต่อมาแทนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าที่เคยเป็นมาหลายปี แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่าง ทำให้ห้องนอนของเขาสว่างไสวไปด้วยสีทองอร่าม เขาจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นเป็นจังหวะที่เบิกบานกว่าทุกวัน เขานึกถึงคุณป้าแอนนา แล้วก็อมยิ้มกับตัวเอง "วันนี้ต้องไปหาคุณป้าอีกครั้ง" เขาคิดในใจ "ต้องเอาอะไรไปฝากท่านด้วย" แทนตัดสินใจไปซื้อผลไม้สดๆ และอาหารบำรุงสุขภาพหลายอย่างก่อนจะเดินทางไปยังบ้านหลังเล็กสีฟ้า เขากะพริบตาอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงใบหน้าของคุณป้าแอนนา รอยยิ้มที่จริงใจของท่าน ยังคงเป็นภาพที่ชัดเจนอยู่ในความทรงจำของเขา เมื่อไปถึง เขาเห็นคุณป้าแอนนากำลังนั่งอยู่หน้าบ้าน กำลังรดน้ำต้นไม้เล็กๆ ที่วางเรียงรายอยู่ริมระเบียง แม้จะดูผอมบางกว่าปกติ แต่แววตาของท่านกลับดูสดใสขึ้นมาก "อรุณสวัสดิ์ครับคุณป้า" แทนเอ่ยทักทาย พร้อมกับยื่นตะกร้าผลไม้ให้ "ผมเอาผลไม้กับอาหารมาให้คุณป้าครับ" คุณป้าแอนนามองตะกร้าด้วยความยินดี "ขอบคุณมากนะจ้ะคุณแทน คุณนี่เป็นคนดีจริงๆ" "ไม่เป็นไรครับคุณป้า ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ" แทนตอบอย่างถ่อมตน "วันนี้คุณป้าเป็นอย่างไรบ้างครับ อาการดีขึ้นหรือยัง" "ดีขึ้นมากแล้วจ้ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ" คุณป้าแอนนาตอบ "พอได้ทานโจ๊กอุ่นๆ แล้วก็มียาที่คุณไปซื้อมาให้ อาการก็ทุเลาลงเยอะเลย" ทั้งสองคนนั่งคุยกันอย่างออกรส แทนเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาให้คุณป้าแอนนาฟังถึงความกดดันในการทำงาน ความเหงาที่ต้องเผชิญในเมืองใหญ่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเปิดใจเล่าเรื่องส่วนตัวให้กับใครฟังได้มากขนาดนี้ แต่กับคุณป้าแอนนา เขากลับรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด "คุณแทนรู้ไหมคะ" คุณป้าแอนนาพูดขึ้นมาหลังจากฟังเรื่องราวของเขาจบ "ชีวิตคนเรามันก็เหมือนกับการเดินบนสะพานที่ทอดยาว บางทีก็มีขรุขระ บางทีก็มีคลื่นลม แต่ถ้าเราค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว เราก็จะถึงจุดหมายปลายทางเอง" "แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าตัวเองหลงทางครับคุณป้า" แทนยอมรับ "ผมไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางที่แท้จริงของชีวิตคืออะไร" คุณป้าแอนนายิ้มอย่างอ่อนโยน "จุดหมายปลายทางของชีวิตไม่ใช่สิ่งที่เราต้องค้นหาจากที่ไหนไกลหรอกจ้ะคุณแทน มันอยู่ในตัวเรานี่แหละ อยู่ที่การที่เรามีความสุขกับสิ่งที่เรามี อยู่ที่การที่เราได้ช่วยเหลือผู้อื่น อยู่ที่การที่เราได้รักและได้รับความรัก" คำพูดของคุณป้าแอนนาทำให้แทนฉุกคิด เขาไม่เคยคิดเรื่องความสุขที่แท้จริงมาก่อนเลย เขาคิดเสมอว่าความสุขคือการได้ครอบครองสิ่งของ หรือการได้เลื่อนตำแหน่ง แต่ตอนนี้ เขากำลังค้นพบว่าความสุขที่แท้จริงอาจจะเรียบง่ายกว่านั้นมาก "แล้วคุณป้าล่ะครับ คุณป้ามีความสุขได้อย่างไร ทั้งๆ ที่ชีวิตลำบาก" แทนถามด้วยความสงสัย คุณป้าแอนนามองออกไปนอกหน้าต่าง สู่ทิวทัศน์ของเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า "ป้าก็มีความสุขในแบบของป้านี่แหละจ้ะ" เธอตอบ "ป้ามีความสุขกับการได้เห็นดอกไม้ที่ป้าปลูกออกดอกสวยงาม ป้ามีความสุขกับการได้พูดคุยกับลูกค้า ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา ป้ามีความสุขกับการได้มีคุณแทนมาเป็นเพื่อน" เธอหันกลับมามองแทนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น "ป้าเชื่อว่าทุกๆ คนมีความสุขในแบบของตัวเองได้นะจ้ะ เพียงแค่เรามองให้เห็นมันเท่านั้นเอง" แทนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจของเขาถูกปลดล็อก เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณป้าแอนนาถึงดูมีความสุขได้ ทั้งๆ ที่เธอไม่มีทรัพย์สมบัติมากมายนัก ความสุขของเธอมาจากภายใน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับปัจจัยภายนอก "คุณป้าครับ" แทนพูดขึ้นมาอย่างลังเล "ผมอยากจะช่วยคุณป้าเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ ให้คุณป้าได้พักผ่อนอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน" คุณป้าแอนนาส่ายหน้าช้าๆ "ขอบคุณในความหวังดีนะจ้ะคุณแทน แต่ป้าไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้ว ป้าพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้" "แต่..." แทนยังคงอยากจะช่วยเหลือ "ผมรู้สึกว่าผมติดค้างคุณป้าอยู่หลายอย่าง" "คุณแทนได้ให้ในสิ่งที่ป้าต้องการมากที่สุดแล้วจ้ะ" คุณป้าแอนนาตอบ "นั่นคือความเมตตา และความเป็นเพื่อน" แทนรู้สึกตื้นตันใจกับคำพูดของคุณป้าแอนนา เขารู้สึกว่าตัวเองได้รับสิ่งที่มีค่ามากกว่าเงินทองมากมายนัก เขาตัดสินใจว่าจะทำอะไรบางอย่างเพื่อคุณป้าแอนนาจริงๆ จังๆ "คุณป้าครับ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมอยากจะช่วยเหลือคุณป้าในระยะยาวนะครับ ผมอยากจะให้คุณป้าได้มีบ้านที่สบายกว่านี้ ได้มีเงินใช้จ่ายอย่างสุขสบาย โดยไม่ต้องลำบาก" คุณป้าแอนนามองแทนด้วยความประหลาดใจ "คุณแทนหมายความว่าอย่างไรคะ" "ผมอยากจะมอบบ้านหลังเล็กๆ ให้คุณป้าสักหลังหนึ่ง พร้อมกับเงินทุนให้คุณป้าได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายครับ" แทนพูดอย่างจริงจัง "ผมมีเงินมากพอที่จะทำได้ และผมก็อยากจะทำเพื่อตอบแทนที่คุณป้าได้มอบสิ่งดีๆ ให้กับผม" คุณป้าแอนนาอึ้งไป เธอไม่คิดเลยว่าแทนจะเสนอสิ่งนี้ให้ "คุณแทน... ป้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี" "คุณป้าไม่ต้องคิดมากครับ" แทนยืนยัน "ผมอยากจะทำจริงๆ" คุณป้าแอนนาพิจารณาคำพูดของแทนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน "คุณแทนจ๊ะ ป้าดีใจที่มีเพื่อนอย่างคุณนะ แต่ป้าก็ยังยืนยันคำเดิม ป้ามีความสุขกับชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้แล้ว" "แต่..." แทนยังคงพยายาม "ลองฟังป้าพูดนะจ้ะ" คุณป้าแอนนาขัดขึ้น "การที่เราได้รับความช่วยเหลือมากเกินไป บางทีมันอาจจะทำให้เราสูญเสียความเป็นตัวเองไปก็ได้นะจ้ะ ป้าอยากมีชีวิตของป้าเอง ป้าอยากพึ่งพาตัวเองได้" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "แต่ถ้าคุณแทนอยากจะช่วยเหลือจริงๆ ป้ามีเรื่องอยากจะขอให้คุณแทนช่วย" "ครับคุณป้า บอกมาได้เลยครับ" แทนรีบตอบ "คุณแทนช่วยเป็นคนกลาง ช่วยสื่อสารกับคนอื่นๆ ในชุมชนของเรา ให้พวกเขารู้สึกว่ามีคนคอยดูแลพวกเขา ให้พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว" คุณป้าแอนนาพูด "ป้าเชื่อว่าคุณแทนจะทำได้" แทนมองคุณป้าแอนนาด้วยความทึ่ง เขารู้สึกว่าคุณป้าแอนนาไม่ใช่แค่แม่ค้าธรรมดา แต่เป็นผู้ที่มีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ เป็นผู้ที่มองเห็นถึงความสำคัญของการช่วยเหลือผู้อื่นอย่างแท้จริง "ผมจะทำครับคุณป้า" แทนตอบรับอย่างหนักแน่น "ผมจะช่วยคุณป้าให้ดีที่สุด" การสนทนาในวันนั้นทำให้แทนได้เรียนรู้ถึงความหมายที่แท้จริงของความสุข และการช่วยเหลือผู้อื่น เขาได้พบว่าการให้ที่แท้จริง ไม่ใช่การให้วัตถุสิ่งของ แต่คือการให้กำลังใจ การให้ความหวัง และการให้โอกาส