แดดร่มลมตกยามเย็นของวันศุกร์ แสงสีทองอาบไล้ทั่วท้องฟ้า ก่อเกิดเป็นเงายาวทอดทาบทับผืนดิน บริษัท “บุญมา ก่อสร้าง” สำนักงานเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนถนนสายรองของเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง กำลังจะปิดทำการ เสียงกุญแจไขประตูเหล็กดังแกร็กเบาๆ ตามมาด้วยเสียงปิดประตูไม้ที่หนักแน่น แสดงถึงการเสร็จสิ้นภารกิจประจำวันของเจ้าของกิจการ ผู้เป็นทั้งวิศวกรหัวหน้าโครงการ และคนงานในบางเวลา "คุณบุญมา" เขาคือชายวัยกลางคน รูปร่างสันทัด ใบหน้ามีร่องรอยของความเหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำ แต่แววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่นและความดีงาม สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อน พับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแล็คสีเข้ม รองเท้าผ้าใบที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน เขาเดินสำรวจรอบๆ ออฟฟิศที่เรียบง่าย ตู้เอกสารเก่าๆ โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแบบร่างและเอกสารวางระเกะระกะ แต่ก็ยังคงความเป็นระเบียบเรียบร้อยในแบบของเขาเอง บนผนังมีใบประกาศนียบัตรรับรองการขึ้นทะเบียนวิศวกร และรูปถ่ายครอบครัวที่ยิ้มแย้มแจ่มใส คือสิ่งเดียวที่บ่งบอกถึงความภาคภูมิใจและความสุขส่วนตัว "สมศรี" เสียงเรียกจากหญิงสาววัยสามสิบต้นๆ ที่ทำงานเป็นเสมียนและบัญชีของบริษัท เดินออกมาจากห้องเล็กๆ ด้านใน ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มบางๆ "เสร็จแล้วเหรอคะคุณบุญมา" "อือ เสร็จแล้วสมศรี วันนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะ ได้งานมาอีกแล้ว" บุญมาตอบพลางเดินไปหยิบกระติกน้ำใบโปรดที่วางอยู่บนโต๊ะ "งานใหญ่เลยนะคะ โครงการของท่านประธานบริษัทมหาเศรษฐีเลยทีเดียว" สมศรียิ้มกว้างกว่าเดิม "แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วค่ะ" "ตื่นเต้นก็ดีนะ จะได้มีแรงทำงาน" บุญมาพูดติดตลก "แต่ก็อย่าประมาทล่ะ งานใหญ่ย่อมมีความท้าทายใหญ่ตามมาเสมอ" "หนูรู้ค่ะคุณบุญมา คุณบุญมาไม่เคยประมาทอยู่แล้ว" สมศรียอมรับ "ที่หนูดีใจที่สุดคือเราได้งานนี้มาด้วยความสามารถของเราเอง ไม่ต้องไปวิ่งเต้น หรือใช้เส้นสายอะไรเลย" บุญมายิ้มรับ "นั่นแหละคือสิ่งที่พี่ภูมิใจที่สุด สมศรี พี่สร้างบริษัทนี้มาด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ไม่เคยคิดคดโกงใคร ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ วันนี้เราอาจจะยังเล็ก แต่พี่เชื่อว่าสักวันหนึ่ง ความดีของเราจะนำพาเราไปถึงจุดที่เราฝันไว้" "หนูเชื่อมั่นในตัวคุณบุญมาค่ะ" สมศรียืนยัน "ตั้งแต่หนูเข้ามาทำงานที่นี่ ไม่เคยเห็นคุณบุญมาทำอะไรที่ไม่ถูกต้องเลย แม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการเบิกค่าใช้จ่าย ก็ยังต้องมีใบเสร็จครบถ้วนเสมอ" "มันเป็นหลักการของเรานะสมศรี ถ้าเราไม่ซื่อสัตย์กับตัวเอง แล้วเราจะไปซื่อสัตย์กับใครได้" บุญมากล่าว "แล้วลูกค้าจะเชื่อใจเราได้อย่างไร" "ใช่ค่ะ" สมศรียกมือไหว้ "หนูขอให้โครงการนี้ราบรื่นนะคะ" "ขอบคุณนะสมศรี" บุญมามองไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ดวงดาวเริ่มปรากฏ "เรากลับบ้านกันเถอะ วันพรุ่งนี้ยังต้องไปดูสถานที่จริงอีก" ทั้งสองคนเดินออกจากออฟฟิศ ปิดไฟ ปิดประตูอย่างเรียบร้อย บุญมาเดินไปที่รถกระบะเก่าๆ คู่ใจของเขา คันที่ใช้ขนวัสดุอุปกรณ์และเดินทางไปยังไซต์งานต่างๆ ก่อนสตาร์ทเครื่องยนต์ เขาเหลือบมองป้ายบริษัท "บุญมา ก่อสร้าง" อีกครั้ง เป็นป้ายเล็กๆ ที่เรียบง่าย แต่มีความหมายลึกซึ้งสำหรับเขา การได้รับงานโครงการก่อสร้างคฤหาสน์หรูของท่านประธานวิรัช ถือเป็นก้าวสำคัญของบุญมา ก่อสร้าง โดยแท้จริง ท่านประธานวิรัชเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เป็นที่รู้จักในวงกว้างถึงความเด็ดขาดและเฉียบแหลมในการทำธุรกิจ แต่ก็เป็นที่รู้กันดีว่าท่านเป็นคนยึดมั่นในคุณธรรมและจริยธรรมอย่างยิ่ง โครงการนี้จึงไม่ใช่แค่การได้งาน แต่เป็นการพิสูจน์ฝีมือและมาตรฐานของบริษัทให้เป็นที่ประจักษ์แก่บุคคลสำคัญระดับประเทศ บุญมาขับรถกลับบ้านด้วยความคิดที่หลากหลาย เขาคำนึงถึงรายละเอียดทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นในโครงการนี้ ตั้งแต่วัสดุที่ใช้ การควบคุมคุณภาพ การบริหารจัดการงบประมาณ และที่สำคัญที่สุดคือการรักษามาตรฐานความซื่อสัตย์ที่เขายึดมั่นมาตลอด เขาไม่ใช่คนที่ชอบแข่งขันด้วยการลดต้นทุนโดยการใช้วัสดุที่ไม่ได้คุณภาพ หรือการยักยอกงบประมาณ แม้ว่าคู่แข่งบางรายอาจจะใช้วิธีเหล่านั้นเพื่อเอาเปรียบลูกค้าและบริษัทอื่นก็ตาม "เราต้องทำให้ดีที่สุด" เขาพึมพำกับตัวเอง "ทำให้สมกับที่ท่านประธานวิรัชไว้วางใจ" เมื่อมาถึงบ้านซึ่งเป็นทาวน์เฮาส์หลังเล็กๆ ที่ดูอบอุ่น เขาก็พบกับภรรยา "น้องอร" กำลังจัดสำรับอาหารเย็นอยู่บนโต๊ะ "กลับมาแล้วเหรอคะพ่อคุ้ณ" น้องอรเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "วันนี้หน้าตาดูมีความสุขจัง ได้ข่าวว่าได้งานใหญ่มาใช่ไหมคะ" "ใช่แล้วจ้ะ" บุญมาตอบพลางวางกระเป๋าเอกสารลง "โครงการของท่านประธานวิรัชเลยนะ" "จริงเหรอคะ" น้องอรตาโต "ดีใจด้วยนะคะ" "ขอบคุณนะ" บุญมาเดินเข้าไปกอดภรรยา "แต่ก็เหนื่อยหน่อยนะ งานใหญ่แบบนี้ รายละเอียดมันเยอะ" "ไม่เป็นไรค่ะ มีหนูคอยดูแลบ้าน ดูแลลูกอยู่แล้ว คุณก็ทำงานเต็มที่เถอะค่ะ" น้องอรพูดด้วยน้ำเสียงให้กำลังใจ "แล้วลูกล่ะ" บุญมาถามถึงลูกชายคนเดียว "ไปทำการบ้านที่ห้องหรือยัง" "ค่ะ กำลังนั่งทำการบ้านอยู่เลยค่ะ" น้องอรตอบ "เดี๋ยวทานข้าวเสร็จ คุณค่อยไปดูเขาหน่อยนะคะ" "ได้เลย" บุญมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร "วันนี้มีอะไรอร่อยเป็นพิเศษล่ะ" "มีแกงส้มผักรวมกับปลาทอดค่ะ" น้องอรยิ้ม "ชอบทานใช่ไหมคะ" "ชอบสิ" บุญมาตักแกงส้มเข้าปาก "ฝีมือไม่เคยตกเลยนะเนี่ย" ขณะที่ทานอาหารไปด้วยกัน บุญมาก็ได้เล่าถึงรายละเอียดของโครงการ และความคาดหวังของเขาต่อการทำงานในครั้งนี้ เขาเน้นย้ำถึงความสำคัญของความซื่อสัตย์และการส่งมอบงานที่มีคุณภาพให้ได้มาตรฐานสูงสุด "พี่รู้ว่างานนี้มันท้าทายนะอร" บุญมากล่าว "คู่แข่งของเราอาจจะมีเยอะแยะ แล้วก็อาจจะมีบางคนที่ใช้วิธีไม่ค่อยจะสุจริตเท่าไหร่" "ไม่ต้องห่วงค่ะ" น้องอรพูดอย่างมั่นใจ "หนูเชื่อในตัวคุณบุญมาเสมอ คุณไม่เคยทำให้หนูผิดหวัง" "พี่ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" บุญมามองลูกชายที่เดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ "วันนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างครับลูก" "ก็ดีครับพ่อ" เด็กชายตอบ "วันนี้คุณครูสอนเรื่องความซื่อสัตย์ครับ" บุญมาอมยิ้ม "ดีแล้วลูก การเป็นคนซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญที่สุดนะ" คำพูดของลูกชายยิ่งตอกย้ำถึงความตั้งใจของเขา การเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างที่ยึดมั่นในศีลธรรม ไม่ใช่เรื่องง่ายในยุคปัจจุบันที่การแข่งขันสูงลิ่ว และหลายครั้งที่ความซื่อสัตย์อาจถูกมองว่าเป็นอุปสรรค แต่สำหรับบุญมาแล้ว มันคือรากฐานที่มั่นคงที่สุดของชีวิต และของธุรกิจที่เขาสร้างขึ้นมา