บุญมานั่งพิจารณาข้อมูลที่สมชายนำมาแจ้งอย่างรอบคอบ แม้ว่าเขาจะรู้สึกเสียใจและผิดหวังที่เห็นการกระทำอันสกปรกของวิชัย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองที่สามารถยืนหยัดในความถูกต้องมาได้ตลอด การที่เขาไม่ยอมรับข้อเสนอของวิชัย แม้จะรู้ว่าอาจจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเขาในระยะสั้น แต่มันคือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดสำหรับหลักการและคุณธรรมที่เขายึดมั่นมาตลอด “สมชาย” บุญมาเรียกชื่อลูกน้องคนสนิท “ฉันจะยื่นเรื่องนี้ต่อประธานวิรัชโดยตรง” สมชายตาเบิกกว้าง “คุณบุญมาแน่ใจนะครับ การทำแบบนี้อาจจะเสี่ยงเกินไป” “ฉันรู้” บุญมาพยักหน้า “แต่ฉันเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของตัวเอง และฉันเชื่อว่าประธานวิรัชจะต้องเข้าใจ” “แล้วเรื่องของวิชัยล่ะครับ เราจะปล่อยให้เขาทำผิดต่อไปเหรอ” สมชายถาม “เราจะให้ประธานวิรัชเป็นผู้ตัดสิน” บุญมาตอบ “ข้อมูลที่เรามีเป็นหลักฐานสำคัญ ถ้าประธานวิรัชตรวจสอบอย่างตรงไปตรงมา ฉันเชื่อว่าความจริงจะปรากฏ” บุญมาตัดสินใจทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปยังเลขาของประธานวิรัช “ผมบุญมาครับ ผมขออนุญาตเข้าพบท่านประธานเป็นการด่วนครับ มีเรื่องสำคัญมากที่จะต้องเรียนให้ท่านทราบ” หลังจากรอไม่นาน เลขาก็แจ้งกลับมาว่าประธานวิรัชสะดวกให้เขาเข้าพบได้ในวันรุ่งขึ้น บุญมาวางสายโทรศัพท์ลง เขารู้สึกโล่งใจที่ประธานวิรัชให้โอกาสเขา แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่มากขึ้น เขาเดินไปที่หน้าต่างห้องทำงาน มองออกไปยังวิวเมืองที่สวยงาม แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล “คุณบุญมาครับ” สมชายเข้ามาในห้อง “ผมอยากจะบอกว่า ผมเชื่อมั่นในตัวคุณบุญมาครับ” บุญมาหันมายิ้มให้ “ขอบใจมากนะสมชาย กำลังใจจากนายสำคัญกับฉันมากจริงๆ” “ไม่เป็นไรครับ เราทำงานด้วยกันมานาน ผมรู้ว่าคุณบุญมาเป็นคนอย่างไร” สมชายตอบ “ผมมั่นใจว่าความดีของคุณบุญมาจะต้องชนะครับ” ในคืนนั้น บุญมาแทบจะนอนไม่หลับ เขาทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นอีกครั้ง เขาคิดถึงคำพูดของวิชัยที่พยายามชักจูงเขาให้เข้าร่วมแผนการของเขา และคิดถึงท่าทีของประธานวิรัชที่ดูเหมือนจะรู้บางอย่าง แต่ก็ยังไม่เปิดเผยออกมาทั้งหมด “เราต้องเตรียมเอกสารทุกอย่างให้พร้อม” บุญมาพูดกับตัวเอง “หลักฐานการก่อสร้าง โครงการเก่าๆ ทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง” เขาใช้เวลาทั้งคืนไปกับการรวบรวมเอกสารที่จำเป็น เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะเป็นบทพิสูจน์ครั้งสำคัญในอาชีพของเขา หากเขาผ่านมันไปได้ เขาจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น แต่หากล้มเหลว ทุกอย่างที่สร้างมาอาจจะพังทลายลง เช้าวันรุ่งขึ้น บุญมาเดินทางไปยังสำนักงานใหญ่ของบริษัทประธานวิรัช เขาถือแฟ้มเอกสารที่รวบรวมมาอย่างดีเต็มสองมือ เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็พยายามควบคุมตัวเอง เมื่อไปถึงห้องทำงานของประธานวิรัช เขาก็พบว่าวิชัยก็อยู่ที่นั่นด้วย ใบหน้าของวิชัยดูซีดเผือดเมื่อเห็นบุญมา และท่าทีก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ “อ้าว คุณบุญมา มาทำอะไรที่นี่” วิชัยถามอย่างมีพิรุธ “ผมมาพบท่านประธานวิรัชครับ” บุญมาตอบเสียงเรียบ ประธานวิรัชหันมามองบุญมา ก่อนจะหันไปมองวิชัย “เชิญนั่งก่อนสิคุณบุญมา” บุญมาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของประธานวิรัช เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ “ท่านประธานครับ ผมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องเรียนให้ท่านทราบ” บุญมาเริ่มต้น “ผมได้รับข้อมูลมาว่า คุณวิชัยได้พยายามที่จะโยนความผิดพลาดในโครงการเก่าๆ ให้กับบริษัทของผม เพื่อปกปิดความผิดของตนเอง” วิชัยหน้าถอดสีทันที “คุณบุญมาพูดอะไรของคุณ! ผมไม่เคยทำแบบนั้น!” “จริงหรือครับคุณวิชัย” ประธานวิรัชถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ “จริงครับท่านประธาน! คุณบุญมาใส่ร้ายผม! เขาอาจจะเสียใจที่ข้อเสนอของผมไม่ได้รับการตอบรับ ก็เลยพยายามจะทำลายผม!” วิชัยรีบแก้ต่าง บุญมาหยิบเอกสารชิ้นหนึ่งออกมาจากแฟ้ม “ผมมีพยาน และผมมีหลักฐานบางส่วนที่ยืนยันความผิดของคุณวิชัยครับ” ประธานวิรัชหยิบเอกสารนั้นมาดูอย่างพิจารณา “นี่คืออะไร” “นี่คือบันทึกการสนทนาระหว่างผมกับคุณวิชัยครับ ท่านประธาน” บุญมาตอบ “ผมบันทึกไว้ เพราะผมรู้สึกไม่ไว้วางใจในข้อเสนอของเขา” ประธานวิรัชอ่านบันทึกนั้นอย่างละเอียด สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป เขาหันไปมองวิชัยด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณวิชัย” ประธานวิรัชเอ่ยเสียงเย็น “คุณมีอะไรจะแก้ตัวไหม” วิชัยตัวสั่น “ผม…ผม…ผมแค่…ผมแค่ต้องการให้โครงการของเราสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี” “ด้วยการใส่ร้ายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ” ประธานวิรัชสวนกลับทันควัน บุญมามองวิชัยด้วยความสงสารปนสมเพช เขาไม่คิดว่าวิชัยจะยังคงดิ้นรนปฏิเสธความผิด ทั้งๆ ที่มีหลักฐานอยู่ตรงหน้า “ผมจะให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย คุณวิชัย” ประธานวิรัชพูด “บอกความจริงทั้งหมดมา” วิชัยก้มหน้าลง เขารู้ว่าเขาไม่สามารถโกหกต่อไปได้อีกแล้ว ความกดดันจากประธานวิรัชและหลักฐานที่บุญมานำมา ทำให้เขาจนมุม “ผม…ผมยอมรับครับท่านประธาน” วิชัยพูดเสียงแผ่วเบา “ผมทำผิดไปจริงๆ ครับ” บุญมาหลับตาลง เขาถอนหายใจยาว ความจริงได้ถูกเปิดเผยแล้ว