เช้าวันจันทร์ถัดมา อนันต์เดินเข้าสู่ห้องประชุมอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาได้เตรียมกระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ และปากกาหลายสีเอาไว้ “สวัสดีครับทุกคน” อนันต์ทักทายด้วยน้ำเสียงที่สดใสกว่าสัปดาห์ก่อน “เป็นอย่างไรกันบ้างครับสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้เวลา ‘กำจัดวัชพืช’ กันหรือยัง” ทีมงานทยอยกันเข้ามานั่งในห้องประชุม หลายคนดูมีความสุขุมมากขึ้น บางคนดูครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ผมขอเริ่มก่อนนะครับ” อนันต์กล่าว “สำหรับผม วัชพืชที่ผมค้นพบในความคิดของตัวเอง คือ ‘ความกลัวที่จะผิดพลาด’ ผมเคยคิดว่าในฐานะผู้นำ ผมต้องแสดงให้เห็นถึงความสมบูรณ์แบบอยู่เสมอ และไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองหรือทีมงานทำผิดพลาดได้เลย” เขาเขียนคำว่า “ความกลัวที่จะผิดพลาด” ลงบนกระดานไวท์บอร์ดด้วยปากกาสีแดง “การยึดติดกับแนวคิดนี้ ทำให้ผมลังเลที่จะลองทำสิ่งใหม่ๆ ที่มีความเสี่ยง เพราะกลัวว่าจะนำพาความเสียหายมาสู่บริษัท และกลัวว่าจะเสียหน้า” “แต่เมื่อได้ลองพิจารณาดูจริงๆ แล้ว ผมพบว่าความผิดพลาดไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือบทเรียนอันล้ำค่าต่างหาก หากเราไม่เคยลอง เราก็ไม่มีวันรู้ว่าอะไรได้ผลหรือไม่ได้ผล การกล้าที่จะผิดพลาดอย่างมีความรับผิดชอบ คือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้และการพัฒนาที่แท้จริง” เขาหันไปมองทีมงาน “ทีนี้ ผมอยากเชิญชวนพวกเราทุกคน มาแบ่งปัน ‘วัชพืช’ ที่พวกเราค้นพบในความคิด หรือในวิธีการทำงานของตัวเองนะครับ ไม่ต้องอาย ไม่ต้องกังวล เรามาช่วยกันแชร์ เพื่อที่เราจะได้ช่วยกันถอนมันออกไป” สมชาย ผู้จัดการฝ่ายการตลาด ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ “ผมขอแชร์นะครับคุณอนันต์ วัชพืชของผมคือ ‘ความเคยชิน’ ครับ ผมทำงานแบบเดิมๆ มานาน จนรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติ และไม่เคยตั้งคำถามกับมันเลย” เขาเขียนคำว่า “ความเคยชิน” ลงบนกระดานด้วยปากกาสีน้ำเงิน “อย่างเช่น การสื่อสารกับลูกค้า เราก็ใช้ช่องทางเดิมๆ รูปแบบเดิมๆ จนบางครั้งเราอาจจะพลาดโอกาสในการเข้าถึงลูกค้ากลุ่มใหม่ๆ ที่เขาไม่ใช้ช่องทางเหล่านั้น หรือเขาไม่ตอบสนองกับรูปแบบการสื่อสารแบบเดิมๆ” “ผมเพิ่งได้ลองไปพูดคุยกับตัวแทนจำหน่ายรายใหม่บางส่วนมาครับ เขาบอกว่าผลิตภัณฑ์ของเราดี แต่การนำเสนอข้อมูล หรือการทำการตลาดของเรายังดูโบราณไปหน่อย ทำให้เขารู้สึกว่าผลิตภัณฑ์อาจจะไม่ได้ทันสมัยเท่าที่ควร” สมชายยอมรับด้วยสีหน้าจริงจัง “ขอบคุณครับคุณสมชาย” อนันต์พยักหน้า “นี่เป็นข้อมูลที่มีค่ามาก แสดงว่าการ ‘กำจัดวัชพืช’ ของคุณสมชายกำลังได้ผลแล้วนะครับ” ทิพย์ พนักงานฝ่ายวิจัยและพัฒนา ก็เสนอความคิดเห็นของเธอเช่นกัน “หนูคิดว่าวัชพืชของหนูคือ ‘การยึดติดกับทฤษฎี’ ค่ะ” เธอเขียนคำว่า “การยึดติดกับทฤษฎี” ลงบนกระดานด้วยปากกาสีเขียว “บางครั้ง เวลาเราคิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่ เรามักจะอ้างอิงกับตำรา หรืองานวิจัยที่มีอยู่แล้ว ซึ่งก็ดีครับ แต่บางครั้งมันก็ทำให้เรามองข้ามความเป็นไปได้อื่นๆ ที่อาจจะอยู่นอกกรอบทฤษฎีเหล่านั้นไป” “อย่างเช่น ตอนที่หนูศึกษาเรื่องการแปรรูปผลไม้ หนูจะนึกถึงวิธีการดั้งเดิมที่ใช้กันทั่วไป ซึ่งก็ให้ผลลัพธ์ที่ดีในระดับหนึ่ง แต่พอได้ลองคุยกับผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีอาหารบางท่าน เขาแนะนำวิธีการใหม่ๆ ที่ใช้พลังงานน้อยลง แต่ให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำไป” “ดีมากครับคุณทิพย์” อนันต์กล่าว “การผสมผสานระหว่างทฤษฎีและภาคปฏิบัติอย่างสร้างสรรค์ คือหัวใจสำคัญเลยครับ” ทีมงานคนอื่นๆ เริ่มกล้าแสดงออกมากขึ้น มีการแชร์ “วัชพืช” ที่หลากหลาย เช่น “ความกลัวการเปลี่ยนแปลง” “การคิดลบ” “การทำงานเป็นไซโล” “การไม่กล้าเสนอไอเดีย” “การเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น” อนันต์จดทุกความคิดเห็นลงบนกระดานไวท์บอร์ดอย่างตั้งใจ เขาเห็นว่าหลายๆ “วัชพืช” นั้นมีความเชื่อมโยงกัน และหลายๆ อย่างก็สะท้อนถึงสิ่งที่เขาเองเคยประสบพบเจอมา “เห็นไหมครับว่าเราทุกคนต่างก็มี ‘วัชพืช’ ที่ต้องดูแล” อนันต์กล่าว “แต่วันนี้ เราได้เห็นพวกมันแล้ว เราได้รู้จักชื่อของมันแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการ ‘ถอน’ มันออกไป” “การถอนวัชพืชไม่ได้หมายถึงการทำลายนะครับ แต่มันคือการจัดการ เพื่อให้พื้นที่นั้นพร้อมสำหรับการเติบโตของสิ่งที่ดีกว่า” “สำหรับ ‘ความกลัวที่จะผิดพลาด’ ของผม ผมจะเริ่มต้นด้วยการตั้งเป้าหมายที่ท้าทายมากขึ้น และกำหนดให้มี ‘การทดลอง’ เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการทำงาน หากการทดลองนั้นไม่สำเร็จ ผมจะมองว่ามันคือการเรียนรู้ ไม่ใช่ความล้มเหลว” “สำหรับ ‘ความเคยชิน’ ของคุณสมชาย ผมอยากให้คุณลองมอบหมายงานบางอย่างที่ต้องใช้รูปแบบการนำเสนอใหม่ๆ ให้กับทีมของคุณ ลองให้เขาได้ทดลองใช้โซเชียลมีเดีย หรือช่องทางออนไลน์ใหม่ๆ ในการสื่อสารกับลูกค้า” “และสำหรับ ‘การยึดติดกับทฤษฎี’ ของคุณทิพย์ ผมอยากให้คุณลองหาโอกาสในการพูดคุยกับผู้เชี่ยวชาญ หรือผู้ที่มีประสบการณ์นอกวงการที่เราคุ้นเคย เพื่อแลกเปลี่ยนมุมมองใหม่ๆ อยู่เสมอ” อนันต์มองไปที่กระดานไวท์บอร์ดที่มีชื่อ “วัชพืช” มากมาย “เราจะค่อยๆ จัดการกับพวกมันไปทีละอย่างนะครับ ผมจะให้แต่ละคนเลือก ‘วัชพืช’ ที่สำคัญที่สุดสำหรับตัวเอง 1 อย่าง แล้วลองหาวิธีการ ‘ถอน’ หรือ ‘จัดการ’ กับมันให้ได้ภายในสัปดาห์นี้ เมื่อเรากลับมาเจอกันอีกครั้ง เราจะมาแชร์ผลลัพธ์ของการ ‘กำจัดวัชพืช’ ของแต่ละคนกัน” “จำไว้ว่า การกำจัดวัชพืชไม่ใช่เป้าหมายสุดท้าย แต่มันคือการเตรียมดิน เพื่อให้เราสามารถ ‘ปลูกเมล็ดพันธุ์’ แห่งความสร้างสรรค์และนวัตกรรมให้งอกเงยได้อย่างเต็มที่” บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยพลังงานเชิงบวก ทุกคนดูมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับ “วัชพืช” ในความคิดของตนเอง อนันต์สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจของทีมงานแต่ละคน มันไม่ใช่แค่การประชุม แต่เป็นการเดินทางร่วมกันสู่การเติบโตทางความคิดและการทำงาน