แก้วค่อยๆ เปิดกล่องไม้ใบนั้นออก เธอเห็นซองจดหมายสีซีดหลายฉบับ วางซ้อนกันอยู่ด้านใน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกระดาษเก่าลอยขึ้นมาแตะจมูก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในอดีต “นี่คือจดหมายทั้งหมดที่แม่ของลูกเขียนไว้ให้” หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว “มีตั้งแต่สมัยแม่ยังสาว จนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต” แก้วหยิบซองจดหมายใบแรกขึ้นมา ดูที่อยู่ผู้รับ เป็นชื่อของเธอเอง เธอค่อยๆ เปิดอ่าน “ลูกรักของแม่” เสียงของหลวงพ่อที่อ่านจดหมายช่วยคลายความประหม่าของแก้วไปได้บ้าง เขาอ่านด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก “ไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ไหน ในเวลาใดก็ตามที่ลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แม่หวังว่าลูกจะสบายดีนะ แม่รู้ว่าแม่คงไม่มีโอกาสได้อยู่ดูแลลูกไปตลอดชีวิต แม่ขอโทษนะลูกที่ต้องจากลูกไปก่อนวัยอันควร” แก้วน้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอรู้สึกเหมือนแม่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ “ตอนที่แม่รู้ว่าตัวเองป่วย แม่เสียใจมากนะลูก แม่เสียใจที่แม่จะไม่มีโอกาสได้เห็นลูกเติบโต แม่จะไม่มีโอกาสได้เห็นลูกมีความสุข แม่จะไม่มีโอกาสได้บอกรักลูกทุกๆ วัน” เอกนั่งข้างๆ แก้ว เขามองภาพความเสียใจของเธอด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่เคยรู้เลยว่าแก้วต้องผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก “แต่แม่ไม่เคยเสียใจที่แม่ได้ให้กำเนิดลูกนะลูก” หลวงพ่ออ่านต่อ “ลูกคือของขวัญที่ดีที่สุดที่พระเจ้ามอบให้แม่ ลูกคือความภาคภูมิใจของแม่ ลูกคือแสงสว่างในชีวิตของแม่” แก้วเริ่มสะอื้นไห้ เธอพยายามกลั้นน้ำตา แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน “แม่รู้ว่าชีวิตมันไม่ง่ายนะลูก มันเต็มไปด้วยอุปสรรค ความเจ็บปวด และความผิดหวัง แต่แม่หวังว่าลูกจะเข้มแข็งนะลูก แม่หวังว่าลูกจะเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง และก้าวต่อไปข้างหน้า” “ถ้าวันใดวันหนึ่ง ลูกรู้สึกท้อแท้ รู้สึกสิ้นหวัง ขอให้ลูกนึกถึงแม่นะลูก แม่จะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ ในทุกๆ ย่างก้าวของลูก” “แม่รักลูกนะลูก รักสุดหัวใจ” หลวงพ่ออ่านจดหมายจบลง เขาวางกระดาษลง แล้วมองไปที่แก้ว “แม่ของแก้วเป็นคนเข้มแข็งมากนะลูก” หลวงพ่อกล่าว “เธอต่อสู้กับโรคร้ายอย่างกล้าหาญ” แก้วกอดจดหมายไว้แนบอก เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าแม่ของเธอกำลังโอบกอดเธออยู่ “ขอบคุณค่ะพ่อ” แก้วเอ่ยเสียงสั่น เอกยื่นมือมาลูบหลังแก้วเบาๆ เพื่อปลอบใจ “มีอีกหลายฉบับนะลูก” หลวงพ่อกล่าว “แม่ของลูกเขียนถึงหลายเรื่องราวในชีวิต” แก้วพยักหน้า เธอหยิบจดหมายฉบับต่อไปขึ้นมาอ่าน มันเป็นจดหมายที่แม่เขียนเล่าถึงความหวังและความฝันของเธอที่มีต่อแก้ว “แม่หวังว่าลูกจะได้แต่งงานกับคนที่รักลูกจริงๆ นะลูก แม่หวังว่าลูกจะได้มีความสุขกับครอบครัวของลูก” เมื่อแก้วอ่านถึงประโยคนี้ เธอก็หันไปมองเอกอย่างมีความรู้สึกที่ซับซ้อน “แม่ได้เจอเอกแล้วนะลูก” หลวงพ่ออ่านต่อ “เขาเป็นคนดีนะลูก ถึงแม้ว่าเขาจะเคยทำผิดพลาดไปบ้าง แต่พ่อเชื่อว่าเขาจะสามารถทำให้ลูกมีความสุขได้” แก้วตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าแม่ของเธอจะรู้จักเอกมาก่อน “แม่เคยได้ยินเรื่องของเอกจากเพื่อนของแม่นะลูก” หลวงพ่ออ่านต่อ “เขาบอกว่าเอกเป็นคนดีนะลูก แค่บางครั้งเขาก็หลงผิดไปบ้าง แต่ถ้าเขารักลูกจริงๆ เขาก็จะสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้” “แม่หวังว่าลูกจะให้อภัยเขาได้นะลูก” หลวงพ่ออ่าน “ความรักที่แท้จริงนั้น ไม่ใช่การไม่มีความผิดพลาด แต่เป็นการให้อภัยซึ่งกันและกัน และพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไปด้วยกัน” แก้วน้ำตาไหลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง เธอไม่เคยรู้เลยว่าแม่ของเธอจะเข้าใจและให้อภัยเอกได้ถึงขนาดนี้ “แม่ขอให้ลูกมีความสุขนะลูก” หลวงพ่ออ่านจบ “จงเชื่อมั่นในความรัก และเชื่อมั่นในตัวเอง” แก้วมองเอกด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงกว่าเดิม เธอเห็นความสำนึกผิดและความตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองในแววตาของเขา “เอก” แก้วเอ่ยเสียงแผ่ว “แม่ของหนู... ท่านรู้จักคุณด้วยเหรอคะ” เอกส่ายหน้า “ผมไม่เคยรู้จักแม่ของคุณเลยครับแก้ว” “แต่ในจดหมาย... แม่บอกว่าท่านเคยได้ยินเรื่องของคุณ” แก้วพูด หลวงพ่อมองเอกแล้วยิ้ม “บางที แม่ของแก้วอาจจะสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของเอกนะลูก” แก้วพยักหน้า เธอเชื่อเช่นนั้น “ขอบคุณค่ะพ่อ” แก้วกล่าว “ขอบคุณสำหรับจดหมายของแม่” “แม่ของลูกเป็นห่วงลูกมากนะ” หลวงพ่อกล่าว “เธอหวังว่าลูกจะมีความสุข” แก้วกอดจดหมายไว้แน่น เธอรู้สึกเหมือนได้รับพลังใจอันยิ่งใหญ่จากแม่ของเธอ “หนูจะพยายามนะคะพ่อ” แก้วกล่าว “หนูจะพยายามให้อภัย” เอกมองแก้วด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง เขาเห็นประกายแห่งการให้อภัยในดวงตาของเธอ “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ” เอกกล่าว “ผมจะคอยอยู่ข้างๆ แก้ว” แก้วพยักหน้า เธอรู้ว่าการเดินทางของการเยียวยานี้ยังอีกยาวไกล แต่เธอเชื่อว่าด้วยกำลังใจจากแม่ และความตั้งใจของเอก เธอจะสามารถก้าวผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน วันนั้น แก้วได้อ่านจดหมายของแม่จนครบทุกฉบับ จดหมายเหล่านั้นไม่ได้มีเพียงแค่คำปลอบประโลม แต่ยังเต็มไปด้วยความหวัง กำลังใจ และคำสอนอันมีค่า มันทำให้เธอเข้าใจชีวิตมากขึ้น เข้าใจความรักมากขึ้น และที่สำคัญที่สุด มันทำให้เธอพร้อมที่จะให้อภัย แสงแดดยามเย็นส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ตกกระทบใบหน้าของแก้ว ทำให้ใบหน้าของเธอดูสว่างไสวขึ้น เธอหยิบจดหมายฉบับสุดท้ายขึ้นมาอ่าน มันเป็นจดหมายที่แม่เขียนถึงเธอในวันที่เธอจะแต่งงาน “ลูกรักของแม่” หลวงพ่ออ่าน “วันนี้เป็นวันสำคัญของลูก แม่ดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นลูกมีความสุข แม่ขอให้ลูกและเอกมีความสุขมากๆ นะลูก จงรักและดูแลซึ่งกันและกันตลอดไป” แก้วยิ้มออกมา น้ำตาไหลริน แต่ครั้งนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข เธอหันไปมองเอก “เราจะมีความสุขกันนะคะ” แก้วกล่าว “เหมือนที่แม่ของหนูหวัง” เอกยิ้มตอบ เขารู้สึกเหมือนได้รับโอกาสครั้งที่สองในชีวิต เขาจะไม่ทำให้แก้วและแม่ของเธอผิดหวังเด็ดขาด