หลังจากที่อาการของเจ้าจิ๊บเริ่มคงที่และดีขึ้นเล็กน้อย น้ำใสก็ได้รับอนุญาตให้นำลูกนกน้อยกลับมาดูแลต่อที่ห้องเรียนได้ แม้ว่าคุณหมอจะเน้นย้ำว่ายังต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด และต้องคอยป้อนยาตามเวลาที่กำหนดอย่างเคร่งครัด แต่การได้เห็นเจ้าจิ๊บกลับมาอยู่ท่ามกลางพี่น้องของมัน ก็ทำให้น้ำใสรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อน้ำใสอุ้มกรงที่ภายในมีเจ้าจิ๊บอยู่ สัตว์น้อยที่ยังคงดูอ่อนเพลีย แต่ก็พยายามขยับปีกน้อยๆ อย่างอ่อนแรง เพื่อนๆ ในห้องเรียนต่างเข้ามามุงดูด้วยความสนใจ “เป็นยังไงบ้างจ๊ะน้ำใส” แพรวเพื่อนสนิทของน้ำใสถามขึ้น “เจ้าจิ๊บดูดีขึ้นหรือยัง” “ดีขึ้นแล้วล่ะ แต่ก็ยังต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดนะ” น้ำใสตอบพลางจัดที่ทางให้กรงของเจ้าจิ๊บไว้ในมุมที่อากาศถ่ายเทสะดวกและอบอุ่น “ดีจังเลย” แพรวเอ่ย “ครูสมศรีเล่าให้ฟังว่าน้ำใสเก่งมากเลยนะที่ดูแลเจ้าจิ๊บจนอาการดีขึ้น” น้ำใสยิ้มเขินๆ “หนูแค่ทำหน้าที่ของหนูค่ะ” ตลอดทั้งวัน น้ำใสไม่ละสายตาไปจากเจ้าจิ๊บ เธอคอยป้อนอาหารเหลวตามเวลาที่หมอกำหนด และคอยวัดอุณหภูมิร่างกายของมันอย่างสม่ำเสมอ แม่นกน้อยที่เคยบินวนเวียนอยู่รอบๆ ก็กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง มันจะบินลงมาเกาะที่ขอบกรง และส่งเสียงร้องเบาๆ ราวกับจะทักทายและให้กำลังใจลูกๆ ของมัน “แม่นกก็คงดีใจที่ลูกๆ กลับมานะ” น้ำใสพึมพำกับตัวเอง “หนูรู้สึกดีจังเลย ที่ได้ทำอะไรดีๆ แบบนี้” เมื่อถึงช่วงบ่าย ขณะที่น้ำใส กำลังจะป้อนยาให้เจ้าจิ๊บ เธอสังเกตเห็นว่าเจ้าจิ๊บมีอาการผิดปกติบางอย่าง ลมหายใจของมันเริ่มติดขัดอีกครั้ง และดูเหมือนว่ามันจะอ่อนแรงลงกว่าตอนเช้าอย่างเห็นได้ชัด “เจ้าจิ๊บ! เป็นอะไรไปอีกแล้ว!” น้ำใสอุทานด้วยความตกใจ เธอรีบวางยาและขวดอาหารลง แล้วพยุงตัวเจ้าจิ๊บขึ้นมาอย่างเบามือ “ใจเย็นๆ น้ำใส” คุณครูสมศรีที่เห็นเหตุการณ์ รีบเข้ามาประคองน้ำใส “ครูว่าเราต้องรีบพาไปหาคุณหมออีกครั้งนะ” น้ำใสพยักหน้าด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคุณหมอทันที “คุณหมอคะ เจ้าจิ๊บอาการแย่ลงอีกแล้วค่ะ หายใจติดขัด แล้วก็อ่อนแรงมากเลยค่ะ” คุณหมอฟังอย่างตั้งใจ “โอเค น้ำใส หมอเข้าใจแล้ว หมอจะรีบไปที่โรงเรียนนะ เตรียมรถไว้ให้หมอด้วย” เมื่อคุณหมอมาถึง น้ำใสก็รีบพาเจ้าจิ๊บขึ้นรถไปทันที บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของเจ้าจิ๊บ “คุณหมอคะ หนูทำอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ” น้ำใสถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ทำไมเจ้าจิ๊บถึงไม่หายสักที” คุณหมอถอนหายใจเบาๆ “บางที ธรรมชาติก็มีวิธีของมันนะน้ำใส การต่อสู้กับความเจ็บป่วยมันไม่ง่ายเลย” เมื่อมาถึงโรงพยาบาลสัตว์ คุณหมอก็รีบทำการตรวจอย่างละเอียดอีกครั้ง คราวนี้คุณหมอดูเคร่งเครียดกว่าเดิม “หมอว่าเราอาจจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้แล้วนะน้ำใส” คุณหมอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “อาการของน้องทรุดหนักเกินไปจริงๆ” หัวใจของน้ำใสหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า “หมายความว่ายังไงคะคุณหมอ” “หมอขอโทษนะน้ำใส” คุณหมอพูดด้วยความเห็นใจ “น้องจากเราไปแล้ว” คำพูดของคุณหมอราวกับมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของน้ำใส น้ำตาของเธอไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสขนอ่อนนุ่มของเจ้าจิ๊บเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายเล็กๆ นั้นเย็นเฉียบ “เจ้าจิ๊บ… ทำไม… ทำไมถึงจากหนูไปเร็วขนาดนี้” น้ำไสร่ำไห้ คุณครูสมศรีเข้ามาโอบกอดน้ำใสไว้แน่น “ไม่เป็นไรนะน้ำใส อย่างน้อยหนูก็ได้ทำดีที่สุดแล้วนะ” แม่นกน้อยที่เฝ้ามองดูจากโรงเรียน คงจะรับรู้ถึงความสูญเสียครั้งใหญ่นี้เช่นกัน น้ำใสคิดถึงภาพแม่นกที่คอยป้อนอาหารให้ลูกๆ อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย คิดถึงภาพลูกนกน้อยที่เคยกระโดดโลดเต้นอย่างแข็งแรง “หนูขอโทษนะเจ้าจิ๊บ” น้ำใสพึมพำ “ขอโทษที่หนูเคยทำร้ายสัตว์อื่นมาก่อน ขอโทษที่หนูอาจจะดูแลหนูได้ไม่ดีพอ” แม้จะเสียใจ แต่ในความเสียใจนั้น น้ำใสกลับรู้สึกถึงสัจธรรมบางอย่างที่ซึมซาบเข้ามาในหัวใจ การจากลาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต การเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การที่เธอเคยทำร้ายสัตว์อื่นในอดีต มันคือบทเรียนอันล้ำค่าที่ทำให้เธอได้เรียนรู้ถึงความเมตตา การเห็นอกเห็นใจ และการเห็นคุณค่าของทุกชีวิต “หนูจะจำเจ้าจิ๊บไว้ในใจตลอดไปนะ” น้ำใสกล่าวกับร่างน้อยที่ไร้วิญญาณ “หนูจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ไป โดยไม่ทำร้ายใครอีก หนูจะทำความดี ชดเชยให้กับทุกสิ่ง” คุณครูสมศรีพาแม่นกน้อยที่กำลังโศกเศร้า กลับไปที่คอนลับตาของโรงเรียน น้ำใสยืนมองแม่นกที่ยังคงส่งเสียงร้องคร่ำครวญ ราวกับจะบอกลาลูกน้อยเป็นครั้งสุดท้าย “ต่อจากนี้ไป หนูจะตั้งใจศึกษาเล่าเรียน จะเป็นคนดี และจะเผยแพร่ความเมตตาให้กับทุกคน” น้ำใสให้คำมั่นกับตัวเอง “นี่คือบทเรียนที่เจ้าจิ๊บสอนหนู” แม้จะมีความเศร้าโศก แต่ในใจของน้ำใสกลับเต็มไปด้วยความสงบ เธอได้เรียนรู้ถึงความผูกพันอันแน่นแฟ้นที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเจ้าจิ๊บ ได้เรียนรู้ถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่า “เมตตา” และได้เข้าใจถึงผลของการกระทำทั้งปวง บทเรียนจากนกน้อยตัวนี้ จะตราตรึงอยู่ในใจของน้ำใสตลอดไป เป็นเครื่องเตือนใจให้เธอใช้ชีวิตอย่างมีสติ มีความเห็นอกเห็นใจ และไม่เบียดเบียนผู้อื่น.