เมื่อกลับเข้ามาในบ้าน น้ำใสจัดแจงที่อยู่ของนกน้อยให้ดีขึ้น เธอหาขวดน้ำเล็กๆ มาเติมน้ำสะอาดใส่ไว้ และวางผลไม้เล็กๆ น้อยๆ ลงในจานเล็กๆ ที่วางไว้ข้างๆ รัง นกน้อยยังคงอยู่ในอาการอ่อนเพลีย แต่มันก็เริ่มที่จะแสดงความสนใจต่ออาหารและน้ำที่น้ำใสนำมาให้ "กินนะ...กินเยอะๆ จะได้แข็งแรงเร็วๆ" น้ำใสพูดกับนกน้อยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าเดิมมาก ย่ามองดูลูกหลานด้วยรอยยิ้มเอ็นดู "หนูเก่งมากเลยนะที่ดูแลมันได้ดีขนาดนี้" "ก็...หนูรู้สึกผิดนี่คะ" น้ำใสตอบตามตรง "หนูไม่อยากให้มันเจ็บอีกแล้ว" "ความรู้สึกผิดนั้น เป็นสิ่งที่ดีนะลูก มันทำให้เราอยากจะแก้ไข และอยากจะทำสิ่งที่ดีกว่าเดิม" ย่ากล่าว "แต่การแก้ไขนั้น ต้องทำด้วยความตั้งใจจริง และทำอย่างสม่ำเสมอ" หลังจากนั้น น้ำใสก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับนกน้อย เธอคอยเปลี่ยนผ้าพันแผลที่ปีกของมันอย่างเบามือ และคอยสังเกตอาการของมันอยู่ตลอดเวลา เธอเริ่มศึกษาหาวิธีการดูแลรักษานกบาดเจ็บจากหนังสือเก่าๆ ในห้องสมุดของย่า และจากอินเทอร์เน็ต "ย่าคะ หนูอ่านเจอว่านกบางชนิด พอหายแล้ว ถ้าเราปล่อยไปเลย มันอาจจะคิดถึงบ้านเดิมของมัน แล้วบินกลับมาหาเราได้จริงๆ นะคะ" น้ำใสเล่าให้ย่าฟังด้วยความตื่นเต้น ย่าพยักหน้า "แน่นอนสิจ๊ะ สัตว์ก็มีความผูกพันเหมือนกัน เมื่อเราดูแลมันด้วยความรักและความเมตตา เขาก็จะรู้สึกได้ และมักจะตอบแทนด้วยความรักเช่นกัน" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปีกของนกน้อยเริ่มแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันสามารถกระโดดจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งได้แล้ว แม้จะยังไม่สามารถบินได้เต็มที่ แต่มันก็เริ่มที่จะลองกระพือปีกออกกำลังกายเบาๆ น้ำใสรู้สึกดีใจทุกครั้งที่เห็นนกน้อยมีพัฒนาการที่ดีขึ้น เธอรู้สึกเหมือนได้เห็นชีวิตน้อยๆ ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง "ดีใจด้วยนะ เจ้าตัวเล็ก" น้ำใสเอ่ยขณะที่นกน้อยกำลังกระโดดไปมาบนกิ่งไม้เล็กๆ ที่เธอหากิ่งมาปักไว้ให้ในลัง นกน้อยหันมามองน้ำใส แล้วก็ร้องจิ๊บๆ เบาๆ ราวกับจะตอบรับ "มันร้องหาหนูนะ" ย่าที่กำลังนั่งรดน้ำต้นไม้อยู่ใกล้ๆ อธิบาย "มันรับรู้ได้ว่าใครคือคนที่ดูแลมัน" น้ำใสยิ้มกว้าง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่แน่นแฟ้นกับสิ่งมีชีวิตอื่น นอกเหนือจากสัตว์เลี้ยงที่บ้าน "หนูว่า...หนูจะตั้งชื่อให้มันดีไหมคะย่า" น้ำใสเอ่ยขึ้นมาอย่างมีความคิด "ดีสิจ๊ะ การตั้งชื่อให้ ก็เหมือนกับการยอมรับเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว" ย่าตอบ น้ำใสครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองย่า "หนูขอชื่อว่า 'Hope' ค่ะย่า" "Hope" ย่าพึมพำ "เป็นชื่อที่ดีมาก เป็นความหวังของหนู และเป็นความหวังของมันด้วย" ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา น้ำใสก็เรียกนกน้อยว่า "Hope" ตลอดเวลา การดูแล Hope กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเธอที่สำคัญที่สุด เธอคอยป้อนอาหาร คอยพูดคุยด้วยเสียงนุ่มนวล และคอยให้กำลังใจ Hope ในทุกๆ วัน "Hope วันนี้ปีกข้างนั้นดูดีขึ้นนะ" น้ำใสพูดขณะที่ Hope กำลังพยายามกระโดดขึ้นไปบนขอบลัง "อีกไม่นานก็ได้บินแล้วนะ" Hope ร้องจิ๊บๆ เหมือนจะเข้าใจ และพยายามอีกครั้งจนสำเร็จ มันกระโดดขึ้นมานั่งบนขอบลัง หันหน้ามามองน้ำใส "เก่งมาก Hope!" น้ำใสปรบมือเบาๆ นกน้อยกระพือปีกสองสามครั้ง แล้วก็กระโดดลงมาอีกครั้ง มันวิ่งเข้ามาใกล้ๆ น้ำใส เหมือนจะเข้ามาคลอเคลีย "อะไร Hope ทำไมถึงเข้ามาใกล้จัง" น้ำใสถาม พร้อมกับยื่นมือออกไปให้ Hope ค่อยๆ เดินเข้ามาเกาะที่นิ้วของเธอ Hope ใช้ปากเล็กๆ ของมันค่อยๆ จิกเบาๆ ที่นิ้วของน้ำใส ราวกับจะแสดงความรัก ความผูกพัน น้ำใสมอง Hope ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ จะสามารถสร้างสายใยแห่งความผูกพันที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นได้มากขนาดนี้ "ย่าคะ หนูว่าหนูเข้าใจแล้วค่ะ" น้ำใสเอ่ยกับย่าที่กำลังมองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ "หนูเข้าใจว่าการดูแลเอาใจใส่ผู้อื่น มันทำให้เรารู้สึกดี และทำให้เขารู้สึกดีด้วย" ย่าเดินเข้ามาหา "ถูกต้องแล้วจ้ะ นั่นแหละคือความเมตตาที่แท้จริง ความเมตตาที่ไม่ได้หวังผลตอบแทน แต่เกิดจากใจที่อยากจะแบ่งปันความสุข และอยากจะเยียวยาทุกข์" น้ำใสนั่งลงบนพื้นหญ้า ปล่อยให้ Hope เดินเล่นอยู่บนแขนของเธอ ความรู้สึกผิดที่เคยมีเมื่อครั้งก่อน เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความสุขที่ได้เห็น Hope เติบโตขึ้นทุกวัน "หนูจะไม่ทำร้ายสัตว์อีกแล้วค่ะย่า" น้ำใสให้คำมั่น "หนูจะดูแลทุกชีวิตที่อยู่รอบตัวหนูด้วยความรัก" "ดีมากจ้ะ" ย่ากล่าว พลางลูบหัวน้ำใสเบาๆ "และเมื่อหนูทำสิ่งดีๆ แบบนี้ ความดีนั้นก็จะย้อนกลับมาสู่หนูเอง" น้ำใสเชื่ออย่างนั้น เธอเชื่อว่าการดูแล Hope ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การช่วยชีวิตนกน้อยตัวหนึ่ง แต่เป็นการช่วยเยียวยาจิตใจของเธอเองด้วย