เสียงสะอื้นอันแผ่วเบา ช่างน่าอัศจรรย์ที่ดังมาจากห้องข้างๆ ทั้งที่ฉันอยู่เพียงลำพังในบ้านหลังใหญ่หลังนี้… ใครกันแน่ที่ร้องไห้? เมื่อเงาในกระจกเงาสะท้อนกลับ ไม่ใช่ใบหน้าของฉัน แต่เป็นอีกคนที่กำลังหวาดกลัวจนตัวสั่น… กรวิภา หรือ "กร" หญิงสาววัย 28 ปี ผู้ที่ชีวิตดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ เธอมีทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ หน้าที่การงานอันมั่นคงที่บริษัทออกแบบชื่อดัง และคนรักที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดหลายปี แต่ภายใต้เปลือกนอกที่สวยงามนั้น กลับมีบางสิ่งที่กัดกินหัวใจเธอมานานแสนนาน ความรู้สึกว่างเปล่าที่ยากจะอธิบาย และความกลัวบางอย่างที่เธอไม่อาจบอกใคร คืนนั้น เป็นคืนที่ฝนตกหนัก เสียงฟ้าร้องครั่นครื้นดังเป็นระยะๆ กรนั่งจ้องมองหยดน้ำฝนที่ไหลเป็นทางบนกระจกหน้าต่างห้องนอน ภาพสะท้อนของเธอในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามเตียง ช่างดูแปลกตา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ… เธอเห็นอีกดวงตาหนึ่ง จ้องมองตอบกลับมา ดวงตาคู่นั้นฉายแววเจ็บปวด โศกเศร้า และ… คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “ใครน่ะ?” กรพึมพำ เสียงสั่นเครือ เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเอง แต่ภาพสะท้อนในกระจกกลับเลื่อนมือไปสัมผัสไหล่ของอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ก้าวเข้าไปใกล้… ใครคือคนผู้นั้น? กรค่อยๆ หันหลังกลับ แต่กลับไม่พบใครเลย ความเย็นยะเยือกแล่นไปทั่วร่าง เธอกลับมาจ้องมองเงาในกระจกอีกครั้ง ชายคนนั้น… ชายในชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงา แต่สัมผัสได้ถึงความเศร้าที่แผ่ออกมา ดวงตาคู่นั้น… กรจำดวงตาคู่นั้นได้ “พ่อ…” เสียงของเธอหลุดออกไปแผ่วเบา ภาพในกระจกค่อยๆ ชัดขึ้น ใบหน้าของชายผู้นั้นปรากฏชัดขึ้น… ใบหน้าของพ่อผู้ล่วงลับไปเมื่อหลายปีก่อน แต่ดวงตาคู่นั้น… เต็มไปด้วยน้ำตา และริมฝีปากขยับไปมา ราวกับจะเอ่ยคำบางคำออกมา… “ลูก… อย่า…” เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยิน แต่ดังชัดในโสตประสาทของกร เธอรู้สึกราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ กลัวจนขยับตัวไม่ได้ ภาพในกระจกค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงใบหน้าซีดเผือดของเธอเองที่สะท้อนอยู่… แต่ความรู้สึกเย็นยะเยือกและภาพของพ่อผู้เศร้าสร้อย ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ กรนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วร่าง เหตุการณ์เมื่อครู่มันจริงหรือแค่ภาพหลอน? เธอพยายามรวบรวมสติ พลางมองไปรอบๆ ห้อง ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม แต่ความรู้สึกบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว… บางอย่างได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ในคืนที่ฝนพรำ และเงาในกระจกได้ทักทายเธอ… ก่อนที่แสงอรุณจะสาดส่องเข้ามา เธอก็เห็นบางสิ่งบางอย่างตกอยู่ข้างเตียง… เป็นสมุดบันทึกเก่าๆ เล่มหนึ่ง ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน… หน้าปกสีน้ำตาลซีด ด้านในมีลายมือที่คุ้นเคย… ลายมือของใครกันแน่? และคำถามที่ค้างคาใจ… ใครคือคนที่ร้องไห้ในบ้านหลังนี้? เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคืนนี้มันบอกอะไรกับเธอ? และสมุดเล่มนี้จะพาเธอไปสู่คำตอบที่เธอตามหามาตลอดหรือไม่… กรค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัว ความสงสัย และความหวัง… เธอเปิดหน้าแรกของสมุดเล่มนั้นออก… “บทที่ 1: ความลับที่ถูกฝัง” หัวข้อนั้นปรากฏเด่นชัด… และเมื่อเธออ่านบรรทัดแรก… หัวใจก็แทบจะหล่นลงไปกองกับพื้น “สิ่งที่แม่เก็บงำมาตลอดชีวิต…” แม่? แม่ของเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังเด็ก… สิ่งที่แม่เก็บงำมาตลอดชีวิตคืออะไร? และมันเกี่ยวข้องกับเงาในกระจกเมื่อคืนนี้หรือไม่? กรค่อยๆ เลื่อนสายตาไปยังหน้าถัดไป… ก่อนที่เธอจะได้อ่านข้อความต่อไป… เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน… เบอร์ที่ไม่คุ้นเคย… และเมื่อเธอรับสาย… เสียงจากปลายสายก็พูดเพียงประโยคเดียว… “คุณควรจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับความจริงในบ้านหลังนี้…”