อรวินก้าวลงจากรถ รู้สึกถึงความคุ้นเคยของสภาพแวดล้อมรอบตัว เสียงจอแจของผู้คน เสียงรถยนต์ เสียงเพลงที่ดังมาจากร้านค้าต่างๆ มันคือเสียงที่เธอเคยโหยหา แต่ตอนนี้มันกลับฟังดูอึกทึกและวุ่นวายอย่างประหลาด ราวกับว่าโลกภายนอกได้เร่งความเร็วขึ้นไปอีก ในขณะที่จิตใจของเธอได้ค้นพบความสงบภายใน “เอาล่ะ ถึงแล้ว” ปรางพูดพลางปิดประตูรถ “บ้านเธออยู่ตรงนี้นี่นา” อรวินพยักหน้า เธอมองดูบ้านหลังเก่าที่คุ้นเคย มีความรู้สึกหลากหลายประดังประเข้ามาในใจ ทั้งความรู้สึกโหยหาอดีต ความทรงจำเก่าๆ และความรู้สึกที่ว่า เธอได้จากที่นี่ไปนานแสนนาน “เข้ามาข้างในก่อนสิ” ปรางชวน “เดี๋ยวฉันช่วยยกของ” ทั้งสองคนช่วยกันขนกระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้าไปในบ้าน อรวินกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องรับแขกที่คุ้นเคย มันยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง รูปถ่ายของเธอกับคนรักเก่าที่เคยตั้งอยู่บนชั้นวางหนังสือ บัดนี้ถูกเก็บไว้อย่างดีในกล่องใบหนึ่ง ราวกับว่าจะไม่มีวันได้เห็นมันอีก “เธอจัดของไปก่อนนะ” ปรางบอก “เดี๋ยวฉันไปสั่งกาแฟให้” “ขอบคุณนะปราง” อรวินตอบรับ เธอนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งมานานแสนนาน รู้สึกถึงความนุ่มของเบาะที่ยังคงคุ้นเคย แต่กลับรู้สึกแปลกแยก ราวกับว่าตัวตนของเธอที่นั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ขณะที่เธอกำลังสังเกตความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้อรวินชะงักไปเล็กน้อย “ใครโทรมาน่ะ” ปรางถามเมื่อเห็นสีหน้าของอรวิน “คุณ… อาร์ม” อรวินตอบเสียงแผ่วเบา อาร์มเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเธอ และยังเป็นคนที่ดูแลเรื่องงานเพลงของเธอมาโดยตลอด “รับสิ” ปรางกระตุ้น “อาจจะมีงานอะไรเข้ามา” อรวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดรับสาย “สวัสดีค่ะคุณอาร์ม” “อรวิน! ในที่สุดเธอก็รับสาย” เสียงของคุณอาร์มฟังดูตื่นเต้น “ฉันพยายามติดต่อเธอมาหลายวันแล้วนะ” “ขอโทษด้วยค่ะ พอดีหนูไป… เอ่อ ไปต่างจังหวัดมาน่ะค่ะ” อรวินอธิบายอย่างเลี่ยงๆ “ต่างจังหวัด? ไปนานขนาดนี้เลยเหรอ” คุณอาร์มถาม “ไม่เป็นไรๆ ตอนนี้เธออยู่ไหนแล้ว” “หนูเพิ่งกลับมาถึงบ้านค่ะ” “เยี่ยมเลย! ฟังนะอรวิน ฉันมีข่าวดีมากๆ และข่าวร้ายมากๆ จะบอก” อรวินเลิกคิ้วขึ้น “ข่าวดี?” “ใช่! ข่าวดีก็คือ มีค่ายเพลงใหญ่มากสนใจเพลงของเธอมากๆ เลยนะ เขาอยากให้เธอไปออกอัลบั้มเต็มเลย” คุณอาร์มพูดอย่างกระตือรือร้น “แล้วก็มีวงดนตรีชื่อดังอีกวงหนึ่ง อยากชวนเธอไปร่วมงานด้วย ในฐานะนักแต่งเพลงหลัก!” อรวินรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย ความรู้สึกตื่นเต้นกับโอกาสทางดนตรีที่เข้ามา มันเป็นสิ่งที่เธอเคยใฝ่ฝัน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความไม่คุ้นเคย ความรู้สึกที่ว่า สิ่งเหล่านี้ไม่ได้สำคัญเท่าเมื่อก่อน “จริงเหรอคะ” เธอถามเสียงเรียบ “จริงสิ! นี่มันโอกาสทองของเธอเลยนะ อรวิน! เธอจะได้กลับมายืนบนเวทีอีกครั้ง ได้กลับมาสร้างสรรค์ผลงานที่เธอรัก” คุณอาร์มพูดต่อ “ส่วนข่าวร้าย… ก็คือ… เขา… คนนั้น… อยากเจอเธอ” คำว่า “คนนั้น” ทำให้อรวินรู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เธอจำได้ทันทีว่าคุณอาร์มหมายถึงใคร คนรักเก่าของเธอ “เขา… เขาติดต่อคุณมาเหรอคะ” อรวินถามเสียงสั่น “ใช่ เขาโทรมาหาฉันเมื่อวานนี้ เขาบอกว่า เขาอยากจะขอโทษเธอ อยากจะอธิบายทุกอย่าง” คุณอาร์มอธิบาย “เขาบอกว่า เขายังรักเธออยู่ และอยากจะกลับมาคบกับเธออีกครั้ง” หัวใจของอรวินเต้นระรัว ความรู้สึกปั่นป่วนถาโถมเข้ามา เธอพยายามตั้งสติ หายใจเข้าลึกๆ และนึกถึงลมหายใจที่เธอได้ฝึกฝนมา “ฉัน… ฉันไม่รู้จะตอบยังไงค่ะคุณอาร์ม” อรวินกล่าวเสียงอ่อย “ฉันเข้าใจ” คุณอาร์มรีบกล่าว “แต่ฉันคิดว่า เธอน่าจะลองไปคุยกับเขานะ อรวิน อย่างน้อยก็เพื่อจะได้ฟังคำอธิบาย เขาจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป” “แต่… ถ้าหนูไปเจอเขา แล้วหนูเกิด… เกิดกลับไปรู้สึกเหมือนเดิมล่ะคะ” อรวินถามด้วยความกังวล “หนูไม่อยากกลับไปเจ็บปวดอีกแล้ว” “ฉันรู้ว่าเธอต้องกลัว” คุณอาร์มปลอบ “แต่เธอเปลี่ยนไปแล้วนะ อรวิน เธอเข้มแข็งกว่าเดิมมาก ลองดูสิ ถ้าไม่ไหวจริงๆ เธอก็แค่ถอยออกมา” หลังจากวางสายโทรศัพท์จากคุณอาร์ม อรวินรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบได้หมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ความรู้สึกที่เคยสงบเยือกเย็นกลับถูกรบกวนด้วยคลื่นแห่งความสับสน ความกลัว และความหวังที่แอบแฝงอยู่ “เกิดอะไรขึ้น” ปรางเห็นสีหน้าของอรวินก็รีบเข้ามาถาม อรวินเล่าเรื่องทั้งหมดให้ปรางฟังอย่างละเอียด เมื่อฟังจบ ปรางก็ถอนหายใจยาว “ฉันว่า เธอควรจะไปคุยกับเขานะ อรวิน” ปรางกล่าว “อย่างน้อยก็เพื่อให้เรื่องราวทุกอย่างมันจบลงจริงๆ” “แต่ฉันกลัวนะปราง” อรวินยอมรับ “กลัวว่าฉันจะอ่อนแอ กลัวว่าฉันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม” “เธอไม่ใช่คนเดิมแล้วนะ อรวิน” ปรางจับมืออรวินไว้แน่น “เธอได้เรียนรู้อะไรมามากมายจากการไปปฏิบัติธรรมครั้งนี้ เธอแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก ฉันเชื่อใจเธอ” อรวินมองหน้าปรางด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้ว่าเพื่อนของเธอพูดถูก เธอต้องเผชิญหน้ากับอดีตของเธอ ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม “ฉันจะไป” อรวินตัดสินใจ “แต่ฉันขอให้เธอไปด้วยนะ” “แน่นอนอยู่แล้ว” ปรางยิ้มให้ “ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ” เมื่อตัดสินใจได้แล้ว อรวินก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะยังมีความกังวลใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้ว่า นี่คืออีกก้าวหนึ่งที่สำคัญของการเดินทางสู่การเยียวยา การเผชิญหน้ากับความจริง แม้จะเจ็บปวด ก็ย่อมดีกว่าการหนีมันไปตลอดกาล