อรวินสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ เสียงหัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ปรางบีบมือเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ รอยยิ้มของปรางนั้นอบอุ่นและมั่นคง สะท้อนถึงความเข้าใจที่ลึกซึ้ง ซึ่งอรวินไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน การได้พบปรางอีกครั้งหลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ช่างเหมือนปาฏิหาริย์ที่เธอเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ “อรวิน” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ร่างของอรวินสะดุ้งโหยง เธอค่อยๆ หันไปมองตามเสียงนั้น ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทำให้โลกทั้งใบของเธอพลันหยุดนิ่ง ชายผู้ยืนอยู่ตรงหน้า คือคนที่เธอคิดว่าได้จากไปตลอดกาล ร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย ดวงตาที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก เขาคือ ภวัต แฟนเก่าของเธอ ผู้ชายที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ และเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่ผลักดันให้เธอหนีเข้าป่า “ภวัต” เสียงของอรวินแผ่วเบาแทบจะจับใจความไม่ได้ ปรางหันไปมองภวัตด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง “คุณ...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ภวัตยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เคยทำให้โลกของอรวินสดใส ตอนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน “ผมตามคุณมา” เขาตอบเสียงเรียบ “ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ผมได้ยินเรื่องราวของคุณ ผมดีใจที่คุณกลับมา” อรวินส่ายหน้าช้าๆ “คุณไม่ควรมา” เธอพูดเสียงสั่น “ฉันไม่อยากเจอคุณ” “อรวิน” ภวัตเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ความผิดหวังฉายชัดในแววตาของเขา “ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเสียใจ แต่ผมก็ยังรักคุณนะ” “รัก” อรวินหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “คุณจะมาพูดเรื่องความรักอะไรตอนนี้ ภวัต คุณเคยรักฉันจริงๆ หรือเปล่า” คำถามนี้หลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ทันตั้งตัว มันคือคำถามที่สะสมอยู่ในใจเธอมานานหลายปี ปรางขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ยืนอยู่ข้างอรวินเหมือนเป็นเกราะป้องกัน “คุณภวัตคะ ดิฉันเป็นเพื่อนของอรวินค่ะ” ปรางแนะนำตัวอย่างสุภาพ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด “ตอนนี้อรวินกำลังพักผ่อน และเธอไม่ได้ต้องการให้ใครมารบกวนค่ะ” ภวัตหันมามองปรางอย่างพิจารณา “ผมขอโทษครับ คุณ... เอ่อ…” “ปรางค่ะ” ปรางตอบ “และฉันขอให้คุณเข้าใจว่าอรวินต้องการความเป็นส่วนตัวค่ะ” “ผมเข้าใจ” ภวัตถอนหายใจ “แต่ผมก็ยังอยากจะคุยกับอรวิน ผมมีเรื่องต้องอธิบาย” “ไม่มีอะไรต้องอธิบายอีกแล้ว ภวัต” อรวินพูดเสียงแข็งขึ้น เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน “ทุกอย่างมันจบไปนานแล้ว” “ไม่จบหรอกอรวิน” ภวัตยืนกราน “สำหรับผม มันไม่เคยจบ” เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของอรวิน ราวกับจะสื่อสารด้วยจิตวิญญาณ “ผมรู้ว่าคุณโกรธผม เสียใจผม ผมรู้ว่าผมทำผิดมหันต์ แต่ผมก็หวังว่าสักวันคุณจะให้อภัยผม” อรวินหลับตาลงช้าๆ ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของภวัตในวันนั้น วันที่เขาจากไปอย่างไม่ใยดี วันที่เธอจมดิ่งอยู่ในความสิ้นหวัง เสียงเพลงที่เคยไพเราะ บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงที่บาดลึกเข้าไปในหัวใจ “ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว ภวัต” อรวินพูดเสียงเย็นชา “ขอร้องล่ะ กลับไปเถอะ” ภวัตยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ถ้าคุณต้องการให้ผมไป ผมก็จะไป” เขากล่าว “แต่ผมจะรอ คุณอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้” ว่าแล้วเขาก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อรวินยืนนิ่งอยู่กับที่ ปรางมองตามแผ่นหลังของภวัตไปจนลับสายตา ก่อนจะหันมาหาอรวิน “อรวิน เธอโอเคไหม” ปรางถามด้วยความเป็นห่วง อรวินส่ายหน้าเบาๆ “ไม่รู้สิปราง” เธอตอบเสียงแผ่ว “มัน...มันเร็วไปหน่อย” “ฉันเข้าใจ” ปรางกุมมืออรวินไว้แน่น “ไม่ต้องคิดมากนะ ค่อยๆ หายใจ” “แต่ฉันรู้สึกแย่มากเลยปราง” อรวินสารภาพ “เหมือนทุกอย่างที่ฉันพยายามสร้างมามันกำลังจะพังทลายลงไปหมด” “ไม่หรอกอรวิน” ปรางปลอบ “นี่คือบททดสอบอีกอย่างหนึ่งของเธอ การเผชิญหน้ากับอดีต มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่มันก็เป็นสิ่งจำเป็น” อรวินมองปรางด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนะปราง” “ไม่เป็นไร” ปรางยิ้ม “เรามานั่งกันก่อนดีกว่านะ” ทั้งสองเดินไปนั่งที่โต๊ะว่างมุมหนึ่งของคาเฟ่ อรวินยังคงมีอาการใจสั่นไม่หาย ภาพของภวัตยังคงติดตา ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง ทำให้เธอรู้สึกผิดตามไปด้วย ทั้งๆ ที่เธอเองก็เป็นฝ่ายที่ถูกกระทำ “เขาดูเปลี่ยนไปนะ” ปรางเอ่ยขึ้นเหมือนจะอ่านใจอรวิน “เปลี่ยนไป” อรวินทวนคำ “ฉันว่าเขายังเป็นเขาคนเดิมนั่นแหละ เพียงแต่ฉันต่างหากที่เปลี่ยนไป” “นั่นสินะ” ปรางพยักหน้า “การเดินทางที่ผ่านมาสอนอะไรเธอไปเยอะเลย” “เยอะมาก” อรวินตอบ “ฉันเคยคิดว่าความรักคือทุกสิ่งทุกอย่าง คือเป้าหมายสูงสุดของชีวิต แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันไม่ใช่” “แล้วอะไรคือเป้าหมายสูงสุดของเธอในตอนนี้ล่ะ” ปรางถามอย่างสนใจ อรวินมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูผู้คนภายนอกที่เร่งรีบใช้ชีวิต “ฉันว่า...การได้อยู่กับตัวเองอย่างแท้จริง การได้เข้าใจตัวเอง และการได้ปลดปล่อยตัวเองจากความยึดติดทั้งปวง นั่นแหละคือเป้าหมายที่สำคัญที่สุด” “ดีมากอรวิน” ปรางยิ้ม “เธอมาถูกทางแล้ว” บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไป แต่ในใจของอรวินยังคงมีเงาของภวัตฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า การปรากฏตัวของเขาในครั้งนี้ ราวกับจะท้าทายทุกสิ่งที่เธอได้เรียนรู้มาตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่แท้จริง และพิสูจน์ว่าการตื่นรู้นั้นแข็งแกร่งเพียงใด