อรวินนั่งจิบชาอุ่นๆ ในคาเฟ่แห่งนั้น ปรางนั่งอยู่ตรงข้าม เธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การได้เผชิญหน้ากับภวัต และการได้พูดความจริงใจออกไป ทำให้เธอรู้สึกเบาใจและมีพลังอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน “ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยปราง” อรวินกล่าว “เหมือนได้ทิ้งภาระหนักอึ้งออกไป” “นั่นเป็นเพราะเธอเข้าใจความหมายของการปล่อยวางอย่างแท้จริงแล้ว” ปรางยิ้ม “การให้อภัย ไม่ใช่การลืมสิ่งที่เกิดขึ้น แต่คือการยอมรับว่าสิ่งนั้นเกิดขึ้นแล้ว และเราจะไม่ปล่อยให้มันมาทำร้ายเราอีกต่อไป” “ใช่” อรวินพยักหน้า “ฉันเคยคิดว่าการลืมคือการปล่อยวาง แต่จริงๆ แล้ว การยอมรับและก้าวต่อไปต่างหากคือการปล่อยวางที่แท้จริง” “เธอได้เห็นความเชื่อมโยงของทุกสรรพสิ่งแล้วใช่ไหม” ปรางถาม “ว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป” “ค่ะ” อรวินตอบ “ตอนที่ฉันอยู่บนภูเขา ฉันเห็นลมหายใจของฉันเกิดขึ้น ดับไป ฉันเห็นกายเวทนาเกิดขึ้น ดับไป และตอนนี้ฉันก็เห็นว่าความรู้สึกที่ฉันมีต่อภวัต ความเจ็บปวดในอดีต มันก็ไม่เที่ยงเช่นกัน มันเกิดขึ้นแล้ว และมันก็ผ่านไป” “แล้วเรื่องดนตรีล่ะ” ปรางถามอย่างสนใจ “เธอคิดจะกลับไปทำมันอีกไหม” อรวินยิ้ม “ตอนแรกฉันก็ไม่แน่ใจ” เธอสารภาพ “ฉันคิดว่าฉันอาจจะทิ้งมันไปตลอดกาล แต่พอฉันได้กลับมาสัมผัสกับมันอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน ที่สำคัญคือ ตอนนี้ฉันไม่ได้เล่นดนตรีเพื่อแสวงหาความสุข หรือเพื่อหนีความทุกข์อีกต่อไปแล้ว” “แล้วเธอเล่นเพื่ออะไร” ปรางถาม “เพื่อการแบ่งปัน” อรวินตอบ “เพื่อถ่ายทอดสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ ผ่านบทเพลง ฉันอยากให้ดนตรีของฉันเป็นสะพานเชื่อมโยงผู้คนเข้าหากัน เป็นสิ่งที่ช่วยเยียวยาจิตใจ เป็นสิ่งที่เตือนให้ผู้คนระลึกถึงความงาม และความสงบภายใน” “นั่นเป็นเป้าหมายที่งดงามมากอรวิน” ปรางชื่นชม “ฉันได้เรียนรู้ว่า การยึดติดกับผลลัพธ์ ทำให้เราเป็นทุกข์” อรวินอธิบาย “เมื่อก่อนฉันเล่นดนตรีเพราะอยากให้คนชอบ อยากให้ดัง อยากประสบความสำเร็จ พอไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง ฉันก็ผิดหวัง แต่ตอนนี้ฉันเล่นเพราะฉันมีความสุขที่ได้เล่น ฉันมีความสุขที่ได้สร้างสรรค์” “เหมือนกับการปฏิบัติธรรม” ปรางกล่าวเสริม “เราไม่ปฏิบัติเพื่อหวังผล เพื่อให้บรรลุนิพพานในชาตินี้ แต่เราปฏิบัติเพื่อเข้าใจความเป็นจริง เพื่ออยู่กับปัจจุบันขณะ” “ใช่เลย” อรวินเห็นด้วย “และเมื่อเราเข้าใจความเป็นจริง เราก็จะพบความสุขที่แท้จริง ซึ่งเป็นความสุขที่ไม่ต้องพึ่งพาสิ่งภายนอก” “แล้วแผนต่อไปของเธอคืออะไร” ปรางถาม อรวินมองออกไปนอกหน้าต่าง สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของโลกภายนอก เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือหวาดกลัวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว “ฉันจะกลับไป” เธอตอบ “ฉันจะกลับไปใช้ชีวิตในโลกใบนี้ แต่ฉันจะใช้ชีวิตในแบบที่แตกต่างออกไป” “หมายความว่ายังไง” ปรางถาม “หมายความว่า ฉันจะยังคงทำงานด้านดนตรีต่อไป” อรวินอธิบาย “แต่ฉันจะแบ่งเวลาให้กับตัวเอง กลับไปหาความสงบ ฝึกฝนสติ และแบ่งปันสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ให้กับผู้อื่น” “เธออาจจะลองจัดคอร์สสอนดนตรีควบคู่กับการเจริญสติก็ได้นะ” ปรางเสนอ “ฉันว่าน่าจะเป็นที่สนใจนะ” อรวินยิ้ม “เป็นความคิดที่ดีมากเลยปราง” เธอรู้สึกตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ใหม่ๆ ในชีวิต “ฉันอยากจะลองทำดู” “ฉันเชื่อว่าเธอจะทำได้ดี” ปรางให้กำลังใจ “เธอผ่านอะไรมาเยอะมาก” “ขอบคุณนะปราง” อรวินจับมือปราง “ขอบคุณจริงๆ ที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ” “ยินดีเสมออรวิน” ปรางยิ้ม “เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน” อรวินมองไปยังช่อดอกไม้ที่ภวัตเคยให้ไว้ มันยังคงวางประดับอยู่บนโต๊ะ ดอกไม้เหล่านั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับเป็นเครื่องเตือนใจถึงบทเรียนอันล้ำค่าที่เธอได้รับ “ฉันได้เรียนรู้ว่า การตื่นรู้ ไม่ใช่การหลีกหนีจากโลก” อรวินกล่าว “แต่มันคือการกลับมาสู่โลกอย่างแท้จริง ด้วยหัวใจที่เข้าใจ และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง” “และหัวใจที่พร้อมจะแบ่งปัน” ปรางเสริม “ใช่” อรวินยิ้ม “หัวใจที่พร้อมจะแบ่งปันความสงบสุข และความรักที่แท้จริง” อรวินรู้สึกได้ว่าการเดินทางของเธอได้มาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญ จากนักดนตรีที่จมอยู่ในความทุกข์ เธอได้กลายเป็นผู้ที่ค้นพบแสงสว่างแห่งปัญญา และพร้อมที่จะก้าวออกไปสู่โลกอีกครั้ง ด้วยจิตใจที่เบิกบาน และเปี่ยมด้วยความเมตตา “ฉันว่าได้เวลาแล้ว” อรวินกล่าว “ได้เวลาที่ฉันจะกลับไปแต่งเพลงของฉันแล้ว” “ฉันรอฟังอยู่นะ” ปรางตอบ อรวินลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกถึงพลังงานใหม่ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย เสียงดนตรีในหัวใจของเธอได้กลับมาบรรเลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันเป็นบทเพลงที่แตกต่างออกไป เป็นบทเพลงที่เต็มไปด้วยความหวัง ความสงบ และความเข้าใจในสัจธรรมแห่งชีวิต.