อรวินตัดสินใจที่จะกลับไปที่ป่าอีกครั้ง แม้ว่าการกลับไปเผชิญหน้ากับความทรงจำเก่าๆ จะทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว แต่ลึกๆ แล้ว เธอรู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ การได้พบกับอชิระ และการได้พูดคุยเรื่องธรรมะกับเขา ทำให้เธอรู้สึกว่า การกลับไปที่นั่นอีกครั้งไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นความปรารถนาที่จะไปค้นหาคำตอบที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม “แน่ใจนะอรวิน” ปรางถามอย่างเป็นห่วง “ฉันว่าเธอควรจะค่อยๆ ปรับตัวกับโลกภายนอกก่อนก็ได้นะ” “ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วง” อรวินยิ้มให้เพื่อน “แต่ฉันรู้สึกว่า ฉันต้องกลับไปอีกครั้ง” “แล้วถ้าเกิดเจอเรื่องที่ไม่สบายใจขึ้นมาล่ะ” ปรางยังคงกังวล “ฉันจะจัดการกับมันได้” อรวินตอบอย่างมั่นใจ “ฉันไม่ได้ไปคนเดียว” “หมายถึงใคร” ปรางเลิกคิ้ว “อชิระ” อรวินตอบ “เขาบอกว่าจะไปปฏิบัติธรรมที่นั่นเหมือนกัน” ปรางเบิกตากว้าง “จริงเหรอ! แล้วเธอรู้ได้ไง” “เขาสุ่มเจอฉันที่คาเฟ่ แล้วก็บอกว่ากำลังจะไปที่นั่นพอดี” อรวินเล่า “เหมือนโชคชะตาอีกแล้ว” “ว้าว” ปรางอุทาน “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย มีเพื่อนไปด้วย” “ใช่” อรวินพยักหน้า “อย่างน้อยก็มีคนให้ปรึกษา” เมื่อทุกอย่างพร้อม อรวินก็เดินทางกลับสู่ป่าอีกครั้ง การเดินทางครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกกังวลใจถูกแทนที่ด้วยความสงบภายใน เธอไม่ได้รู้สึกว่ากำลังหนีจากปัญหา แต่กำลังก้าวไปเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ เมื่อไปถึง เธอพบว่ามีผู้ปฏิบัติธรรมจำนวนไม่มากนัก และท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น เธอเห็นอชิระยืนรออยู่ เขาโบกมือให้เธอเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา “ดีใจที่ได้เจอเธอที่นี่นะอรวิน” อชิระกล่าวเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ “ฉันเกือบจะถอดใจแล้วนะว่าจะมาเจอเธออีกเมื่อไหร่” “ฉันก็ดีใจที่ได้เจอคุณค่ะ” อรวินตอบ “คุณมาก่อนนานหรือยัง” “ไม่นานเท่าไหร่” อชิระตอบ “เพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อเช้านี้เอง” ทั้งสองใช้เวลาช่วงบ่ายในการปรับตัวกับสถานที่ และพูดคุยกับพระอาจารย์ อรวินรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและเป็นกันเองจากผู้คนรอบข้าง ผู้ที่มาปฏิบัติธรรมที่นี่ต่างก็มีเป้าหมายเดียวกัน คือการค้นหาความสงบภายใน ค่ำวันแรกของการกลับมา อรวินได้เข้าร่วมการสวดมนต์ทำวัตรเย็นกับพระและผู้ปฏิบัติธรรมคนอื่นๆ เสียงสวดมนต์ดังก้องไปทั่วบริเวณวัด สร้างความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์และสงบเงียบให้กับจิตใจ หลังจากสวดมนต์เสร็จ อรวินและอชิระได้มีโอกาสพูดคุยกันอีกครั้ง “รู้สึกอย่างไรบ้าง” อชิระถาม “รู้สึกดีค่ะ” อรวินตอบ “เหมือนได้กลับบ้าน” “ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน” อชิระพยักหน้า “ที่นี่เป็นสถานที่ที่พิเศษจริงๆ” “ฉันมีความคิดบางอย่างที่อยากจะลองทำ” อรวินกล่าว “ฉันอยากจะลองกลับไปสัมผัสกับเสียงดนตรีอีกครั้ง” อชิระเลิกคิ้ว “หมายถึงการแต่งเพลง หรือการเล่นดนตรี?” “ใช่ค่ะ” อรวินตอบ “ฉันอยากจะลองนำสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการปฏิบัติธรรม มาปรับใช้กับการสร้างสรรค์งานดนตรีของฉัน” “เป็นความคิดที่น่าสนใจมาก” อชิระกล่าว “ฉันเชื่อว่าเธอทำได้นะ” “แต่ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้ดีแค่ไหน” อรวินยอมรับ “หลังจากที่ฉันหยุดพักไปนาน” “ไม่ต้องกังวลเรื่องผลลัพธ์หรอกอรวิน” อชิระปลอบ “สิ่งที่สำคัญคือการได้ลองทำ และการได้เรียนรู้จากกระบวนการนั้น” “คุณพูดถูกค่ะ” อรวินพยักหน้า “บางที การกลับไปจับเครื่องดนตรีอีกครั้ง มันอาจจะเป็นวิธีหนึ่งในการเยียวยาตัวเองก็ได้” “ถูกต้องเลย” อชิระเห็นด้วย “ดนตรีสามารถเยียวยาเราได้ในหลายๆ รูปแบบ” ในคืนนั้น อรวินนอนหลับอย่างสงบ เธอฝันเห็นตัวเองกำลังเล่นเปียโน เพลงที่เธอเล่นนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเศร้า ความสุข ความหวัง และการยอมรับ เช้าวันต่อมา อรวินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น เธอตัดสินใจที่จะขออนุญาตพระอาจารย์เพื่อนำกีตาร์โปร่งของเธอออกมาจากห้องเก็บของ “อาตมาอนุญาต” พระอาจารย์ตอบด้วยรอยยิ้ม “แต่ขอให้ระลึกไว้เสมอว่า เสียงดนตรีที่แท้จริง มาจากใจที่สงบ” อรวินรับคำและรีบไปนำกีตาร์ออกมา เธอพบว่ามันยังคงอยู่ในสภาพที่ดี เธอหยิบมันมานั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ในบริเวณวัด แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านใบไม้ลงมา เป็นบรรยากาศที่สวยงาม เธอเริ่มดีดกีตาร์เบาๆ เสียงที่ออกมาครั้งแรกยังคงติดขัด แต่เมื่อเธอเริ่มตั้งสติ และนึกถึงคำสอนของพระอาจารย์ เธอก็เริ่มพบจังหวะและความคุ้นเคยอีกครั้ง ขณะที่เธอกำลังเล่นเพลินๆ อชิระก็เดินเข้ามาหา “ฉันได้ยินเสียงเพลง” เขาบอก “เลยเดินตามมา” อรวินหยุดเล่น “ขอโทษค่ะ ฉันรบกวนคุณหรือเปล่า” “ไม่เลย” อชิระส่ายหน้า “ตรงกันข้าม ฉันชอบมาก” เขานั่งลงข้างๆ เธอ “เพลงนี้เป็นอย่างไรบ้าง” “ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ” อรวินตอบ “เหมือนมันยังขาดอะไรบางอย่าง” “บางที มันอาจจะยังขาด ‘ลมหายใจ’ ของเธอ” อชิระเสนอ “ลองเติมความรู้สึกเข้าไปสิ” อรวินพยักหน้า เธอหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ และเริ่มเล่นอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้คิดถึงเทคนิค หรือความสมบูรณ์แบบ แต่เธอปล่อยให้ความรู้สึก ไหลผ่านปลายนิ้วลงสู่กีตาร์ เสียงเพลงที่ออกมาจึงมีความนุ่มนวล ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยอารมณ์ เมื่อเธอเล่นจบ อชิระปรบมือให้ “ยอดเยี่ยมมากอรวิน” เขาชื่นชม “นี่คือเสียงเพลงที่มาจากใจจริงๆ” อรวินยิ้ม “ขอบคุณค่ะ” “ฉันอยากจะลองแต่งเพลงอะไรสักเพลงที่นี่เหมือนกัน” อชิระกล่าว “อาจจะเกี่ยวกับธรรมชาติ หรือเกี่ยวกับความสงบ” “น่าสนใจค่ะ” อรวินกล่าว “เราอาจจะลองทำเพลงร่วมกันก็ได้นะ” “เป็นความคิดที่ดี” อชิระเห็นด้วย “เราจะได้แลกเปลี่ยนไอเดียกัน” อรวินรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน การกลับมาที่ป่าในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การกลับมาเพื่อปฏิบัติธรรม แต่เป็นการกลับมาเพื่อค้นพบตัวเองในอีกรูปแบบหนึ่ง การได้สัมผัสกับเสียงดนตรีอีกครั้ง และการได้แบ่งปันประสบการณ์กับอชิระ ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตกำลังเริ่มต้นบทใหม่ที่สดใส