"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" อรวินตอบรับเสียงทุ้มแหบพร่าเล็กน้อยจากการยังไม่คุ้นชินกับการพูดคุยในยามเช้า อชิระยิ้มบางๆ วางถาดลงบนโต๊ะไม้เล็กๆ ที่ตั้งอยู่ข้างระเบียง "ชาสมุนไพรวันนี้เป็นสูตรพิเศษครับ ช่วยให้ร่างกายสดชื่น คลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง" อรวินรับถ้วยชามาอย่างนอบน้อม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรลอยแตะจมูก ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายยิ่งขึ้น "ขอบคุณมากค่ะ อชิระ" เธอจิบชาช้าๆ รสชาติขมนิดๆ แต่แฝงด้วยความหวานจากธรรมชาติ ทำให้ร่างกายตื่นตัวขึ้นอย่างนุ่มนวล "คุณอรวินพร้อมสำหรับการเดินทางกลับแล้วใช่ไหมครับ" อชิระถาม พลางกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบกระท่อมเป็นครั้งสุดท้าย "พร้อมแล้วค่ะ" อรวินตอบเสียงหนักแน่น ความรู้สึกสับสนและความเศร้าที่เคยเกาะกุมจิตใจเธอมานาน บัดนี้ได้จางหายไป เหลือเพียงความสงบและความเข้าใจที่ลึกซึ้ง "ฉันรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ ที่ได้มาอยู่ที่นี่ ได้ค้นพบอะไรบางอย่างที่สำคัญกับชีวิต" "การค้นพบที่สำคัญที่สุด ไม่ได้อยู่ที่ป่า หรืออยู่ที่นี่ครับ คุณอรวิน การค้นพบนั้นอยู่ที่ใจของคุณเอง" อชิระกล่าวอย่างนุ่มนวล ดวงตาของเขามองตรงไปยังอรวิน ราวกับจะสื่อสารบางอย่างที่มากกว่าคำพูด อรวินพยักหน้าเห็นด้วย เธอเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ คำสอนที่เธอได้รับตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่ใช่เพียงแค่การปฏิบัติ แต่คือการตระหนักรู้ถึงธรรมชาติของจิตใจตนเอง "ฉันจะไม่มีวันลืมคำสอนของท่านอาจารย์ และคำแนะนำของคุณอชิระเลยค่ะ" "เส้นทางสู่การตื่นรู้นั้นยาวไกลนัก สิ่งที่สำคัญคือการไม่หยุดที่จะก้าวเดิน" อชิระกล่าวเสริม "โลกภายนอกเต็มไปด้วยสิ่งเร้ามากมายที่จะทดสอบจิตใจของคุณ จงนำธรรมะที่ได้ร่ำเรียนไปปรับใช้ในการดำเนินชีวิต" "ค่ะ" อรวินตอบรับคำ "ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่" เธอมองออกไปยังผืนป่าเบื้องหน้า ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่ที่เธอหลบหนีจากความเจ็บปวด บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่แห่งการเยียวยาและค้นพบตนเอง "รถพร้อมแล้วครับ" เสียงคนขับรถที่รออยู่ด้านล่างดังขึ้น อรวินหันไปมองอชิระเป็นครั้งสุดท้าย "ฉันคงต้องไปแล้ว" "ขอให้การเดินทางของคุณอรวินราบรื่น และขอให้ธรรมะจงคุ้มครอง" อชิระกล่าวอวยพร อรวินโค้งคำนับเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ" เธอเดินลงบันไดไม้ไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่ เมื่อเปิดประตูรถ เธอหันกลับไปมองอชิระอีกครั้ง เขาเพียงยืนนิ่ง สบตาเธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปในรถ และปิดประตูลง ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากที่พัก อรวินมองผ่านกระจกหลัง ภาพของกระท่อมเล็กๆ และอชิระที่ยืนอยู่ตรงนั้นค่อยๆ เล็กลง จนลับสายตาไป เหลือเพียงผืนป่าสีเขียวเข้มที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบาๆ ที่ดังเป็นระยะ อรวินหลับตาลงอีกครั้ง นึกถึงภาพที่เห็นก่อนจะจากมา ภาพของดอกบัวที่ผลิบานในสระน้ำใส ภาพของสายลมที่พัดผ่านใบไม้ ภาพของแสงแดดที่สาดส่องลงมา สรรพสิ่งล้วนดำเนินไปตามธรรมชาติของมัน "คุณอรวินครับ" เสียงของคนขับรถดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังโม่ "คะ" "เรากำลังจะถึงทางออกของป่าแล้วครับ" อรวินลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของป่าไม้เริ่มเจือจางลง แทนที่ด้วยต้นไม้ที่ดูคุ้นตามากขึ้น ราวกับเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ากำลังจะกลับคืนสู่โลกภายนอกอีกครั้ง "รู้สึกอย่างไรบ้างครับ" คนขับรถถาม พลางเหลือบมองกระจกหลัง อรวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "รู้สึก... โล่งขึ้นค่ะ เหมือนได้ทิ้งภาระหนักอึ้งบางอย่างไป" "เป็นเรื่องดีครับ การได้พักผ่อนและอยู่กับตัวเอง ทำให้เรามองเห็นอะไรๆ ชัดเจนขึ้น" "ใช่ค่ะ" อรวินพยักหน้า "ก่อนมาที่นี่ ฉันคิดว่าตัวเองกำลังจะจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ แต่พอได้มาอยู่ที่นี่ ได้เรียนรู้ที่จะอยู่กับลมหายใจ ได้เห็นความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง ฉันก็พบว่าตัวเองสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง" "น่าชื่นชมมากครับ" รถยนต์เคลื่อนผ่านป้ายบอกทาง ที่เขียนว่า "อุทยานแห่งชาติ..." ตัวอักษรสีขาวบนพื้นหลังสีเขียวเข้ม อรวินรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของเธออย่างแท้จริง "คุณอรวินจะเดินทางกลับบ้านเลยใช่ไหมครับ" "ค่ะ กลับบ้านเลย" อรวินตอบเสียงหนักแน่น "รถจะพาคุณอรวินไปส่งที่สนามบินเลยนะครับ" "ขอบคุณค่ะ" ตลอดการเดินทางกลับ อรวินเลือกที่จะนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดและความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นไหลผ่านไปโดยไม่ยึดติด เธอสังเกตความรู้สึกของตนเองที่เปลี่ยนแปลงไป เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยสร้างความเจ็บปวด ความรู้สึกเหล่านั้นยังคงอยู่ แต่ไม่รุนแรงเท่าเดิมอีกต่อไป มันเหมือนมีม่านบางๆ มากั้นไว้ ทำให้เธอสามารถมองเห็นความเจ็บปวดนั้นได้อย่างเป็นกลาง เมื่อรถยนต์จอดเทียบที่หน้าอาคารผู้โดยสาร สนามบินที่คุ้นเคยแต่ก็ให้ความรู้สึกแปลกตาไปจากเดิม อรวินก้าวลงจากรถ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของเมืองที่แตกต่างจากป่าอย่างสิ้นเชิง "ขอบคุณมากนะครับ" อรวินกล่าวกับคนขับรถ "ยินดีครับ ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับ" เธอเดินเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร บรรยากาศที่เคยทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและเวียนหัว บัดนี้กลับรู้สึกสงบกว่าที่เคยเป็น เธอเดินไปตามทางต่างๆ สายตาของเธอสบเข้ากับผู้คนมากมายที่กำลังเร่งรีบ แต่แทนที่จะรู้สึกกดดัน เธอสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่หลากหลาย เมื่อถึงเคาน์เตอร์เช็คอิน อรวินยื่นเอกสารให้เจ้าหน้าที่ "ขอเช็คอินเที่ยวบินไปกรุงเทพฯ ค่ะ" "ที่นั่งของคุณอรวินคือ 17A นะครับ" พนักงานยิ้มให้เธอ "ขอบคุณค่ะ" ขณะรอขึ้นเครื่อง อรวินเลือกนั่งเงียบๆ ที่มุมหนึ่งของสนามบิน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูรายชื่อติดต่อ พลันสายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง "คุณปัณณ์" หัวใจของเธอเต้นระรัวขึ้นมาเล็กน้อย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ "ฮัลโหล" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น "ปัณณ์... ฉันอรวินเองนะ" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "อรวิน! นี่เธอ... นี่เธอได้ยินเสียงฉันจริงๆ ใช่ไหม" เสียงของปัณณ์เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความดีใจ "เธออยู่ที่ไหน ตอนนี้" "ฉันเพิ่งกลับมาจากที่... คือ ฉันกลับมาแล้ว" "กลับมาแล้วจริงๆ เหรอ! ดีใจจังเลย... เธอจะมาถึงเมื่อไหร่" "อีกไม่นาน... แล้ว... เราคุยกันได้ไหม" อรวินถามเสียงเบา "แน่นอนสิ! เธออยากคุยเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันจะรอฟังทุกอย่างเลย" บทสนทนาสั้นๆ นั้น ทำให้หัวใจของอรวินอุ่นวาบ เธอรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะคลี่คลายลง การกลับมาครั้งนี้ ไม่ใช่การกลับมาเพื่อหนี แต่เป็นการกลับมาเพื่อเผชิญหน้า และพร้อมที่จะก้าวต่อไป